Linkin Park met nieuwe zanger from scratch – Cappella Amsterdam brengt hulde aan goede vrienden

Linkin Park probeert het opnieuw vanaf nul

Om op tijd recensies in kranten en tijdschriften te krijgen, ontvangen journalisten doorgaans ruim vóór de release van nieuwe albums (digitale) promo’s. Je kunt niet alles weten, maar deze van het grote Warner Records was wel heel mysterieus: het album Penlicht van de onbekende band Penlight, met alleen afkortingen in plaats van reguliere tracknamen. Het duurde dus even voordat duidelijk werd dat dit de nieuwe was van Linkin Park, Van nul. Als ze bij een groot label zo geheimzinnig doen, weet je dat ze het serieus nemen.

Niet verwonderlijk, want de Californische raprockband Linkin Park was een van de grootste bands van de jaren negentig, die gemakkelijk headliner waren op grote festivals en stadions vulden. Met het album braken ze door Hybride theoriemet de alternatieve hits ‘One Step Closer’ en ‘In The End’: een tikkeltje ruig, behoorlijk poppy, heel pakkend en met een diepgevoelde emotionele lading. In de jaren die volgden groeiden ze Meteoor tot bonafide stadionrockers, waaronder de bijbehorende Grammy’s, MTV Awards en een samenwerking met Jay Z (‘Numb/Encore’).

In 2017 sloeg het noodlot toe. Zanger Chester Bennington maakte een einde aan zijn levenop wat de verjaardag van zijn goede vriend Chris Cornell had moeten zijn, die paar maanden eerder zelfmoord heeft gepleegd. Benningtons raspende, emotionele teksten vormden het middelpunt van de band, maar ze vonden een opvolger in Emily Armstrong en zijn terug.

Niet zonder gevolgen: Armstrong kwam na de aankondiging onder vuur te liggen vanwege haar banden met scientology en acteurvriend Danny Masterson (Die jaren 70-show). Zij en haar Scientology-collega’s hadden hem verdedigd toen hij werd aangeklaagd voor drie verkrachtingszaken, resulterend in twee veroordelingen en een gevangenisstraf van 30 jaar. Armstrong kwam terug en zei dat ze hem verkeerd had ingeschat. Geen goed begin van deze herstart.

Nu het stof is neergedaald, de promo is verschenen en het album uit is, blijken de pakkende refreinen in nummers als ‘Heavy is the Crown’ en ‘The Emptiness Machine’ net zo aanstekelijk als waterpokken, en Armstrongs stem niet. alleen lekker ruw, ook behoorlijk flexibel. Luister maar eens hoe ze zweeft in rockballad ‘Good Times Go’. Haar dynamische stem speelt ook de hoofdrol in het uiterst poppy ‘Over Each Other’ (echt, als je hier de gitaren eruit haalt, houd je een geweldig nummer van Taylor Swift over). Ook ‘Two Faced’ is leuk, één van de hoogtepunten van het album, alleen al vanwege de grappige sketch op het einde. En in ‘Casualty’ gaat Armstrong vol vocaal orgel voor Linkin Park’s zwaarste punkrocknummer sinds ‘Given Up’.

Aan de andere kant bevat dit album net iets te veel dampende drollen van nummers, zoals ‘Cut The Bridge’ met uitzonderlijk flauwe raps van Mike Shinoda – behoorlijk ineenkrimpen toch, deze bijna vijftiger met de muffe sfeer van het ‘How do you’ doe maar, mede-kinderenmeme. Ook haalt hij ‘Heavy is the Crown’ neer, een nummer waarin de iets te goede schreeuw van Armstrong ook saai wordt. ‘IGYEIH’ heeft een aardige riff, maar wordt te veel herhaald en men leunt teveel op effecten. En al het bovenstaande gaat tegelijkertijd mis in ‘Stained’.

Van nul is dan ook verre van perfect, maar desalniettemin een uitstekend muzikaal visitekaartje dat de band wederom naar de grote stadions (o.a. Gelredome, juni 2025) zal brengen.

Peter van der Ploeg

Een liefdevol eerbetoon aan twee dierbare vrienden

Dit geweldige album is bijna te veel om op te noemen. Eerst en vooral een eerbetoon aan twee goede vrienden, vooral twee geweldige muzikanten, die in 2014 (Frans Brüggen) en in 2021 (Louis Andriessen) overleden. Het bevat de zwanenzang van Andriessen, het koor- en orkestwerk Kunnenmaar ook ander koorwerk van Andriessen, een bedwelmend mooi gezongen elegie van Josquin en niet in de laatste plaats: verbluffende oude opnames van blokfluitist Brüggen. Alles bij elkaar is het een uniek, divers en briljant uitgevoerd document.

Het idee voor het onconventionele album komt van Siewert Verster en Daniël Reuss. Verster, medeoprichter en tot voor kort directeur van het Orkest van de Achttiende Eeuw, was goed bevriend met zowel Brüggen als Andriessen, en vroeg laatstgenoemde een eerbetoon aan eerstgenoemde te componeren. Dat was het Kunnenging kort voor Andriessens dood in première door het orkest en Cappella Amsterdam onder leiding van Reuss, die ook de overige werken op het album dirigeert.

