Het Britse paviljoen van Lubaina Himid op de Biënnale van Venetië – vervreemding in een groen en aangenaam land | Biënnale van Venetië 2026

HSommige gemakken zijn niet altijd even comfortabel. Hier bij de Biënnale van VenetiëLubaina Himid schetst een ongemakkelijk, gespannen en ongemakkelijk portret van onze vochtige oude thuisnatie. Haar installatie van monumentale schilderijen en een muur van beschilderde roeiriemen bij het Britse paviljoen staat vol met kleermakers, koks en architecten, de mensen die het land vormgeven, het gevoed, gekleed en beschut houden.

Een audiostuk kabbelt door de ruimte met het geluid van het landelijke leven op het platteland: meeuwen, tuig dat op masten klapt, vogelgeluiden en zoemende vliegen. Hoe mooi Groot-Brittannië is, hoe gastvrij, vriendelijk en acceptabel.

Maar is dat zo? De zwarte figuren in het hart van elk schilderij zien er niet uit alsof ze zich bijzonder welkom en geaccepteerd voelen. Ze wisselen zijdelingse blikken uit terwijl ze koken en naaien; ze pauzeren op momenten van gedeeld ongemak. De kleermakers – gekleed in kleding die ze zelf hebben gemaakt, kleding gedragen om erbij te horen – zijn bevroren in een gedeelde blik die vraagt: “Wat doen we hier in vredesnaam?”

Hetzelfde doen de architecten – die naast de plannen voor een moskee, een kerk en een fabriek staan. Dat geldt ook voor de twee tuinmannen en de matrozen. Himid vraagt ​​zich keer op keer af of je er ooit echt bij kunt horen, of je ergens ooit thuis kunt zijn als je wortels ergens anders liggen.

De tentoonstelling is opgebouwd rond 26 op de muur geplakte vragen, zoals: “Kunnen vliegen zich hier vestigen?” en “Kan gif heerlijk smaken?” Het is het soort zachte filosofische mijmering waarvan kunstenaars denken dat het diepzinnig klinkt, maar dat niet is. Het antwoord op beide is uiteraard ja. Niettemin leggen de vragen de existentiële angst van de show bloot, het gevoel dat als je anders bent, je nooit echt ergens deel van zult voelen.

De basis van dat idee lijkt te zijn dat het gevoel er niet bij te horen exclusief is voor mensen van elders. Maar is dat werkelijk zo? De show gaat specifiek over migratie en de emotionele, maatschappelijke status van mensen die naar Groot-Brittannië verhuizen, maar erbij horen is een stuk ingewikkelder dan deze tentoonstelling wil geloven. Het gaat niet alleen om migratie of ras. Het gaat over geslacht, seksualiteit, klasse; het gaat over sociaal ongemak, maatschappelijk onbehagen. Miljoenen mensen in Groot-Brittannië hebben het gevoel dat ze er niet bij horen.

Visueel vind ik dit niet het beste werk van Himid: ze heeft dit idee in het verleden met meer succes uitgevoerd. Ik zou er ook aan willen toevoegen dat een schilderijenshow van een van de leidende en meest gevierde kunstenaars van Groot-Brittannië niet het meest opwindende is dat met de paviljoenruimte had kunnen worden gedaan.

Maar wat doet Het werk hier is het gevoel van angst dat door de installatie stroomt, het gevoel van verschrikkelijk ongemak en frustratie in een wereld die je nooit volledig zal accepteren. Ondanks alle felle kleuren, ondanks de rustgevende geluiden van kabbelende golven en koerende vogels, ziet Himid een donkerdere waarheid over Groot-Brittannië: het mag dan groen en aangenaam zijn, maar voor veel mensen zal het nooit als thuis voelen.