Dirigent Philippe Herreweghe: ‘Mijn zomerfestival is een uitputtend en zalig avontuur’

Vrijdag 26 juliSchaamteloze nepotisme

Vijfentwintig jaar geleden kocht ik een huis hier in Asciano, een dorpje vlak bij Siena, in de Toscaanse regio Crete Senesi. Sindsdien hebben we elke zomer een festival. Er is geen zaal, maar er zijn kerken met een prachtige akoestiek, zoals de Chiesa di San Francesco waar we repeteren. Ik repeteer ongeveer zes uur per dag. Er zijn elke dag een of twee concerten en ik probeer ze allemaal te zien. En elke avond na het concert organiseren we een maaltijd voor vijfhonderd mensen aan lange tafels. Het festival is mijn vakantie, maar tegelijkertijd de meest vermoeiende tijd van het jaar. Een vermoeiend en prachtig avontuur.

In de programmering beoefen ik schaamteloos spiritueel nepotisme: ik nodig gewoon mijn vrienden uit. Dit jaar verwelkomen we onder andere pianist Pierre-Laurent Aimard, cellist Nicolas Altstaedt, de fantastische violiste Eva Saladin, de ongelooflijke pianofortespeler Maude Gratton. En natuurlijk pianist Alexander Lonquich, de beste Schubertvertolker van onze tijd. De kern blijft elk jaar hetzelfde, soms valt er iemand af of komt er iemand bij. Tijdens het seizoen is er vaak weinig tijd rond concerten, maar nu kunnen we uitgebreid praten en plannen maken. Ik ga hier nooit voor twee uur naar bed.

Philippe Herreweghe dirigeert tijdens het zomerfestival dat hij jaarlijks in zijn huis in Italië organiseert.

Ik was twintig jaar lang directeur van het Festival de Saintes in Frankrijk. Soms hadden we daar een ingewikkeld thema, zoals de invloed van de Duitse barok op de Franse barok. Maar daar geven mensen geen moer om. Het beste thema, heb ik in de loop der jaren geleerd, is de allerbeste muziek van de allerbeste vertolkers, in de juiste akoestiek voor het repertoire dat wordt gespeeld – dat laatste vind ik heel belangrijk. Daarom doen we hier niet veel Bach, er is geen goede ruimte voor. En Bach past ook niet echt in deze hitte.

Mijn grootste zorg is nu onze sopraan. Met een kleine groep van Collegium Vocale Gent openen we morgen het festival met de motettencollectie Fontein van Israël door Johann Hermann Schein. De eerste sopraan werd ziek, haar vervanger werd ook ziek en nu werd er gisteravond om drie uur een Koreaanse zanger ingevlogen. De muziek is niet zo moeilijk, maar de tekst wel.

Zaterdag 27 juli 38 graden

Vanavond openingsconcert in de Chiesa di San Francesco. De hele ochtend gerepeteerd in de kerk, bij 36 graden. Dat was wel sportief. Het is nu 38 graden en er is wat angst dat mensen wegblijven vanwege de hitte.

Sinds mijn zestiende breng ik elke zomer door in deze streek. Hier, vlakbij in Siena – voor mij de mooiste stad ter wereld – volgde ik de muziekcursussen van de Accademia Musicale Chigiana, waar ik les kreeg van componisten als Luciano Berio en de orkestdirectieleraar Franco Ferrara. Ik studeerde nog voor psychiater en pas later koos ik definitief voor muziek. De streek is magisch en ik ben er altijd teruggekeerd. Ik heb er veel huizen gehuurd voordat ik mijn eigen huis kon kopen. Het is een centrum van mijn spirituele leven.

