Mijn moeder werd soms opgenomen. ‘Alles gaat voorbij’, fluisterde ze me toe: ‘Ook deze nacht’

Ik herinner me de gangen, waar soms een schreeuw klonk – of een snik, maar meestal stilte. Ik herinner me de kaarten op mijn moeders nachtkastje. De bijbel en de zakdoek. 

Haar bed dat niet haar bed was. Dat we samen naar het hertenkamp mochten lopen, verderop in de laan, en dat we altijd weer terug moesten. Dat mama’s stoel in de auto leeg bleef.

Ik herinner me zo veel, en zo veel niet.

‘We zijn allemaal een beetje vreemd.’