Tijdens de Men’s Fashion Week in Parijs verstoort een brute hittegolf de fantasie

OPMERKING VAN DE REDACTIE: CNN Style is een van de officiële mediapartners van Modeweek Parijs. Bekijk alle dekkingen hier.

Parijs —

Tijdens een verstikkende hittegolf die vorige week landen in heel Europa in zijn greep hield, bereikten de temperaturen in Parijs gevaarlijk hoge niveaus – het sluiten van oriëntatiepunten, het breken van treinen en het opdrijven van een hittegerelateerd dodental. Toch bewees een verrassend aantal deelnemers aan de tweejaarlijkse Herenmodeweek van de stad hun toewijding aan een Look en arriveerde in verbijsterende lagen: jasjes met trechterhals, jeans, zelfs een bontsjaal. Professioneel geklede beroemdheden, modellen en bedienden deden het misschien het slechtst tijdens de historische hittegolf, en droegen wat weken eerder was besloten, van de claustrofobische latex kousen en trenchcoat die Connor Storrie droeg tijdens de Saint Laurent-show, tot de arme obers gekleed in volledige paardenkostuums op het Acne Papers-tuinfeest in het Palais Royal. Een keiharde publicist die zaterdag bij een show aan de deur stond, zei dat ze een zonnesteek doormaakten.

Op de catwalk de brede suggestie van de grote ontwerpers over wat mannen zouden moeten dragen volgende De zomer was net zo indrukwekkend: suède pakken, jassen en met bont gevoerde pyjamatopjes en jasjes bij Dior, dikke bomberjacks bij Kenzo, maar ook suède broeken, leren jassen, met bont afgezette gewatteerde jassen en parka’s bij Louis Vuitton. Bij het herenkledingdebuut van Sarah Burton voor Givenchy leek het textiel du jour van leer te zijn: broeken en rugbyshirts werden eruit gesneden en samen gestyled, terwijl leren trainingspakken in zwart, rood, oranje, pittig geel, groen en blauw de hele kamer vulden, een heruitgave van de versie die Timothée Chalamet graag draagt.

Er is altijd een opschorting van ongeloof nodig in de luxe mode, omdat ontwerpers de catwalk gebruiken om hun meest extravagante, hemelse visie te communiceren over wat kleding zou kunnen zijn. Maar toen de extreme hitte het schema verstoorde, zowel de show van Dior als die van Rick Owen naar de ochtend verplaatste en PR-teams dwong om als welzijnsfunctionarissen te fungeren door handwaaiers, ijslolly’s, instantkoelpakketten en parasols tegen parasols uit te delen, begon de fantasie voor velen te verwelken.

“Ik voel me heter en heter worden terwijl ik kijk”, zei de Franse acteur Antoine, die vrijdag koel bleef met een hoge Stetson-hoed tijdens de show van Dries Van Noten. “Ik denk dat mode heel goed is, of het nu per ongeluk of met opzet is, om metaforen te creëren”, zei Thom Bettridge, hoofdredacteur van iD tijdens de Issey Miyake-show, met een blauwe New York Yankees-baseballpet op en een gebloemde hoofddoek in babushka-stijl onder zijn kin gebonden – een techniek om zonnebrand te voorkomen die hij van de oudere vrouwen in zijn leven had overgenomen. “Ik denk dat een groep mensen die zweten in de vergetelheid, kijkend naar kleding die op de catwalk wordt uitgerend, een perfecte metafoor is voor waar onze wereld nu mee te maken heeft.”

Hittegolven zijn van nature een anomalie en de collecties die tijdens de Fashion Week worden getoond, worden maanden van tevoren ontworpen. Maar Europa is nu de snelste opwarming continent op aarde, dat tweemaal zo snel opwarmt als het mondiale gemiddelde. De VN voorspelt de komende vijf jaar zullen nog meer temperatuurrecords worden gebroken. Moeten ontwerpers, die werken in een industrie die een van de grootste veroorzakers is van de uitstoot van broeikasgassen, op zijn minst kleding maken die mensen redelijkerwijs zouden willen dragen in de komende hellevuurzomers? Of moeten we ons gewoon onderwerpen aan de door de hitte veroorzaakte mijmering?

“Ik wil belachelijke dingen zien”, zei Davey Sutton, moderedacteur van Hero Magazine, tijdens de show van Rick Owens, waar het coolste aanbod een opblaasbare jumpsuit met ingebouwde ventilator was, gemaakt in samenwerking met Adidas (het ontwerp kwam uit de archieven van het sportmerk, waar het werd gebruikt om hardlopers af te koelen). “Alles is waardeloos. Er is oorlog, er is hongersnood, er is genocide”, zei Sutton. “Laten we wat fantasie hebben en al dat afval even vergeten en wat leuke dingen zien.”

“Ik denk dat het legitiem is dat ontwerpers geen commerciële spullen op de catwalk hebben, want die staan ​​in de showroom”, zegt Markus Ebner, hoofdredacteur van Achtung Magazine. “Laat je niet misleiden door wat jij op de catwalk ziet als een serieus voorstel voor het seizoen.” Maar anderen zagen het fantasieargument als een uitweg. Een stoelgenoot bij een zondagshow noemde de sfeer van de week toondoof.

