Is de nieuwe komedie van Sacha Baron Cohen en Rosamund Pike geïnspireerd door The Two Ronnies? | Film

AEind vorige week verscheen er een trailer voor een nieuwe Netflix-film getiteld Ladies First. Met in de hoofdrol Sacha Baron Cohen en Rosamund Pike wordt de film aangekondigd als een ‘speelse satire’ over een man die zijn hoofd stoot en ontdekt dat vrouwen de wereld hebben overgenomen.

En wat een nachtmerrie is het. Er is een vrouwelijke paus. King’s Cross heet nu Queen’s Cross. Baron Cohen ontdekt tot zijn schrik dat hij nu een kat heeft. Afgaande op de trailer brengt hij het grootste deel van de film door met waxen, onpraktisch ondergoed dragen en begluurd worden door vrouwelijke taxichauffeurs. Op een gegeven moment, nadat Baron Cohen een zin begint met ‘Als het bord ballen had’, roept Pike snel: ‘De delicate zakken die aan je lichaam bungelen, sturen je bij de minste tik huilend op de grond?’ bij wijze van antwoord. Als ze Oscars zouden uitdelen voor je best doen met onscanbare dialogen, zou ze een shoo-in zijn.

Dit alles wil zeggen dat Ladies First er niet bijzonder genuanceerd uitziet. Overigens is het ook niet bijzonder origineel. Mel Gibsons komedie What Women Want uit 2000 lijkt hier een toetssteen te zijn, aangezien beide films gaan over chauvinisten met een hersenschudding die zich verbijsterd voelen door de vrouwelijke geest. Maar om een ​​betere vergelijking te vinden, moet je nog eens twintig jaar teruggaan.

Verspreid over de achtste serie van, van alles, was The Two Ronnies een geserialiseerde reeks schetsen met de titel De worm die veranderde. Samen vormen de schetsen een lang verhaal over een dystopische samenleving uit 2012 die is overgenomen door vrouwen. Hoe moeilijk dit ook te geloven is, het is niet goed verouderd.

The Worm That Turned was een reflexmatige reactie op de positie van Margaret Thatcher als premier, en beeldde een wereld af waarin ‘huisvrouwen in heel Engeland, opgetogen over haar opkomst aan de macht, steeds meer vrouwen erin stemden en steeds meer mannen eruit’. De vrouwen hadden de leiding stevig in handen, sloten de Playboy Club en noemden de Big Ben omgedoopt tot Big Brenda. De staatspolitie begon sexy leren nazi-achtige uniformen te dragen. Mannen, gedwongen jurken te dragen, leken voor altijd op de achtergrond te blijven totdat ze de enige echte zwakte van hun onderdrukkers ontdekten: ze waren allemaal bang voor muizen.

Je zou denken dat we als samenleving de afgelopen 46 jaar vooruitgang hebben geboekt, maar de reacties onder een YouTube-upload van The Worm That Turned suggereren iets anders, waarbij veel commentatoren het lijken te verwarren met een keiharde documentaire. “Deze verhaallijn wordt werkelijkheid”, schrijft iemand. “Ik had nooit gedacht dat dit echt zou gebeuren”, schrijft een ander. “Ik vond de jazzfunk-synthscore hierin geweldig”, schrijft een derde, minder relevant.

Uiteraard heeft Ladies First een veel directere inspiratie, in de vorm van de film waar het letterlijk op gebaseerd is. Ik ben geen gemakkelijke man is een film uit 2018 van de Franse regisseur Éléonore Pourriat en heeft exact hetzelfde uitgangspunt als Ladies First. Een chauvinist neukt zichzelf op zijn hoofd en komt terecht in een nachtmerriewereld waar hij wordt beoordeeld op zijn uiterlijk en de seks voorbij is lang voordat hij klaar is.

I Am Not an Easy Man bevatte veel van de grappen die Ladies First lijken te karakteriseren in een poging om het concept smakelijker te maken. Maar I Am Not an Easy Man was ook een remake van Pourriats korte film Majorité Opprimée uit 2010. En het staat mijlen boven al zijn nakomelingen.

Er is geen sprake van opschepperige onverdraagzaamheid of cartooneske hersenschudding in Majorité Opprimée. Met slechts 10 minuten om zijn waren uit te zetten, gaat de short rechtstreeks naar de halsader. Een thuisblijvende vader wordt door verschillende vrouwen ondermijnd, totdat hij op straat seksueel wordt misbruikt. De politie twijfelt aan de juistheid van zijn verhaal, en zijn vrouw lijkt te suggereren dat hij erom vroeg door zich provocerend te kleden. De man in het midden is helemaal alleen, bang en boos.

En deze woede, over het systematisch verwaarlozen door de samenleving, is het hele punt. Het voelt als een levendig persoonlijk stuk, op een manier die I Am Not an Easy Man (en laten we aannemen dat Ladies First) dat niet is. In tegenstelling tot al het andere heeft het de moed om het uitgangspunt niet te spelen om te lachen, en dat is des te beter. Reserveer er nu 10 minuten voor en bespaar jezelf een paar uur als Ladies First volgende maand uitkomt.