Majid Soera Meri
26-04-2026T22:08:01+00:00
Op deze dagen vorig jaar; Van de ene op de andere dag stond ik op zestigjarige leeftijd achter de pensioendrempel, noch door mijn eigen beslissing, noch uit een verlangen naar comfort, maar eerder in overeenstemming met de wijziging van de Unified Retirement Law, die de pensioenleeftijd verlaagde van 63 naar 60 jaar.
Dit amendement was niet alleen een verandering in aantallen, maar het was een periode die jarenlang de professionele gewoonte vertegenwoordigde van ‘het toppunt van geven’ en ‘jaren van wijsheid en opgebouwde ervaring’.
Ik verliet mijn afdeling waar ik gepromoveerd was totdat ik de eer had een afdeling te leiden, niet alleen met een pensioensalaris dat niet voldeed aan de minimumvereisten van menselijke waardigheid voor een gezin dat mannelijke en vrouwelijke universiteitsstudenten omvat, maar ik verliet ook de pijn van ‘gedwongen werkloosheid’.
Hoe kan een werknemer die jarenlang zijn ervaring heeft opgebouwd, ontwikkelingscursussen heeft gevolgd en jaren van zijn leven heeft besteed aan het begrijpen van de gangen van het management, op het wachtplatform worden geworpen als hij op het hoogtepunt van zijn momentum en stabiliteit is?
Het verlies bleef niet beperkt tot het persoonlijke vlak. Op staatsniveau zijn overheidsinstellingen plotseling een laag ervaren mensen kwijtgeraakt die de ruggengraat vormen van de overdracht van kennis aan jongere generaties, waardoor er op veel afdelingen een duidelijke administratieve kloof is ontstaan.
Zelfs de hoge functionaris van de Algemene Pensioenautoriteit beschreef dit besluit meer dan eens als een ‘ondoordacht’ besluit, waaruit bleek dat het de autoriteit en de stabiliteit van de instellingen schaadde.
Op werknemersniveau bevond de generatie oud-afgestudeerden – zij die niet waren aangesteld tijdens het vorige regime en zij die na 2003 zijn benoemd – zich voor een reëel dilemma. Deze mensen hadden niet genoeg tijd om een lange diensttijd op te bouwen die hen in aanmerking zou laten komen voor een lonend pensioensalaris, en ze werden geconfronteerd met een ‘minimumsalaris’ dat nauwelijks in hun behoeften kon voorzien in het licht van de steeds sneller stijgende kosten van levensonderhoud.
Dit is in een tijd waarin het aantal gepensioneerden in Irak vandaag de dag wordt geschat op ongeveer drie miljoen, en het Pensioenfonds kampt sinds de wijziging met een steeds groter financieel tekort.
Deze stap was destijds gerechtvaardigd omdat het erop gericht was de weg te openen voor jonge mensen, wat op het eerste gezicht een nobel doel is dat niet ter discussie staat (maar er spelen nog andere zaken mee; het staat niet ver van het beleid van de regerende partijen om hun hegemonie op alle aspecten van het leven op te leggen), maar worden naties gebouwd door expertise te verdrijven en jonge mensen te vervangen zonder kennis en administratieve stabiliteit over te dragen?
Echte hervormingen komen niet tot stand door productieve energie voortijdig naar consumptie te sturen; Integendeel, door nieuwe werkgelegenheid te creëren in zowel de particuliere als de publieke sector, door het geld van het Fonds beter te investeren en door positieve discriminatie te bieden aan werknemers met een kort dienstverband.
Vandaag spreek ik voor mezelf en voor een leger gepensioneerden die het gevoel hebben dat ze gestraft zijn vanwege hun loyaliteit en toewijding aan het dienen van de staat. We verlieten onze banen met lege handen, vol bitterheid tegenover wetgeving die geen rekening hield met onze sociale omstandigheden, noch met onze fysieke kracht waardoor we niet van nul konden beginnen met hard werken.
Het heroverwegen van de pensioenwet – door de leeftijd te verhogen naar 63 jaar zoals voorgesteld door de Financiële Commissie in de Tweede Kamer, of op zijn minst gerechtigheid te bieden aan mensen met een korte diensttijd met salarissen die hun waardigheid behouden – is geen luxe, maar eerder een morele en nationale plicht die op de regering en de Tweede Kamer rust.
Waardigheid kan niet worden teruggetrokken, en ervaring is een nationale rijkdom die niet mag worden verspild door de streek van een wetgevende pen die geen rekening houdt met de realiteit. Het is tijd dat dit leger gepensioneerden wordt gehoord voordat het te laat is.
———————-
Ik schreef het artikel ter gelegenheid van het eenjarig jubileum van mijn gedwongen pensionering