Andreas Murkudis, wiens gelijknamige conceptstore in Berlijn meer dan 200 merken in voorraad heeft, noemde de ontkoppeling ‘een groot probleem’, eraan toevoegend dat de klimaatverandering de overgangsseizoenen vrijwel heeft geëlimineerd, waardoor de periode voor retailers om daadwerkelijk lente-zomerkleding te verkopen wordt verkort. “In Berlijn is het tot eind maart koud”, zei Murkudis vrijdag in zijn Parijse pop-up store Tokyo Sense. “En dan komt meteen de zomer. Het is niet zoals jaren daarvoor, toen we misschien 15, 18, 25 graden hadden. Het gaat van 15 naar 35. Je hebt dus geen (jassen, broeken) nodig, je hebt alleen tanktops nodig.”

Backstage bij zijn sobere herenmodeshow liet de Bulgaarse ontwerper Kiko Kostadinov, die het tienjarig bestaan ​​van zijn merk viert, zinspelen op de uitdaging om een ​​mondiaal label te zijn dat alle hemisferen in één collectie bedient. “We proberen minder materialen te gebruiken in de collectie, dus dat leidt natuurlijk tot het gebruik van een materiaal dat veelzijdiger is”, zegt Kostadinov, die een mix van zijden crêpes, mohair en zijdewol gebruikte voor zijn aanbod van luchtige tunieken en luchtige overhemden voor de lente en zomer van 2027. “Het is hier zomer, maar ergens anders is het halfwinter, en andersom… Daar denk je niet echt over na als je een merk start.”

Het gebabbel op shows danste vaak rond het feit dat de kleding op veel catwalks ongeschikt leek voor het beoogde doel, tenzij je leven je laat hinkelen van appartementen met airconditioning naar luchtgekoelde auto’s en restaurants met airconditioning – infrastructuur die vrijwel onbestaande is in Parijs en een groot deel van Europa. Naast het astronomische prijskaartje van luxe mode leek het erop dat er een nieuwe vorm van elitarisme opbloeide op de catwalk: kleding met airconditioning. “Zolang we ons in een klimaatgecontroleerde omgeving bevinden, is alles mogelijk”, zegt Desmond, een personal shopper uit Charleston die in de hitte van 91 Farenheit bij de Rick Owens-show aankwam met een enorm paar trapsgewijze leren laarzen aan.

Maar sommige ontwerpers slaagden er wel in om mooie, interessante kledingstukken te maken zonder dat dit ten koste ging van de functionaliteit, en slaagden er zelfs in om het verlangen op te wekken om zich aan te kleden tijdens een temperatuur die kleding tot een vijand maakt. Het label IM Men van Issey Miyake, een van de meer avant-garde, high-concept merken van de mode, was ironisch genoeg een van de meest verstandige kandidaten met golvende pakken van gaasachtige bruine stof, lichtgewicht blazers met zachte schouders zonder shirt en korte broeken in limoengroen, chique omhulsels van fijne inslag die het lichaam bedekken maar niet blijven plakken. Julian Klausner, die voor Dries Van Noten kokette zijdezachte boxershorts, zijden topjes met spaghettibandjes en flinterdunne shirts in Instagrambare zonsondergang-ombres showde, vertelde journalisten backstage dat dit seizoen begon met de wens om iets ‘licht, luchtig en delicaat’ te doen.

Maar over het algemeen waren het de kleinere, jongere merken die zich meer verbonden voelden met het leven op de grond – en hun kleding kon de hitte aan. Tigra Tigra, het in Los Angeles gevestigde dameskledingmerk onder leiding van Bailey Hunter en gedragen door Solange en Clairo, richtte zijn collectie op een tropisch moerasgebied ‘op de heetste nacht van een moessonzomer’. Jurken, rokken en zijdeachtige kledingstukken gemaakt van Mashroo (een 700 jaar oud handgeweven satijn) werden aangeboden als ‘kleding om lang in het donker door de dichte hitte te bewegen’. Een van de sterkste collecties van de week kwam van Soshiotsuki, winnaar van de LVMH-prijs 2025, die zaterdagavond zijn Parijse debuut maakte in het Institut National de Jeunes Sourds de Paris. De Japanse kleermaker, wiens grootste held wijlen Giorgio Armani is, transformeerde linnen pakken van de slecht passende, verfrommelde en sjofele optie voor een zomerhuwelijksgast in iets strak en essentieels.

Camiel Fortgens, de Nederlandse ontwerper achter het gelijknamige merk, die zijn zondagse catwalk op het trottoir buiten Uno, een café om de hoek van de Beurs de Commerce, organiseerde, leek iets zeldzaams aan te boren als grondwater in een stofbak: slimme, coole, draagbare kleding die niet afhankelijk is van fantasie. Er waren lichte jurken in organza-stijl in een roze tint, ontworpen om te herinneren aan een stoere rode sok die tussen de witte schoenen werd gegooid, een gesteven kwartritssluiting gemaakt van wat leek op linnen en Vibram-zolen die op Birkenstock-voetbedden waren geplakt om gekke, semi-platformversies te maken van de beste en lelijkste sandaal van Duitsland. Backstage zei Fortgens dat streetstyle zijn eerste liefde was. “Ik maakte altijd foto’s van mensen, en dat was mijn Instagram. Gewoon foto’s van mensen op straat… Vooral de oude mensen”, zei hij. “Ik hou van die natuurlijke evolutie in kleding, en dat wilde ik (dit seizoen), het is alsof je het gewoon aantrekt. Niet te gestyled.”

Het resultaat? Absoluut verfrissend.