De primeur met Matt Starr: over de groeiende Dream Baby Press en reizen naar Londen

Welkom bij de Schep: een wekelijkse e-mailserie waarin ik mode-insiders ondervraag over de verhalen van de week. Dit zal een manier zijn voor de Vogue Business-gemeenschap om de laatste krantenkoppen te synthetiseren en erover na te denken, en elke vrijdag een beetje inside scoop te krijgen.

De Scoop van deze week is een beetje een Paasspecial, in die zin dat mijn gast minder een zakenman is en meer een kunstenaar – hoewel het één tegenwoordig niet echt zonder het ander kan bestaan. Matt Starr is een filmmaker, dichter en mede-oprichter van Dream Baby Press, die je misschien oorspronkelijk kent van de Love/Hate-lijsten die ze samen met de coolste mensen in je sociale kring op Instagram posten.

Maar Droombabypers zijn meer dan alleen sociale berichten: ze zijn een grassroots-uitgever en entertainmentbedrijf, met de bedoeling het plezier terug te brengen in lezen en schrijven. De afgelopen jaren zijn ze in de New Yorkse scene bekend geworden door het houden van poëzievoordrachten met mensen als Jemima Kirke, Candace Bushnell en Carole Radziwill in plaatsen als Burger King en een Sbarro in het Penn Station in New York.

In april komen Matt en Dream Baby Press naar Londen. Het is waar de meeste Vogue-zaken team leeft, dus belde ik Matt voor een praatje. We gingen er zo diep in op, dat ik vergat hem te ondervragen over de krantenkoppen van de week. Hier is het gesprek dat we hadden.

Hallo Matt, wat is de primeur?

Bij Dream Baby Press hebben we dus nog nooit inzendingen aangenomen; alles tot nu toe is door ons samengesteld. Maar eind vorig jaar realiseerde ik me dat we dit werkelijk prachtige platform en deze community hebben gebouwd, en nu is het tijd om het open te stellen. We stellen onze eerste poëzieredacteur aan, Juliette Jeffers, en we gaan inzendingen accepteren. Ze komt naar Dream Baby-evenementen en krijgt onze sfeer, wat belangrijk is. Het doel was altijd om andere schrijvers te vinden in mensen die zichzelf niet noodzakelijkerwijs als schrijvers zien. Ik wil ook samenwerken met bejaardentehuizen en scholen – met proza ​​van ouderen en poëzie van kinderen. Het is eigenlijk altijd onze missie geweest bij DBP: lezen en schrijven leuk, spannend en toegankelijk maken.

Waar kwam die missie vandaan?

In 2017 maakten regisseur Ellie Sachs en ik deze korte film geïnspireerd door Annie Hall maar met mensen van in de tachtig en negentig in de hoofdrol, en ik kreeg een ongelooflijk goede band met een van de acteurs. Harry Miller was 94 toen we elkaar ontmoetten, en we bleven dichtbij tot hij op 99-jarige leeftijd overleed.

Die relatie heeft mijn leven compleet veranderd. Als je tijd doorbrengt met iemand van in de negentig, wordt al het ego en alle drama weggenomen. Het laat zien wat er werkelijk toe doet. Ik dacht dat als storytelling dat voor mij kon doen, het dat ook voor anderen zou kunnen doen Ik begon projecten te ontwikkelen waarin de verhalen van ouderen onder de aandacht werden gebracht.

Toen sloeg de pandemie toe en doodde al dat werk. Dus begon ik geheel per ongeluk poëzie te schrijven. Ik had geen literaire achtergrond, maar ik begon dichters te ontdekken als Rene Ricard, Richard Brautigan, uiteraard Charles Bukowski, Eileen Myles en Ed Smith. Ik had het gevoel dat ik mijn mensen had gevonden.

Is dat hoe Dream Baby Press werd geboren?

Ja, ik begon naar lezingen te gaan en ze spraken gewoon niet met me. Mensen waren hun telefoons aan het lezen, het ging boven mijn hoofd. Misschien heb ik niet de opleiding gehad om het te laten resoneren.

Zack Roif en ik startten Dream Baby Press in 2022 als een passieproject. We hebben allebei een andere baan, maar we wilden een lezing houden en dat hebben we gedaan – met Lydia Lunch, de punkmuzikant en dichter, en we hielden die in een homopornowinkel in East Village. We noemden het The Perverted Book Club, geïnspireerd door het ethos van John Waters. Het is geil, maar het is leuk – en het gaat nooit echt over de seks. Er kwamen 250 mensen opdagen en we dachten: ‘Oké, raad eens dat mensen dit soort dingen weer leuk vinden.’ Daarna deden we een lezing in Penn Station, dat wordt beschouwd als een van de treurigste locaties in New York City. Daar kwamen 300 mensen op af. Dan, De New York Times schreef erover.