‘Sfinxachtige’ Ralph Sonnenberg voorzag de wereld van Luxaflex

Van topmannen wordt regelmatig gezegd dat ze mediaschuw zijn, maar bij de houding van ondernemer Ralph Sonnenberg viel die van elke andere bestuurder in het niet. Als er iets was waar hij een hekel had, dan was het wel praten met journalisten. Die waren volgens hem te vaak op sensatie belust. „En voor wie moet ik een beter imago hebben? Ben ik dan gelukkiger? Gaat het bedrijf dan beter? Nee, dus heb ik het ook niet nodig om daar energie in te steken.”

Was getekend Sonnenberg, toen hij in 2005 voor het eerst in 34 jaar een interview gaf aan een mediatitel – NRC in dit geval. Dat was bijzonder, want topmannen treden regelmatig naar buiten en zijn bedrijf Hunter Douglas was al sinds 1969 beursgenoteerd in Nederland. De onderneming maakte wereldwijd naam met de verduisterende Luxaflex – nu nog steeds de grootste speler in raamdecoratie.

Het product zorgde ervoor dat Sonnenberg miljardair werd, maar zijn persoonlijkheid bleef altijd een mysterie. Na de verkoop van het grootste deel van Hunter Douglas, eind 2021, belandde hij zelfs op de tweede plaats van de Quote 500 van rijkste Nederlanders. De ondernemer was toen al tegen de negentig. Dit jaar stond hij op plek drie, met een geschat vermogen van 6,9 miljard.

Sonnenberg overleed onlangs op 92-jarige leeftijd, maakte Quote deze donderdag bekend. Zijn precieze sterfdatum is onduidelijk.

Wereldleider met Luxaflex

De Duitser Henry Sonnenberg startte in 1919 in Düsseldorf een bedrijf in raamdecoratie. Als joodse vluchteling kwam hij begin jaren dertig naar Nederland, de fabriek over het spoor met zich meenemend. In Rotterdam werd in 1934 zoon Ralph geboren, maar vader Henry stuurde hem al op vierjarige leeftijd naar New York vanwege het oprukkende antisemitisme.

Pas 23 jaar later keerde Sonnenberg-junior terug. De Nederlandse taal moest hij toen vrijwel opnieuw leren. Dat kwam van pas toen hij instapte bij het bedrijf van zijn vader. Henry Sonnenberg was vlak na de oorlog een joint venture aangegaan met de Amerikaan Joe Hunter. Die laatste had een techniek ontwikkeld om relatief goedkoop lichtgewicht-aluminium te produceren, geschikt voor jaloezieën. Het kroonjuweel van het gezamenlijke bedrijf Hunter Douglas zag zo het levenslicht: Luxaflex.

Het bedrijf was succesvol, maar werd pas een dominante speler op de wereldmarkt toen zoon Ralph vanaf 1971 de leiding nam. Van het New Yorkse World Trade Centre tot het Kremlin: hij kreeg bedrijven, regeringscentra en huishoudens aan de Luxaflex.

Het geheim achter het succes was de betaalbaarheid van de raamdecoratie. Geen dure stoffen of zware aluminium-verduistering, maar lichtgewicht panelen die iedereen bij de bouwmarkt kon kopen. Het maakte Hunter Douglas marktleider in zijn sector. Daarnaast produceerde het bedrijf bouwproducten, zoals plafondsystemen onder de naam Luxalon.

De omzet steeg van 140 miljoen gulden toen Sonnenberg aantrad naar 4,1 miljard euro bij de verkoop van het bedrijf eind 2021. Het liefst had de topman die gegevens helemaal niet gedeeld. Maar op zoek naar financiering ging Hunter Douglas in 1969 naar de beurs en toen moesten de boeken open. Sonnenberg heeft al die jaren wel geprobeerd de aandeelhouders zoveel mogelijk op afstand te houden.

Het bedrijf had een hoofdkantoor in Rotterdam, maar was om fiscale redenen op Curaçao gevestigd. Jaarvergaderingen op dat eiland bestonden louter uit hamerstukken. De meeste aandeelhouders namen niet de moeite om te komen: tegen een belang schommelend tussen de 83 en 93 procent voor Bergson, het investeringsvehikel van de familie Sonnenberg, hadden beleggers toch weinig in te brengen.

Zelf bestuurde Sonnenberg het bedrijf vijftig jaar lang vooral vanuit zijn riante kasteel Schloss Neuhabsburg nabij het Zwitserse Luzern. In de laatste jaren voor de verkoop deed hij dat vooral in de rol van chairman of the board, een soort president-commissaris. De dagelijkse leiding liet hij over aan zijn zoons David en Marko.

Quote 500

Dat Sonnenberg zich tot op late leeftijd met het bedrijf bemoeide, kwam tot uiting in de verschillende pogingen deze eeuw om het bedrijf van de beurs te halen. Hunter Douglas had het geld van beleggers niet meer nodig en Sonnenberg wilde volledig baas in eigen huis zijn. Die acties mislukten steeds omdat familie-investeringsfonds Bergson een te lage prijs per aandeel bood, waardoor beleggers hun stukken niet wilden verkopen.

Met een laatste bod – van eerst 64 en later 82 euro per aandeel – in 2021 vergrootte hij het familiebelang tot boven de 90 procent. Tandenknarsend moesten aandeelhouders toezien hoe Sonnenberg Hunter Douglas later dat jaar voor 175 euro per stuk van de hand deed aan het Braziliaanse private-equityhuis 3G. Beleggersvereniging VEB sprak er schande van: aandeelhouders zouden zijn misleid.

Sonnenberg trok zich er niets van aan. Zoals hij zijn hele leven al niet had gedaan. „Ik val niet in het gebruikelijke patroon”, sprak hij in 2004 tegen NRC over zijn sfinx-achtige voorkomen. „Welke buitenwereld interesseert mij?” Het ging hem om de mensen binnen zijn bedrijf, zakenrelaties en zijn familie. „Zij weten dat ik geen zwijgzaam persoon ben en zeker geen kluizenaar. Ik kies de mensen met wie ik spreek en ik laat me door niemand dwingen.”

De verkoop van HunterDouglas maakte Sonnenberg nog rijker dan hij al was. De ondernemer steeg in 2022 naar de tweede plek in de Quote500 en stond tot aan zijn overlijden in de hoogste regionen van deze lijst.

Doordat de familie een minderheidsbelang van 25 procent behield, bleef Sonnenberg zich tot zijn dood met het bedrijf bemoeien. Hij nam daarbij een voorbeeld aan bekende internationale miljardairs. „Warren Buffett, Alan Greenspan en Rupert Murdoch zijn ook boven de 65 en die hoeven toch ook niet met pensioen omdat ze te oud zijn?”

Geef cadeau





Deel





Mail de redactie