Olivia Rodrigo: Je lijkt behoorlijk verdrietig voor een meisje dat zo verliefd is recensie – over wie zingt ze? Wat maakt het uit als de nummers zo goed zijn | Olivia Rodrigo

WMet een zekere verpletterende onvermijdelijkheid is de komst van Olivia Rodrigo’s derde album gepaard gegaan met veel waanzinnige decodering van de teksten voor verwijzingen naar Louis Partridge, de Britse acteur wiens relatie met de zanger eind vorig jaar eindigde. Eén tijdschrift publiceerde een essay van 1200 woorden, compleet met annotaties, waarbij de liedjes werden doorzocht op roddels: het vierde stuk dat ze de afgelopen maanden over dit onderwerp hebben gepubliceerd. Een Britse krant had zin in een nieuwsbericht over het feit dat Rodrigo blijkbaar de tekst had veranderd van een nummer genaamd Purple, voorheen een ‘heel lief en zoetig’ liefdesliedje, om het einde van hun relatie weer te geven. In New Delhi dacht The Hindustan Times na over geruchten dat het stel daadwerkelijk weer bij elkaar was gekomen: “De interesse in Partridge is gegroeid nadat Rodrigo haar nieuwe album had uitgebracht, omdat fans geloven dat het nummer Stupid Song verwijzingen bevat naar de relatie van de zanger met hem.”

Nou ja, dat is natuurlijk zo: ten goede of ten kwade, dat soort speculatie lijkt een belangrijk onderdeel van de moderne pop te zijn geworden, en vooral Oliva Rodrigo heeft lange tijd geprofiteerd van de clickbait-publiciteit die het met zich meebrengt. Haar doorbraaksingle Drivers License kreeg grip dankzij het gerucht dat de tekst ging over de ruzie van haar ex-vriend Joshua Bassett met Sabrina Carpenter; Vampire, de eerste single uit 2023 Ingewanden zorgde voor nog meer speculatie over de vraag of het onderwerp een andere ex was of Taylor Swift. Ze lijkt het zelfs actief aan te moedigen: ‘Ik praat nooit over mijn persoonlijke leven in interviews of op een openbaar forum, dus ik denk dat de muziek de plek is waar mensen naartoe gaan om dingen af ​​te leiden’, vertelde ze onlangs aan een interviewer, een zin die een duidelijke hint lijkt te hebben van ‘ga je gang, vul je laarzen’.

Onder de gegeven omstandigheden is het misschien de moeite waard om op te merken dat de echte identiteit van het onderwerp van You Seem Pretty Sad for a Girl So in Love – een liederencyclus die een relatie volgt vanaf de eerste blos van romantiek tot een aantal fabelachtig bittere beschuldigingen na het uiteenvallen – misschien wel het minst interessante eraan is. Het ontleden van de nummers op aanwijzingen lijkt naast de kwestie: het is een spectaculair geslaagd popalbum, waar het ook over gaat.

Het vertegenwoordigt een duidelijke en zelfverzekerde draai weg van het geluid van Guts – alleen My Way, waarop een ex-vriendin zich Rodrigo’s ongenoegen op de hals haalt door te weigeren weg te lopen, neigt naar de vrolijk brutale poppunk van zijn voorganger – en vervangt het door een versie van de new wave uit de jaren 80 waarin je op verschillende manieren hints van de B-52’s, New Order en Devo kunt ontdekken.

De invloed van The Cure is zwaar merkbaar: een gedurfde zet, gezien de verbijsterde uitdrukkingen van jonge fans op de eerste rij toen Robert Smith het podium op slenterde tijdens haar headlinerset op Glastonbury. Smith verschijnt hier opnieuw, in duet met Rodrigo in What’s Wrong With Me? – zijn voortdurend gekwelde stem past opmerkelijk goed bij die van haar – maar zijn aanwezigheid is overal voelbaar, van de lyrische verwijzing naar Just Like Heaven in opener Drop Dead, tot een nummer dat letterlijk The Cure heet (Rodrigo heeft volgehouden dat de titel geen verband houdt met de band, maar het lettertype waarin het in de video van het nummer is geschreven lijkt opmerkelijk veel op hun logo uit de late jaren 80), tot Maggots for Brains en U + Me = <3, die – met hun flensjes baslijnen en luchtige akoestische gitaren – zijn duidelijk liefdevolle hommages aan Smith en co in popmodus.

Wat nog belangrijker is, van de showmelodie-achtige melodie van Stupid Song tot de aangrijpende emotionele gedaanteverwisseling van Purple – dat verliefd begint en geleidelijk angstiger wordt – zijn de nummers uniform goed geschreven. De melodieën blijven hangen, er komen fantastische refreinen in overvloed, en bovendien zijn de teksten aanzienlijk genuanceerder en doordachter dan de beschuldigingen die Rodrigo beroemd hebben gemaakt.

Het moment dat je beseft dat een relatie gedoemd is, maar hardnekkig weigert ernaar te handelen, wordt op Begged met een ongemakkelijke herkenbaarheid getekend; Less toont de relatie die langzaam maar onverbiddelijk achteruitgaat, boordevol huiveringwekkende herinneringen: “We probeerden onze favoriete date opnieuw te creëren, maar deze keer hebben we niet veel gelachen.” Ze is ook uitzonderlijk grappig, vooral als ze zich na de breuk laat verscheuren. “Ik ontmoette hem op een feestje, ik denk dat hij aan de drugs was / Hij was niet slim of grappig, ik overtuigde mezelf ervan dat hij dat was”, opent Expectations, voordat hij er nog een prikkelend, oogrollend detail aan toevoegt: “Hij had een geweldig appartement en een auto die zijn ouders hadden gekocht.”

Het is intelligent, geestig, complex en soms pijnlijk luisteren. Het is ook hoorbaar een stap verder dan Rodrigo’s eerdere werk. Een kunstenaar die op 17-jarige leeftijd voor het eerst onder de aandacht kwam en wiens debuutalbum werd gepromoot met een concertfilm die eruit moest zien alsof een schoolbal altijd in het openbaar moest opgroeien, iets dat notoir lastig is om voor elkaar te krijgen: de wereld is vol popsterren die bevroren zijn in de collectieve verbeelding op het moment dat ze arriveerden. Maar je lijkt behoorlijk verdrietig voor een meisje So in Love suggereert een kunstenaar die met een indrukwekkend gemak volwassen wordt: niets voelt geforceerd of ongemakkelijk. Olivia Rodrigo, zo vermoed je, zit er voor de lange termijn in: ze zal er nog lang zijn nadat de roddels het nieuws van gisteren zijn.