Diplomatieke aardbeving in Hormuz: de wereld slaakt een zucht van verlichting… Dus waar is Irak op de nieuwe kaart van invloed? – Shafaq-nieuws

.

.

De recente aankondiging uit Washington zorgde niet alleen voor nieuws in politieke bulletins, maar was eerder een naschok die de politieke en economische geografie van de hele regio opnieuw vormgaf. In een enthousiaste verklaring die maanden van militaire spanningen en complexe onderhandelingen samenvatte, kondigde de Amerikaanse president Donald Trump de voltooiing aan van de ‘grote overeenkomst’ met Iran, die de onmiddellijke openstelling van de Straat van Hormuz voor internationale scheepvaart zonder kosten regelde, en een einde maakte aan de Amerikaanse zeeblokkade.

De zin van Trump: “O schepen van de wereld, start uw motoren… laat de olie stromen!” Het was niet alleen toestemming voor de tankers om over te steken, maar eerder een aankondiging van het begin van een nieuwe fase van evenwicht. Een fase waarin Irak zich vandaag op een historisch kruispunt bevindt, wat het land dwingt zich af te vragen: hoe overbrugt het dit kruispunt om een ​​partner te zijn bij het vormgeven van de toekomst en niet slechts een arena voor het vereffenen van rekeningen?

De levenslijn komt weer tot leven: wat is het belang van deze overeenkomst?

De Straat van Hormuz is niet alleen een waterweg; Het is het kanaal dat bloed in de slagaders van de wereldeconomie pompt, aangezien ongeveer een vijfde van de olievoorraden in de wereld er doorheen gaat. De blokkade en de recente spanningen hebben de planeet op de rand van een ongekende energiecrisis gezet en hebben de regio doen lijken op een kruitvat dat elk moment kan ontploffen.

Het belang van deze overeenkomst ligt in essentiële punten:

Stabiliteit van de energiemarkten: Het openen van de zeestraat betekent een soepele terugkeer van de oliestroom, waardoor gekke sprongen in de mondiale prijzen worden voorkomen en het vertrouwen bij de internationale scheepvaartmaatschappijen wordt hersteld.

De totale oorlog onschadelijk maken: de overeenkomst, die tot stand is gekomen via internationale bemiddelingspogingen onder leiding van Pakistan met regionale steun (Qatari, Saoedi-Arabië en Turkije), omvat een onmiddellijk en permanent einde aan militaire operaties op meerdere fronten, waaronder de Libanese arena, waardoor het Midden-Oosten een kans krijgt om op adem te komen.

Veranderende Iraanse strategie: De overeenkomst omvat beslissende toezeggingen met betrekking tot het nucleaire dossier en de ontmanteling van zijn arsenaal in ruil voor het opheffen van de economische en maritieme blokkade, waardoor Teheran op een andere manier opnieuw in het economische systeem wordt geïntegreerd.

Irak bevindt zich in het hart van de storm. Hoe kan het land de “nieuwe vredesarchitectuur” exploiteren?

Irak is altijd het eerste slachtoffer geweest van elke Amerikaans-Iraanse botsing. Wanneer de sfeer tussen Washington en Teheran gespannen wordt, wordt de Iraakse arena een veld voor raketboodschappen en politieke en economische druk. Nu deze crisis is opgelost, heeft Irak een unieke gouden kans om zijn interne huis op orde te brengen en zijn regionale positie langs duidelijke wegen te versterken:

​1. Verlaat de “Conflict Arena”-tunnel naar de “Convergence Bridge”

Nu de fronten kalm zijn, moet de Iraakse diplomatie deze afname van de intensiteit van de assen uitbuiten om evenwichtige en nuchtere betrekkingen met beide partijen (Amerika en Iran) op te bouwen, gebaseerd op puur nationaal belang. De afwezigheid van regionale spanningen geeft Bagdad meer ruimte voor soevereine besluitvorming, weg van ‘botbrekende’ druk.

2. Versterking en veiligstelling van de olie-export

Irak vertrouwt bijna volledig op zijn zuidelijke raam met uitzicht op de Arabische Golf om zijn olie via de Straat van Hormuz te exporteren. Het officieel en met internationale garanties openen van de zeestraat verlicht de last van de Iraakse economie op de nachtmerrie van het stopzetten van de export of de stijgende verzekeringskosten voor tankers, waardoor de regering marketingplannen voor de lange termijn moet ontwikkelen om van deze stabiliteit te profiteren.

3. Diversificatie van strategische corridors (ontwikkelingspad)

Hoewel het openen van de zeestraat een onmiddellijke redding betekent, vereist de historische les dat Irak niet al zijn eieren in één watermand stopt. Bagdad moet het werk aan de strategische ‘ontwikkelingsweg’ versnellen om de grote haven van Al-Faw met Turkije en Europa te verbinden. Dit project zal, in het licht van de regionale vrede, transformeren van slechts een ambitieus idee tot een internationale noodzaak als alternatieve en complementaire landlijn voor waterwegen.

4. Economisch herstel en aantrekken van investeringen

Kapitaal is laf, en grote internationale bedrijven waren bang om te investeren in een omgeving die werd bedreigd door regionale oorlogen. Deze overeenkomst zendt een veiligheidssignaal uit naar internationale bedrijven voor de wederopbouw en ontwikkeling van de gas-, hernieuwbare energie- en infrastructuursectoren in Irak, en profiteert van de sfeer van alomvattende rust.

.

Het Iraakse moment van de waarheid

De geschiedenis wacht niet op degenen die aarzelen, en de grote overeenkomsten die door de grote mogendheden zijn opgesteld, kunnen winst opleveren voor slimme landen, of worden betaald door nalatige landen.

Irak heeft door de jaren heen van regionale conflicten hoge prijzen betaald met het bloed van zijn bevolking en de stabiliteit van zijn economie. Nu de olie zich klaarmaakt om weer door Hormuz te stromen en de kanonnen zich voorbereiden om te zwijgen, moeten besluitvormers in Bagdad zich realiseren dat tijdelijke vrede een kans is om op te bouwen, en dat investeren in dit moment geen luxe optie is, maar eerder een reddingslijn voor het vestigen van een sterk, stabiel en zelfvoorzienend Irak.