Emotionele aflevering A Forgettably Beautiful Journey krijgt extra lading: Dave (89) overleden

‘Hij wil er eigenlijk vanaf, maar weet niet hoe’

Presentator Paul de Leeuw is nog op vakantie in Benidorm, waar hij reist in het gezelschap van een groep bewoners van een woonzorgcentrum, hun families en hulpverleners. Voorzichtig probeert hij met Dave herinneringen op te halen aan eerdere ontmoetingen, maar Paul merkt al snel dat Dave moeite heeft zijn gedachten onder woorden te brengen.

Dave besluit in plaats daarvan het gesprek weer op Paul te richten. Hij probeert zich te herinneren waar hij Paul van kent. Met zijn kenmerkende humor doorbreekt Paul de spanning even: “Ja, het gaat even over mij. Heerlijk. Ik wil er graag over praten.”

Als het spreken in het Nederlands lastig blijkt, schakelt Paul over naar het Engels, de moedertaal van Dave. Dat blijkt een schot in de roos: Dave komt dan wat makkelijker uit zijn woorden. Zijn vrouw legt uit dat Dave in de eerste jaren van zijn leven Engels sprak, bij ouders uit Brits Guyana.

De aflevering geeft een overtuigend beeld van wat de ziekte met Dave doet. Dave’s vrouw praat openlijk over de symptomen. Naast problemen met spreken en onthouden heeft Dave ook last van stijfheid in spieren en gewrichten. Hij ervaart ook hallucinaties. “Dan ziet hij mensen in de slaapkamer. Hij weet niet hoe ze binnenkomen”, zegt ze. Dit leidt tot angstige situaties, waarbij hij denkt dat mensen door de ramen naar binnen komen.

De impact op zijn dagelijks leven is groot. “Hij wil er eigenlijk vanaf, maar weet niet hoe”, zegt zijn partner. Vooral het verlies aan zelfstandigheid, zoals het niet meer kunnen autorijden en moeite hebben met spreken, valt hem zwaar.

Ondanks de moeilijke omstandigheden probeert het gezin de situatie zo licht mogelijk te houden. “Wij maken er gewoon iets leuks van”, zegt dochter Mischa. “Het is niet het leukste wat je overkomt, maar gelukkig kan mijn vader ook meelachen.”

Ze kijkt terug op het begin van het ziekteproces. “Vijf jaar geleden merkten we het al. Het is heel triest om te zien dat iemand steeds spullen moet inleveren.” Toch merkt ze dat haar vader nu iets minder frustratie ervaart dan in het begin.

Voor Dave’s vrouw, die tevens zijn verzorger is, draait het allemaal om het moment. “We leven heel erg van dag tot dag. Zolang we het thuis een beetje kunnen redden, zullen we dat doen.”

Aan het einde van de aflevering verschijnt de tekst ‘Dave 1936–2025’ op het scherm.