Een nadere blik op de kostuums van “Rosebush Pruning”

De Amerikaanse familie in het middelpunt van Karim Aïnouz’ nieuwste film “Rosebush Pruning” is zo nauw verbonden – door bloed, verlangen en een buitensporige interesse in designerlabels – dat de komst van welke buitenstaander dan ook voor wrijving zou zorgen. Wanneer Elle Fannings personage Martha (de vriendin van oudste zoon Jack, gespeeld door Jamie Bell) voor het eerst wordt geïntroduceerd, wijst zijn zus Anna (Riley Keough) de waargenomen indringer snel af op de meest vernietigende manier die ze kent: Martha’s perfect chique zwart-rode gebloemde jurk karakteriseert op venijnige wijze als high street-kleding.

“Het is duidelijk niet Zara”, verduidelijkte kostuumontwerpster Bina Daigeler, die de jurk bij een vintage winkel in Barcelona kocht, tijdens een videogesprek. “Je kunt niet zien wie het heeft gemaakt, waardoor Anna gemakkelijker kon zeggen: ‘oh, het is waarschijnlijk een Zara-jurk.'” De conclusie van een van de meer expliciet ongemakkelijke scènes van de film, Anna’s opmerking, volgt op een verzoek van haar vader, een weduwe (Tracy Letts), blind sinds het overlijden van de matriarch, om het uiterlijk van hun gast te beschrijven: jurk, handtas, haar, boezem. Anna’s houding spreekt tot de jaloezie die het bredere verhaal van de film voedt – Jack wordt, grotendeels op ongepaste wijze, aanbeden door alle leden van zijn familie – terwijl het onderzoek van zijn vader een verwrongen gevoel van recht benadrukt.

De vier broers en zussen – Anna, Jack, middelste broer Ed (Callum Turner) en jongere broer Robert (Lukas Gage) – zijn allemaal volwassen en wonen allemaal nog steeds in het ouderlijk huis, een modernistisch pand in het achterland van Catalonië, Spanje. Naar eigen zeggen zijn ze allemaal overdreven enthousiast over mode, met toegang tot het soort rijkdom waardoor ze zich uitsluitend kunnen concentreren op het najagen van kleding en stijl, en deze preoccupatie is nauw verweven in de dialoog van de film. De film begint inderdaad met Ed die een oudere Griekse man met wie hij bevriend is, ondervraagt ​​over de Belgische ontwerper Ann Demeulemeester, voordat hij hem uitscheldt omdat hij zijn Bottega Veneta-loafers voor Sebago heeft verward.

“Fists in the Pocket”, losjes gebaseerd op de film van Marco Bellocchio uit 1965, is “Rosebush Pruning” de tweede Engelstalige film van Aïnouz en werd mede geschreven door Efthimis Filippou. Met zijn onconventionele familiedynamiek neemt het een soortgelijke energie over als het absurde familiedrama ‘Dogtooth’ van Yorgos Lanthimos (ook mede geschreven door Filippou), terwijl het door de rijke stijl van satire in gesprek komt met ‘Saltburn’ van Emerald Fennell. Aïnouz’ nieuwe speelfilm is echter extreem in zijn vorm van disfunctie en studie van incestueuze lust, versterkt door zijn pakkende cinematografie. Hier is het Ed, wiens vroege voice-overs de aanleg van land aankondigen, die uiteindelijk een gewelddadig plan bedenkt om de wederzijdse afhankelijkheid van het gezin te verstoren, waardoor Jack, een anomalie onder de ‘luie, middelmatige, flauwe egoïsten’, de kans krijgt om zelfstandig met zijn vriendin te leven.

“Het was heel intuïtief, tussen mij en Karim, we hadden meteen plezier samen”, zegt Daigeler, die genomineerd was voor een Oscar voor haar werk aan ‘Mulan’ uit 2020 en leiding gaf aan de kostuumafdeling van het veelgeprezen Cate Blanchett-voertuig ‘Tár’. “We ontmoetten elkaar eerder in huis dan iemand anders en wisselden ideeën uit. Hij noemde de Spaanse schilder Joaquín Sorolla veel, en ik hou van Sorolla. Hij staat vaak op mijn moodboards. We waren met het gezin in Barcelona, ​​vlakbij de zee, in de bergen – al deze emoties worden op de een of andere manier weerspiegeld in de schilderijen van Sorolla.”

