Terwijl de Britse staalwet door ministers werd gehaast, wachtten ambtenaren in Scunthorpe Hotel

Er was een moment waarop ze alleen maar konden wachten.

Regeringsfunctionarissen werden opgelopen in een Premier Inn op de weg van de staalwerken van British Steel in Scunthorpe en het werk van het Parlement om de wet te wijzigen om hen in staat te stellen de controle over het bedrijf in Chinees te nemen was voltooid.

Maar ze konden nog niet bewegen.

Alles wat ze konden doen – samen met alle politici 200 mijl ten zuiden in Westminster – was wachten.

Ze wachtten op koninklijke instemming, de formaliteit in het wetgevingsproces toen de koning formeel instemt om van een wetsvoorstel een daad van het parlement te maken, en dus de wet.

Niet dat dit het tempo-wetgeving van Snail was, verre van.

Dit was een wetgevende sprint, de tijdlijn van de eerste lezing naar koninklijke instemming gemeten in uren, niet de maanden die het normaal zou kosten.

Dat moment van koninklijke instemming vond plaats rond 18:00 op zaterdagavond en daarmee konden die ambtenaren de fabriek in gaan.

De navelwetgeving werd op één dag door het parlement gebracht.

Er waren zorgen in de regering over het vooruitzicht van onrust.

Ongeveer 40% van het personeelsbestand is Chinees, 60% zijn Brits.

Veel van de Chinese medewerkers hebben gewerkt voor het moederbedrijf van British Steel, Jingye, al hun werkende leven.

Sommigen hebben ouders of grootouders die ook voor het bedrijf hebben gewerkt.

De meeste vertrekken nu.

Er is een nieuwe managementstructuur ingevoerd, waarbij het professionele dienstbedrijf EY door de overheid is aangenomen om hiermee te helpen.

Er is een optimisme onder ministers dat ze met de wet veranderden, ze de nodige grondstoffen kunnen beveiligen om de twee werkende hoogovens in Scunthorpe precies dat te laten doen – werkend.

Jingye had geprobeerd te verkopen aan andere kopers grondstoffen die al onderweg naar Lincolnshire zijn, wat de regering ervan overtuigd had dat het moest handelen en snel handelde.

Anderen, niet in het minst de conservatieven, vragen zich af of het echt zo op het laatste moment moest zijn en of sommige van deze problemen veel eerder hadden kunnen worden verwacht.

En sommigen in de industrie zeggen dat het moment van gevaar nog niet is verstreken.

Het beveiligen van de benodigde materialen om hoogovens op de hoogte te houden, is niet zoals het online bestellen van iets via Click and Collect – dit zijn zeer complexe internationale supply chains met lange tijd vertragingen en op een moment van ruilweg van onrust met de tarieven van president Trump.

En onthoud dat dit alles, want al het Westminster -drama van een weekend zitten, is slechts een stop gap.

Nationalisatie, de regering die het volledige eigendom van Brits staal opneemt, lijkt steeds waarschijnlijker.

Als het Chinese moederbedrijf niet kibbelt met dit verlangen, als het tot stand komt, zou het kunnen gebeuren zonder verdere wetgeving.

Maar als ze dat deden, zou een nieuwe nieuwe wet nodig zijn.

De premier heeft het leiden van wat hij beweert een “regering van de industrie” te beschrijven.

Hij e -mailde zaterdagavond op de Labour Party -aanhangers over de nieuwe wet en de onderwerpregel was “British Steel. Britse banen”.

Een andere case study, denk aan sommigen die de geest van de premier kennen, van een instinct voor een stukje economisch nativisme.

Een gespierde overheidsinterventie in een tijdperk dat wordt gedomineerd door het leidende principe van president Trump van “America First”.

Er zijn grote vragen en grote aantallen aan dit pad verbonden – en dus potentieel grote budgettaire implicaties te op het spoor.

Die ambtenaren in Scunthorpe hoeven niet langer in hun hotelkamers rond te hangen.

Maar ze hebben genoeg te doen.