Kunnen is met 20 minuten het meest uitgebreide werk en komt bijna aan het einde, alleen gevolgd door een stukje Rameau. Het idee alleen al dat Andriessens allerlaatste noten hier worden opgenomen (de orkestratie werd voltooid door zijn vriend Martijn Padding ) geeft je kippenvel. Maar vanwege de talloze verbindingen en verrassingen in het ijzersterke cd-programma Kunnen nog meer zwangerschap.

Het begint met die mooie klaagzang, Houten nimfenwaarmee Josquin in 1497 rouwde om zijn overleden collega Ockeghem. Even later, in het tweede koorstuk, kun je denken dat we nog steeds in lang vervlogen Franse tijden leven – totdat zich een zeer ruwe dissonantie aandient. Een mooie kus is een van de relatief zeldzame koorwerken die Andriessen naliet, een perfect gevormde, prachtige parel uit zijn muziektheater George Zand (1980) over de gelijknamige schrijver. Cappella Amsterdam zingt ook de late versie van Andriessen Ahania huilthet orkest speelt Ik denk aan die Sarabande (2006).

Maar tussendoor is je mond allang opengevallen van verbazing: afgewisseld met de koor- en orkestwerken, oude, maar warmheldere opnames van Brüggen als blokfluitist. En ze zijn een openbaring. Jacob van Eycks variaties op ‘Flow my tranen’ van John Dowland (alleen op de fysieke cd) vormen kernrepertoire voor het instrument, maar Brüggen is ook te horen in Andriessens rituele hoogstandje Zoet (1964) en met zijn blokfluittrio Sour Cream in het hypnotiserende, eenvoudige en verbluffend mooie Op mijn re van Thomas Preston. Nog steeds blijkt Brüggens spel een magische, meeslepende schoonheid te bezitten.

Tenslotte is Brüggen ook als dirigent te horen in een opname uit 2012 van de ‘Entrée d’Abaris’ uit Rameau’s laatste opera De Boreades. Niet lang daarna zou dit tevens de laatste muziek zijn die Brüggen dirigeerde. Het rijm is prachtig, net als alles aan deze cd, die diepe muzikaliteit, liefde en toewijding uitstraalt.

Joep Stapel

Ook vrijgegeven

ziel
Mary J. Blige – Dankbaarheid

Ongeveer halverwege haar nieuwe, vijftiende album vertraagt ​​Mary J. Blige het tempo. De 53-jarige zangeres trakteert je eerst op oogverblindende soulgrinders, daarna is het tijd voor smaakvolle reflectie, al klinkt haar stem soms bibberig. De nummers worden opgeluisterd door gasten als de grommende rapper Jadakiss en een mooie bijdrage van Fat Joe. (Hester Carvalho)

jazz/klassiek
Jon Batiste – Beethoven-blues

Blues, gospel en jazz verweven hij soepel in het klassieke werk Voor Elise op camera voor CNN. Het bracht pianist-zanger Jon Batiste ertoe de werken van Beethoven te herinterpreteren. Met andere woorden: losjes klassiekers spelen. Jazzakkoorden in Beethovens Vijfdede blues in de ‘Moonlight Sonata’. Echt virtuoos allemaal, maar dit is zo’n cheesy tussendoortje dat je het na een paar nummers al weet. (Amanda Kuijper)

knal
Laura Marling – Patronen in herhaling

De Britse Laura Marling verplaatste haar studio naar de babykamer voor een liefdevol album over haar dochter. Zonder lief te klinken zingt ze ‘No One’s Gonna Love You Like I Can’. De nummers zijn traag, ‘The Shadows’ is een prachtig nummer. De sobere sfeer en begeleiding zijn somberder dan het onderwerp deed vermoeden. (HC)

klassiek
Lise Vandersmissen – Drie

Driehet tweede album van de Belgische harpiste Lise Vandersmissen (1996), is een overtuigend pleidooi voor de veelzijdige barok drievoudige harp als solo-instrument. Het instrument valt op door zijn pure klank en frisheid waarmee Vandersmissen het virtuoos inzet voor (vaak speciaal bewerkte) muziek uit de Renaissance en Barok tot eigen werk, geïnspireerd door volksmuziek. Sfeervol, vakkundig en betrokken. (Mischa-spel)

steen
Papaver – Negatieve spaties

Je weet wel, met Poppy nooit precies wat je krijgt. Ze maakte eerder popalbums, maar gaat door Negatieve spaties ze rockt hard. Slipknot-achtige machinegeweerdrums in ‘They’re All Around Us’, Bring me the Horizon refreinen in ‘New Way Out’ en Nine Inch Nails beats in ‘Crystallized’. Niet bijster origineel en soms heel glimmend en soepel uitgevoerd, maar wel fascinerend. (PvdP)

Om te delen





E-mail de redacteur