Pamela Anderson is ‘een openbaring’ in aangrijpend drama dat zich afspeelt in Las Vegas

Gia Coppola’s nieuwste film is een sfeervol en sympathiek drama over de showgirls op de Vegas Strip, met “scherp getekende personages” en geweldige optredens van Jamie Lee Curtis en Pamela Anderson.

Pamela Anderson is een openbaring en Jamie Lee Curtis is grappig en hartverscheurend in Gia Coppola’s aangrijpende, in Las Vegas gesitueerde The Last Showgirl. Anderson speelt Shelley, een danseres die al 30 jaar in dezelfde revue zit en net heeft vernomen dat de show stopt. Ze is niet alleen haar favoriete baan kwijtgeraakt, op een leeftijd waarop het onwaarschijnlijk is dat ze er nog een krijgt; ze is haar identiteit kwijtgeraakt.

In een bijrol is Curtis haar vriendin Annette, ooit een showgirl en nu werkzaam als cocktailserveerster in dezelfde club. Dat is geen ideale baan voor iemand als zij, met een gokprobleem. Hoewel Las Vegas bekendstaat om de glitter en glamour, is het gebrek aan ijdelheid van Anderson en Curtis in de rollen een van de meest krachtige kenmerken van de film. Coppola beschrijft hun levens met sympathie, maar ook met heldere eerlijkheid over de dromen die ze nooit hebben bereikt en de jeugd die onmogelijk terug te winnen is.

Shelley is nog steeds mooi, maar als we haar voor het eerst zien, auditie doend voor een nieuwe baan, kijkt de camera omhoog om haar slappe kaaklijn vast te leggen. Shelley draagt ​​pailletten, veren en heel veel make-up op het podium, maar buiten het podium is Shelley naakt en ziet eruit als iedereen in de supermarkt. Anderson gebruikt de hele tijd een babypopstem die wonderen doet om de meisjesachtige dromen over te brengen die Shelley nooit heeft losgelaten. Annette ziet eruit als een karikatuur van een stoere meid, met een shag-kapsel, een afschuwelijke spray tan en matte lippenstift. Curtis speelt haar als een vrouw met een volkomen vertrouwen in wie ze is.

Met een geraffineerd gebruik van het gezichtspunt laat de film ons Las Vegas zien op de geromantiseerde manier waarop Shelley dat doet, nog steeds glinsterend. Autumn Durald Arkapaw’s cinematografie is zacht en prachtig. Er zijn geen schreeuwende stockfoto’s van de neon Vegas strip. We zien Shelley in de fel verlichte kleedkamer of rennend naar het podium met de andere showgirls in hun uitgebreide kostuums. Maar we zien ook, duidelijker dan Shelley, dat hun strass hoofdtooien en veren horen bij een show die, zoals een jongere danseres zegt, “een dinosaurus” is geworden.

Een paar scherp getekende personages, waaronder twee jongere showgirls, helpen onthullen hoe dromerig onrealistisch Shelley is. Kiernan Shipka speelt Jodie, die 19 is en haar dansen als een grap beschouwt. Brenda Song is Marianne, die al gehard is en zegt: “Het is een baan. En het betaalt Amerikaanse dollars.” Shelley blijft grote ogen houden en blijft volhouden dat hun show, genaamd Le Razzle Dazzle, ertoe doet en een erfgoed heeft dat teruggaat tot het Lido-cabaret in Parijs. “Niemand geeft erom,” vertelt Marianne haar. De Razzle Dazzle wordt vervangen door een sexy circus, dat, zoals we zien in een komische scène, een stripper bevat die ook borden draait.

Billie Lourd is stoer en ontroerend als Hannah, Shelley’s vijandige dochter op de universiteit, die ze als kind vaak verwaarloosde en al een jaar niet meer heeft gezien. Ze neemt Shelley’s aanbod om de revue te zien aan, gaat vervolgens backstage en noemt het een “domme naaktshow” en “lame trash”. Lourd maakt duidelijk dat Hannah gekwetst is, niet kwaadaardig.

Hannah heeft het niet mis over de show. Maar die show betekent alles voor Shelley. De delicate balans tussen die twee waarheden in de film werkt omdat Anderson haar personage met zoveel oprechte gevoelens belichaamt. Ze krijgt eindelijk een grote, Oscar-baitscène waarin ze snikkend haar kostuums verscheurt. Maar de ingetogen verwoesting die ze daarvoor heeft vastgelegd, is de echte acteertriouval. De acteurs maken een scenario goed dat vaak te bot is. Shelley houdt ervan om zich “gezien te voelen, zich mooi te voelen” op het podium, zegt ze, en legt te veel uit.

Coppola’s stijl is sfeervol, net als in haar vorige twee films. Nog meer dan bij de meeste regisseurs is die impressionistische benadering misschien niet ieders smaak. Palo Alto (2013) was een scherp geobserveerde kijk op middelbare scholieren, en Mainstream (2020) was een ambitieuze puinhoop over internetroem, die het oppervlakkige ding werd dat het zogenaamd op de hak nam. The Last Showgirl heeft meer een verhaallijn, maar vertrouwt ook op beelden en scènes die losstaan ​​van de plot, maar toch veel diepgang toevoegen. Annette danst alleen in de club, bij de goktafels, en gedraagt ​​zich als de showgirl die ze vroeger was. Maar niemand let op. Ze ziet er belachelijk uit in haar cocktailuniform, een rode jas en hoed die lijken op een piccolo uit de jaren 40. Maar Curtis maakt er een aangrijpende uiting van haar karakter van, een trieste poging om – al is het maar voor een minuut – de jeugd en aandacht terug te krijgen die vroeger van haar waren.

Er sijpelt veel off-screen informatie door in deze film, inclusief Andersons nieuw opgepoetste imago. Ooit was ze het Baywatch-postergirl. Maar het afgelopen jaar heeft ze lof gekregen voor de Netflix-documentaire Pamela: A Love Story, en ging viraal voor het bijwonen van de Paris Fashion Week zonder make-up, een look die hier ook te zien is.

En Coppola – Francis’ kleindochter en Sofia’s nichtje – heeft deze film gemaakt met een heleboel andere familieleden. Jason Schwartzman, haar neef, heeft een kleine maar belangrijke rol als regisseur waar Shelley auditie voor doet. Zijn broer, Robert Schwartzman, is een van de producenten. De scenarioschrijver, Kate Gersten (een succesvolle televisieschrijver en toneelschrijver) is getrouwd met een andere neef. Coppola’s moeder, Jacqui Getty, ontwierp de kostuums. Ze komt met alle nepo-baby-voordelen, maar The Last Showgirl bewijst dat Gia Coppola een echt kunstenaarsoog heeft en haar eigen rijke, onderscheidende stijl.