Onderwijs in de spiegel van Epstein… wanneer de samenzwering op de markt wordt gebracht als een identiteit en achterlijkheid wordt gelegitimeerd als een les

De heer Dr. Muhammad Al-Rubaie

In de cafés van wanhoop en op de platformen van schuld was de Epstein-zaak geen menselijke schok, maar eerder een feest van leedvermaak voor de achterlijke geest. Er werd geen gehoor gegeven aan de kreten van de slachtoffers, maar de tragedie werd omgezet in een collectief instrument van vergeving, waarbij het ‘gedegenereerde Westen’ werd veroordeeld om het getroffen innerlijk te genezen. In plaats van zichzelf te confronteren, werd het schandaal gebruikt als excuus om het record te herhalen: “Het Westen is decadent.” De val van een westerse elite gaf ons de vrijheid om door te gaan met het onderdrukken van kinderjaren en vrouwen. Hier wordt de externe ontbinding een excuus om de interne hervormingen te bevriezen, en worden onze misdaden uitgewist zodra de ander een fout maakt.

De schandalige ironie is dat de stem die roept en oproept tot steniging van Epstein dezelfde is die het huwelijk van minderjarigen zegent onder de slogan van ‘verhulling’. Hun afwijzing van de daad van Epstein was niet omdat het een aanval was, maar omdat het buiten het systeem van mannelijke voogdij viel dat zij heiligen. Zij verwerpen de misdaad niet, maar weigeren deze buiten hun muren te laten plegen. In hun bewustzijn is Epstein geen crimineel die door de wet verantwoordelijk wordt gehouden, maar eerder een schakel in een ‘mondiale samenzwering’ tegen de moraliteit. Deze handige uitleg ontslaat hen van de confrontatie met hun fragiele wetten, en verandert de kwestie van ‘schending van het lichaam van een kind’ in een ‘botsing der beschavingen’. Zo komen ze in hun waanvoorstellingen moreel zuiver naar voren, terwijl ze in werkelijkheid overtredingen legitimeren met teksten en fatwa’s.

Maar het gevaarlijkste is dat dit bewustzijn niet beperkt blijft tot cafés of preekstoelen, maar wordt gereproduceerd binnen scholen en universiteiten. Onderwijs, dat verondersteld wordt een instrument voor bevrijding te zijn, verandert in een fabriek voor het vermarkten van achterlijkheid. De curricula bestendigen blinde gehoorzaamheid, heiligen verouderde gewoonten en tradities en demoniseren elke poging tot kritiek als een ‘culturele invasie’. Zo leert de student vanaf zijn jeugd dat kritisch denken een samenzwering is, dat het verdedigen van de rechten van vrouwen en kinderen verraad is, en dat geweld deel uitmaakt van de identiteit die beschermd moet worden.

In de klas worden de waarden van rede en vrijheid vervangen door een discours van gesloten identiteit, waarbij onwetendheid als een deugd wordt gepresenteerd, immobiliteit als bescherming en voogdij als een natuurwet. Elke poging om curricula te moderniseren of mensenrechtenconcepten te introduceren wordt geconfronteerd met beschuldigingen dat het een “Westers project is om onze waarden te vernietigen.” Zo wordt onderwijs zelf een instrument om sociaal geweld te reproduceren, en niet om het te bestrijden.

Het gevaarlijkste aan de complottheorie is dat ze niet alleen achterlijkheid rechtvaardigt, maar er eerder een educatief materiaal van maakt, dat in de hoofden van generaties wordt geplant om onderdeel te worden van hun collectieve bewustzijn. Het is niet alleen een schild dat gewelddadige traditionele praktijken beschermt, maar het is eerder een heel systeem dat de school in een fort van achterlijkheid verandert, en van de universiteit een fabriek die gehoorzaamheid en angst reproduceert.

Het Epstein-schandaal onthult het verschil tussen een samenleving die zichzelf onderzoekt bij rampen, en een samenleving die van een ramp een kans maakt om zichzelf te rechtvaardigen. In het eerste geval wordt het schandaal een startpunt voor hervormingen, in het tweede geval verandert het in een rookgordijn dat de schaamteloosheid van het interieur verbergt. Wanneer het onderwijs deze logica overneemt, wordt achterlijkheid geïnstitutionaliseerd en aan toekomstige generaties op de markt gebracht als een heilige identiteit die niet in gevaar kan worden gebracht.