Je bent een jonge dertiger, staat volop in het leven en hebt samen met je man een heerlijk leven en een kinderwens. Maar dan volgt totaal onverwacht een mokerslag: de diagnose borstkanker. Die mokerslag kwam voor Tessa Ham (31) in maart. Toch hebben haar berichten online altijd een positieve kant, hoewel Tessa aan de vooravond van een aangrijpende operatie staat. Die wordt fysiek zwaar en mentaal al helemaal zwaar.
Tessa Ham woont in Delft en is sinds twee jaar gelukkig getrouwd met Daan. De journaliste was in het verleden onder meer werkzaam voor Metro, Manners en Bedrock en momenteel, als dat gaat, voor vermogensbeheerder SemmieWealth. Haar vlotte pen hanteert Tessa ook om te vertellen over borstkanker. Zij vertelt over het wel en helaas vaak ook het wee op haar (na de mokerslag snel opgezette) blog Dagboek van een dertiger. Tessa krijgt er veel reacties op en het bezorgde haar ook waardevolle contacten met lotgenoten.
Tessa (31) ontdekt knobbeltje: oma en tante overleden aan borstkanker
Als Metro met Tessa videobelt, valt meteen haar lange haar vanonder een mooie hoofddoek op, terwijl twee periodes van chemokuren haar er toch heel anders lieten uitzien. „Dit is mijn eigen haar”, zegt ze met een glimlach. „Het is vastgemaakt aan een band en dat voelt prettig, moet ik zeggen.”
In de Pink Ribbon Borstkankermaand van KWF Kankerbestrijding vertelt Tessa over maart, toen zij een knobbeltje in haar borst ontdekte: „De alarmbellen gingen bij mij meteen af, omdat borstkanker in mijn familie voorkomt. Mijn oma en tante zijn eraan overleden. Ik kwam in een rollercoaster terecht, omdat ik binnen een week al te horen kreeg dat ik borstkanker had. Je leven staat meteen op z’n kop. Daan en ik waren net verhuisd naar ons eerste koophuis en hoopten dit jaar een gezin te kunnen stichten. Alles werd onzeker. De beginfase heb ik als heftig ervaren, omdat je dan nog niet weet of er uitzaaiingen zijn. Toen bleek dat de kanker niet was uitgezaaid, ging de knop om: oké, ik ga dit gewoon rocken. Je hebt natuurlijk geen invloed op je genezing – dat is het werk van de chemo – maar wel hoe je er mentaal in staat.”
Waarom Tessa na 2 tumoren beide borsten laat amputeren
Tessa bleef met borstkanker aanvankelijk werken, al was het vaak een paar uurtjes per dag. „Na chemo in de ochtend zat ik in de middag zelfs een keer in een online meeting. Dat was eigenlijk gekkenwerk. Tijdens een nieuwe, zwaardere chemokuur ben ik gestopt. Week na week kreeg mijn lichaam een klap en je energieniveau neemt enorm af.”
Tessa komt de borstkanker, zoals het er nu voorstaat, te boven en dat is natuurlijk mooi nieuws na een behoorlijk pittig halfjaar. Er staat haar dinsdag nog wel een zware en lange operatie van vijf à zes uur te wachten. Een operatie waar ze gespannen over is, omdat het mentale aspect zo’n grote rol speelt. „Mijn beide borsten worden geamputeerd en uit allebei mijn oksels worden klieren weggehaald. De tumor die ik zelf voelde was 4 centimeter en zat in mijn linkerborst. Later bleek ik rechts een tumor van 2 centimeter te hebben. Ik zou eigenlijk een borstbesparende operatie ondergaan, maar door mijn familiegeschiedenis kon de borstkanker ook erfelijk zijn. Dat bleek helaas het geval. Ik kreeg een amputatie van beide borsten als advies, zodat het risico dat de kanker terugkomt veel kleiner is. En ja, ik wil natuurlijk voorkomen dat ik nog een keer in dit hele circus terechtkom. De keuze wel of niet… die vond ik heftig. Gesprekken met een chirurg en een plastisch chirurg waren heel erg verdrietig, al is het voor het goede doel.”
