Valse start, verslagen door partner, aanwijsplek: OKT schaatsen betekent drama

Menig Nederlands schaatser is het allesbeslissende olympisch kwalificatietoernooi (OKT), dat tijdens Tweede Kerstdag van start in Thialf, liever kwijt dan rijk.

Een val, griep, een matige ronde of een aanwijsplek voor een concurrent kan het verschil maken. Het OKT staat garant voor drama. We blikken terug op vier schaatsers die op opvallende wijze naast een olympisch ticket grepen door een mislukt OKT.

Hij kon het niet geloven. “Ik heb me nog nooit zo rot gevoeld in mijn leven”, zei sprinter Dai Dai N’tab eind 2017. De toen 23-jarige schaatser was één van de favorieten voor een startbewijs op de 500 meter voor de Spelen in Pyeongchang, maar door twee valse starts werd hij gediskwalificeerd. Het was de afstand waar hij dat jaar nog Nederlands kampioen op werd.

N’tab: “De starter wachtte te lang en ik ging daar niet op een goede manier mee om. Ik had er tussen kunnen zitten als ik kijk naar de tijden van die andere jongens. Dit is gewoon balen en het is me nog nooit overkomen. Ik heb zin om dingen kort en klein te slaan…”

Eén tiende van een seconde. Een metertje. Dat was het verschil voor Letitia de Jong op de 1.000 meter, waardoor ze in 2018 de Spelen in Pyeongchang misliep.

En nog wel dankzij haar partner Ireen Wüst die in haar race reed tegen Marrit Leenstra. Ze bleken 0,36 en 0,10 seconden sneller dan De Jong, die tot dat moment tweede stond achter Jorien ter Mors. Resultaat: een vierde plek.

Meteen langs de baan kreeg De Jong een knuffel en verontschuldiging van haar vriendin Wüst. Desondanks bleef De Jong er nuchter onder. Ze besefte niet eens meteen dat ze slechts een tiende verwijderd was van de Spelen. Ze vond vooral dat ze niks had laten liggen tijdens haar eigen poging. “En als ik eraf gereden word, dan maar door Ireen.”

Voor Kjeld Nuis waren de druiven al helemaal zuur. De schaatser slaagde er twee keer op rij niet in zich te kwalificeren, voor Vancouver (2010) en Sotsji (2014).

De eerste keer werd hij derde op de 1.000 meter, als debutant bij de olympische trials. Maar de keuze viel toen op routiniers Jan Bos en Mark Tuitert. Ze kregen voorrang middels een aanwijsplek.

Vier jaar later gooide griep in aanloop naar het olympisch kwalificatietoernooi roet in het eten. Een zesde plaats op de 1.000 en vierde op de 1.500 meter, het was niet genoeg.

Zijn reactie? “De wereld stond een beetje stil. Ik ben al het hele jaar de beste. Ik heb op elke World Cup waar ik meedeed het podium gehaald en dan verneuk ik het hier.”

Gelukkig voor Nuis was drie keer scheepsrecht, in 2018 behaalde hij goud op de 1.000 én 1.500 meter op de Spelen van Pyeongchang. Vier jaar later haalde hij opnieuw goud in Peking op de 1.500.

We gaan nog wat verder terug in de tijd: in 2001 wist Gianni Romme zich als regerend olympisch kampioen op de vijf kilometer niet te plaatsen voor de Spelen van Salt Lake City. Hij was de kopman bij zijn ploeg, de schaatser naar wie er gekeken werd. Maar plotseling reden Bob de Jong, Jochem Uytdehaage en Carl Verheijen hem voorbij.

Volgens NOS-analyticus en oud-ploeggenoot Erben Wennemars zat Romme daarna huilend op zijn hotelkamer. “Dat hij zich later dat OKT wel voor de tien kilometer plaatste, deed niets af aan zijn teleurstelling”, aldus Wennemars.

Op die langste afstand behaalde hij nog wel de zilveren medaille, achter de grote verrassing van die Spelen in Salt Lake City: Uytdehaage, die ook goud won op de 5.000.