mentale hulp blijft vaak uit

Mantelzorgers zorgen voor een ander, maar wie zorgt er voor hen? Een nieuwe analyse van 29 studies onder ruim 81.000 mantelzorgers laat zien dat behoefte aan psychologische ondersteuning lang niet altijd leidt tot daadwerkelijke hulp.

Ze regelen doktersafspraken, houden het huishouden draaiende, helpen met dagelijkse taken en zijn er om steun te bieden op moeilijke momenten. Voor veel mensen die zorg nodig hebben, vormen mantelzorgers een onmisbare steunpilaar. De resultaten van het onderzoek laten echter zien dat mantelzorgers een aanzienlijk risico lopen op problemen met hun mentale welzijn. De voortdurende verantwoordelijkheid, de emotionele belasting en de combinatie van zorgtaken met werk en het dagelijks leven kunnen ervoor zorgen dat zij zichzelf steeds verder wegcijferen.

Waarom mantelzorgers psychologische hulp vaak niet inschakelen

Mantelzorgers van mensen met kanker, hartproblemen of andere slepende aandoeningen geven vaak aan behoefte te hebben aan psychologische ondersteuning. Toch zetten ze die stap maar zelden. De omvang van het probleem is nu voor het eerst in kaart gebracht in een grote overzichtsstudie, schrijft wetenschappssite Scientas.

„Mantelzorgers hebben de neiging de behoeften van degene voor wie ze zorgen boven hun eigen behoeften te stellen”, vertelt hoofdonderzoeker Hannah Isaac van de Universiteit van Sydney. „Veel mensen denken dat je pas echt mantelzorger bent als je iemand dag en nacht verzorgt. Terwijl de zorgtaak in de praktijk vaak bestaat uit alledaagse dingen, zoals meegaan naar afspraken, helpen bij behandelingen en de zieke emotioneel bijstaan.”

1 op de 3 mantelzorgers wil ondersteuning, minder dan 1 op de 6 krijgt die

Voor de studie is de literatuur vanaf 2005 doorzocht en zijn 29 relevante studies uitgekozen, samen goed voor ruim 80.000 mantelzorgers uit de Verenigde Staten, Canada, Australië, Groot-Brittannië en een aantal andere Europese landen. Het gaat vooral om vrouwen die zorgen voor een partner met kanker, al komen ook hartpatiënten, mensen met Parkinson of een beroerte voor.

De cijfers laten wereldwijd hetzelfde patroon zien. Een derde van de mantelzorgers wilde ‘counseling’, maar minder dan een op de zes kreeg die ook daadwerkelijk. 18 procent had behoefte aan hulp van een maatschappelijk werker, terwijl slechts 9 procent die hulp kreeg. En 40 procent gaf aan interesse te hebben in overheidsvoorzieningen.

Slechts een op de tien mantelzorgers daar maakt er ook echt gebruik van. Opvallend is dat juist mantelzorgers van de ziekste patiënten de minste hulp kregen, bleek uit het onderzoek. Vrijwillige zorgverleners die wel hulp zochten, waren meestal jonger, vrouw en hoger opgeleid. De kans dat iemand hulp accepteerde, steeg zodra een arts die actief aanbood, iets wat in de praktijk maar zelden gebeurde.

Waarom mantelzorgers hun eigen mentale klachten kleiner maken

„De zorgsystemen wereldwijd leunen zwaar op mantelzorgers. Ze dragen een enorme last in hun privésituatie, terwijl er veel te weinig hulp wordt aangeboden als die zorgtaak hun eigen geestelijk welzijn aantast”, zegt onderzoeker Rebekah Laidsaar-Powell.

Daarnaast zetten mantelzorgers hun eigen situatie voortdurend af tegen die van de patiënt of van andere mantelzorgers met een nog zwaardere taak. Dit leidt ertoe dat ze hun eigen zorgen bagatelliseren en zich schuldig voelen als ze wel hulp inschakelen. Ook identificeren veel mensen zich helemaal niet met het label mantelzorger, waardoor ze nooit op zoek gaan naar zorg die specifiek voor hen bedoeld is. Tot slot spelen ook de beperkte kennis over mentale gezondheid en het stigma rond psychische klachten een rol.

Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:

Reacties