De uitrusting, zo voegde ze eraan toe, “was als een verkleedfeestje, en ik denk dat dat bij de film paste, omdat het een familie is die helemaal gek is op mode. We hebben het over een zeer gedeconstrueerde familie, dus ik wilde dat samenvoegen met het kostuumontwerp en combinaties maken die misschien niet eenvoudig waren.”

Van de broers is de stijl van Robert steevast het luidst, waarbij de jongste zoon de voorkeur geeft aan zijden overhemden en breisels van Versace, een merk waar hij tot op zekere hoogte verliefd op is: hij droomt over Donatella en bezit bovendien hetzelfde model wapen waarmee Gianni omkwam. Ed houdt van textuur en draagt ​​doorgaans lichte, neutrale kleuren of sportgecodeerde silhouetten, terwijl Jack, meestal in effen T-shirts of overhemden, een kleermakershoogtepunt bereikt met een pistachegroen pak dat hij draagt ​​om een ​​huis te bekijken.

De grootste plotwending van de film is dat de moeder van de broer of zus, gespeeld door Pamela Anderson, leeft en samenwoont met haar vriendin Emma (Elena Anaya), wat Daigeler een extra omgeving gaf om te interpreteren. “Dat was ook interessant en erg leuk”, merkte de kostuumontwerper op, die lossere silhouetten voor Anderson onderzocht en het koppel op een belangrijk moment bijpassende overalls en regenlaarzen aantrok. “Ze heeft alles achter zich gelaten en haar garderobe opnieuw opgebouwd, dus we wilden iets eenvoudigs maar elegants. Emma is een beetje mannelijker met sterkere ontwerpkeuzes – de broeken en herenoverhemden zijn bijvoorbeeld een beetje ruiger.”

Het is echter Anna’s garderobe die het meest typerend is voor de relatie van het kerngezin met kleding en de manier waarop zij hun geld uitgeven. “Ik dacht aan klassieke merken die ik zou kunnen vervormen voor Riley’s karakter, ik wilde niet naar al onconventionele merken gaan, zoals Demna’s Balenciaga”, zei Daigeler. Chanel werd een belangrijke betekenis voor Anna, die vaak een paar babyblauwe laarzen van het merk draagt, en wier feloranje en roze tweedjurk de intensiteit van de actie tijdens de finale van de film weerspiegelt. “Ik werkte met Matthieu Blazy toen hij nog bij Bottega zat. Toen kwam dit ter sprake en hij was net naar Chanel verhuisd, dus ik wilde die merken samenvoegen.”

Hoewel Daigeler geen favoriet personage of favoriete garderobe uit de film noemt, erkent ze een bijzonder gevoel van genegenheid voor Anna, wier uiterlijk het scherpst aansluit bij Daigelers formule van vintage en designer. “Ik heb veel plezier gehad met Riley”, zegt ze. “We werden steeds gekker en gekker, zoals toen Anna tijdens de lunch alleen een beha en een sjaal droeg, wat Riley’s idee was.” De diepblauwe, Klimt-achtige fluwelen sjaal die Anna draagt ​​als ze Martha ontmoet, is een stil symbolisch stuk dat ze van haar moeder heeft geërfd; volgens de aftiteling van de film is het in Martha’s bezit, een materiële verwijzing naar haar nieuwe status en krachtige band met Jack.

“Ik heb echt plezier gehad met ze allemaal”, zei Daigeler, die de geest van de uitrusting van de acteurs weergaf. “Omdat het script zo speciaal en zo vreemd was, denk ik dat we voor alle betrokkenen alleen maar dachten ‘waar brengt deze reis ons’, en dat was heel interessant. Ze waren allemaal gewoon super open.”