Dit artikel is geschreven door een van onze partners. Daarmee valt het buiten de verantwoordelijkheid van de ND-redactie.
De praktijk is helaas weerbarstiger. Veel jongeren vertellen het niet wanneer ze te maken krijgen met online seksueel misbruik of seksuele intimidatie. Niet omdat er niemand is die van hen houdt of omdat ze hun ouders niet vertrouwen, maar omdat schaamte en angstongelooflijk sterk kunnen zijn.
En juist dat maakt online seksueel misbruik zo urgent. Het gebeurt op een plek waar kinderen en jongeren een groot deel van hun leven doorbrengen, maar waar wij als volwassenen lang niet altijd zicht op hebben. Terwijl een kind thuis op de bank zit, aan de keukentafel of op zijn eigen kamer, kan er online iets gebeuren dat grote gevolgen heeft.
Een foto die in vertrouwen is gestuurd, kan worden doorgestuurd. Iemand kan dreigen de beelden te verspreiden als er niet nóg meer beelden worden gestuurd. En met kunstmatige intelligentie kunnen tegenwoordig zelfs van gewone foto’s seksueel getinte nepbeelden worden gemaakt. Beelden die blijven bestaan, opnieuw worden gedeeld en opduiken op momenten waarop je geen controle meer hebt.
Uit ons onderzoek blijkt dat één op de twee jongeren tussen de 12 en 25 jaar te maken krijgt met online seksueel misbruik of seksuele intimidatie. Alleen al in het afgelopen jaar gaat het naar schatting om 700.000 tot 800.000 jongeren. Dat zijn geen incidenten, maar de werkelijkheid van een generatie die grotendeels online opgroeit.
Schaamte en schuld kunnen ervoor zorgen dat jongeren zwijgen. Ze zijn bang voorboosheid, teleurstelling of vragen waarop ze zelf misschien ook geen antwoord hebben. En misschien is dat wel het moeilijkste voor ons als volwassenen: dat liefde en een goede band niet automatisch betekenen dat een kind alles vertelt.
Natuurlijk moet er worden gewerkt aan betere wetgeving, verantwoordelijkheid van technologiebedrijven en passende hulpverlening. Daar zetten we ons iedere dag voor in. Maar ondertussen groeien jongeren op in deze werkelijkheid. En hoewel we als volwassenen niet alles kunnen voorkomen, kunnen we wel iets heel belangrijks doen: ervoor zorgen dat een kind weet dat het bij ons terechtkan.
Om opvoeders daarbij te helpen, hebben we het boekje Niet mijn kind, toch? gemaakt.
Met praktische tips en handvatten om het gesprek over online seksueel misbruik aan te gaan. Want misschien kunnen we onze kinderen niet beschermen tegen alles wat zij online tegenkomen. We kunnen er wel voor zorgen dat ze weten dat ze er nooit alleen voor staan.
Wil je weten hoe je het gesprek over online seksueel misbruik met je kind of kleinkind kunt aangaan?
Bestel dan het gratis boekje Niet mijn kind, toch? met praktische tips en handvatten om te praten, te luisteren en er te zijn wanneer dat nodig is.
Dit is een column van Pauline Aarten, programmamanager Seksueel Geweld bij Fonds Slachtofferhulp