Ik ben van nature een echte oprichter, dus zodra we dit huis kochten, zijn we meteen met het festival begonnen. De inzet was bescheiden en dat is nog steeds zo. Het festival krijgt weinig subsidie ​​en draait volledig op sponsorgeld en ticketverkoop. De concerten zijn echter niet duur. We hebben een heel trouw publiek van mensen die echt van muziek houden. Ze vertrouwen ons volledig, dat is heel fijn. Ongeveer 70 procent komt uit Vlaanderen.

Ik zal zo dadelijk de opening samen met de burgemeester verrichten. Vanmorgen vroeg had ik een speechke Geschreven, spreek ik uit mijn hoofd, maar in het Italiaans improviseer ik niet zo gemakkelijk.

Geleider Filip Herrewegheop de rechterfoto in de kerk van San Francesco.

Foto’s: Marius Burgelman

Zondag 28 juli Op het eerste gezicht

Zojuist de eerste repetitie gehad voor Orlandus Lassus’ Tranen van boetedoening van Petrus. Hij schreef het aan het einde van zijn leven, een uur langzame muziek over de verwijtende blik die Jezus Christus op Petrus werpt na zijn verloochening. We hebben een geweldig team van zangers voor dit stuk en voor mij is een repetitie als deze een hoogtepunt.

De invalsopraan deed het gisteravond geweldig. Ondanks de hitte was er zoals gewoonlijk weer veel publiek. Het optreden was hooguit wat voorzichtig, ze zong immers anderhalf uur lang muziek a prima vista [vanaf de bladmuziek zingen zonder voorstudie]. Een concert dat geen droom is, heeft voor mij geen zin, maar goed. Ik heb de late avond doorgebracht met Pierre-Laurent Aimard en dat is altijd een feest, hij is een genie maar erg bescheiden. Binnenkort speelt hij een recital met Schönberg en Ravel. Pierre-Laurent kan alles, maar Ravels Gaspard van de nacht Hij noemt het de moeilijkste muziek die hij kent.

Muziek maken, lang wijn drinken met mijn muzikantenvrienden, weinig slapen, vroeg opstaan ​​en weer repeteren, dat is het programma deze week. Eerder vandaag hoorde ik het recital van de briljante tenor Guy Cutting, met Britse muziek die ik nauwelijks ken, waaronder een prachtig nieuw nummer van Piers Connor Kennedy, ‘In the beloved hour’. Guy Cutting is voor mij de nieuwe Christoph Prégardien. Hij lijkt er ook op.

Maandag 29 juli Goede concertzaal

Kleine problemen. Altviolist Pablo de Pedro is ziek, vanavond speelt hij de Forel seizoen van Schubert met Maude Gratton en mijn vrouw, celliste Ageet Zweistra. Hem vervangen is niet mogelijk, hij moet spelen. Hopelijk is het geen covid, dat lijkt weer de ronde te doen. En cellist Nicolas Altstaedt heeft om een ​​koelere kamer gevraagd voor zijn recital. Hij is een heel vriendelijke man, maar het is daar 38 graden.

Mijn droom is om de San Francesco een beetje om te bouwen tot een goede concertzaal. De akoestiek is fantastisch, maar betere stoelen, verlichting en faciliteiten zouden welkom zijn. Op die manier kunnen we een erfenis achterlaten voor de regio. Het is een regio in crisis, mensen zijn afhankelijk van toerisme en wij brengen hier jaarlijks zo’n zeshonderd bezoekers. Dus die zijn blij met ons. Ik ga er met de burgemeester over praten.

Dinsdag 30 juli Geen covid

Vanmorgen om zes uur gaf klarinettist Emile Souvagie een recital in de open lucht, bij zonsopgang. Er was op dat uur een behoorlijke menigte en het was werkelijk prachtig.

Ook onze altviolist Pablo speelde gisteravond erg mooi. Een test wees uit dat hij geen covid heeft, een hele opluchting. Nu snel weer repeteren, de puntjes op de i zetten voor Lassus.

Het is vakantietijd voor mij. En het publiek lijkt ook blij.

Delen





Stuur een e-mail naar de redactie