Tessa over borstamputatie: ‘Ik neem afscheid van een stukje van mezelf’
Tessa kan goed uitleggen hoe dat mentale aspect zit: „Ik neem afscheid van een stukje van mezelf. Ik ben lange tijd niet tevreden met mijn lichaam geweest, maar mijn borsten vond ik altijd juist wel oké. Steeds meer kwam ik bij het moment dat ik wel tevreden met mijn lichaam was, maar nu gebeurt er iets waardoor je helemaal verandert. Ik ben daar zenuwachtig over, maar ik ben ook benieuwd naar hoe het straks zal zijn. Niet alleen naar de pijn, maar ook over het herstel en de operaties die nog volgen. Later moet ik beslissen of ik siliconenprothesen wil of een borstreconstructie met weefsel uit mijn eigen lichaam.”
Tessa Ham praat gemakkelijk over haar ziekte, al zal het heus niet makkelijk zijn. „Mensen zeggen vaker tegen me dat zij het knap vinden dat ik zo open over borstkanker ben. Ik ben sowieso een open boek, dus voor mij is het logisch, eerlijk gezegd. Ondertussen is het mentaal ook zwaar. In het begin vooral bij de gedachte: ‘Ga ik overlijden en laat ik mijn dierbaren achter?’ Ik kan mezelf wel als een positief en vrolijk iemand omschrijven, maar mijn identiteit veranderde. Gaandeweg pakte ik mijn positiviteit beetje bij beetje terug. Ik laat dat ook aan lotgenootjes weten. Zij kennen kanker en chemo in het begin misschien alleen van films en series. Ik vertel ze dan dat het helemaal niet zo hoeft te zijn dat je alleen maar doodziek op de bank ligt.”
50 procent kans op erfelijke aanleg: Tessa en Daan onderzoeken IVF
Zelf vindt Tessa steun in haar man Daan en hij in haar. „Ik ben natuurlijk de patiënt, maar Daan maakt ook alles mee. Van slapeloze nachten tot ziekenhuisafspraken. In het begin was hij heel emotioneel en ik minder. Ik was meer paniekerig, maar huilde veel minder. Tegenwoordig is dat andersom en is hij er voor mij. Dat is heel mooi, maar samen hebben we te maken met een onzekere toekomst. Allereerst hopen we dat mijn cyclus na de chemo terugkomt. Door mijn erfelijke aanleg voor borstkanker heeft een kind dat we eventueel mogen krijgen 50 procent kans op dezelfde genmutatie. Dat willen wij dus niet voor onze kinderen nu we dit zo doormaken en we zijn daarom aan het kijken naar de mogelijkheden van IVF. Daarbij worden embryo’s onderzocht en zou er alleen een embryo zonder een genmutatie bij mij worden geplaatst. Het is prachtig dat dit tegenwoordig kan.”
Tessa kan iedereen aanbevelen om alles op te schrijven
Bij dit alles heeft Tessa Ham een prima uitlaatklep: de pen. Zij schrijft over borstkanker in haar eerder genoemde blog Dagboek van een dertiger en weet altijd wel iets positiefs uit die pen te krijgen. „Ik schrijf al sinds ik een klein meisje ben en heb eerder een blog gehad. In het begin vond ik het alleen maar handig om familie en vrienden op de hoogte te houden. Zo hoefde ik niet telkens hetzelfde te vertellen. Ik kondig een nieuwe blog altijd aan op Instagram en zo ben ik ook in contact met lotgenoten gekomen. Dat is fijn, want zij begrijpen wat ik doormaak. Je kunt onderling tips uitwisselen en inderdaad, ik hoop een beetje positiviteit uit te stralen. Zo van: er is nog genoeg geluk in het leven. Schrijven kan ik andere mensen aanbevelen. Dat kan ook een Word-documentje zijn, met van A tot Z alles wat er gebeurd is. Voor mij helpt dat in elk geval altijd wel.”
Pink Ribbon Borstkankermaand
De huidige Pink Ribbon Borstkankermaand vindt Tessa belangrijk en ook daar kan zij een aanbeveling doen: „Het is iets wat ik vaak deel: controleer je borsten. Doe het iedere maand een keertje, want dan weet je op een gegeven moment wat normaal voelt en wat niet. En doe het nu, ook als je jong bent. Ik had er zelf nooit bij stilgestaan dat ik op mijn 30ste kanker zou kunnen krijgen. Ik dacht dat dat iets voor mensen op oudere leeftijd was. Inmiddels weet ik helaas wel beter.”
Meer weten over gezondheid? In deze stukken helpen we je op weg:
