Een milieuactivist bevestigt dat de Maysan-moerassen al jaren droog staan: het nieuws is te laat

Shafaq-nieuws – Maysan

De milieuactivist in het gouvernement Maysan, Murtada al-Janoubi, bevestigde vandaag, maandag, dat het nieuws dat onlangs de ronde deed over de droogte van het “Al-Sanaf”-moeras en het “Al-Awda”-moeras (zeer laat is), wat aangeeft dat de moerassen van het gouvernement al meer dan vier jaar te lijden hebben onder volledige droogte.

Al-Janoubi vertelde aan Shafaq News Agency: “Het Al-Sanaf-moeras is een seizoensgebonden moeras dat afhankelijk is van de regen en de stromen die uit de Tayeb- en Al-Duwarij-gebieden komen. Het vormt ook een voedingsbron voor het Hawizeh-moeras, dat een van de grootste en belangrijkste moerassen in Irak is.”

Hij verklaarde: ‘Het Hawizeh-moeras is de afgelopen jaren volledig droog geworden, en een groot deel ervan is binnen de vijfde vergunningsronde omgevormd tot een olieveld, als gevolg van de volledige onderbreking van de waterlozingen uit de Al-Mushrah-rivier, de Al-Kahla-rivier en de Karkheh-rivier aan de Iraanse kant.’

Hij voegde eraan toe: “De andere moerassen in Maysan, waaronder Al-Sanaf Marsh, Al-Awda Marsh en Al-Erq Marsh, zijn volledig droog”, en benadrukte dat “er momenteel geen moerassen meer zijn in Amara, en dat de droogte met een snelheid van 100% aanhoudt.”

Al-Janoubi wees erop dat “de mensen van de moerassen grotendeels migreerden als gevolg van het gebrek aan bronnen van bestaan, terwijl de veestapel met wel 70% afnam”, en merkte op dat “er in dit opzicht geen nauwkeurige overheidsstatistieken zijn, maar de realiteit in het veld duidt op een volledig gebrek aan leven in de moerassen op dit moment.”

De afgelopen jaren hebben de bewoners van de moerassen van Zuid-Irak te maken gehad met een van de ernstigste milieu- en humanitaire crises in de moderne geschiedenis van de regio. Herhaalde droogte en een afname van de waterafvoer uit stroomopwaartse landen hebben geleid tot de achteruitgang van grote delen van de moerassen en het opdrogen van rivieren die de belangrijkste levensader voor de bevolking vormden.

Met het verdwijnen van water verloren duizenden gezinnen hun bronnen van bestaan ​​die verband hielden met het fokken van buffels, het vissen en het verzamelen van riet, waardoor velen van hen gedwongen werden naar andere gebieden te migreren op zoek naar water.

Deze situatie leidde tot een ongekende milieuramp, aangezien in sommige gouvernementen bijna 90% van het moeraswater opdroogde, wat een bedreiging vormde voor het natuurlijke en culturele erfgoed van de gebieden die op de Werelderfgoedlijst staan, en het leven van de moerasbewoners moeilijker en kwetsbaarder maakte door het aanhoudende gebrek aan radicale oplossingen.