Na het schrijven van het toonaangevende modeboek over de overleden Carolyn Bessette-Kennedy, richtte auteur Sunita Kumar Nair haar aandacht op tennis. Het gloednieuwe boek Ace: The Times & Style of Tennis onderzoekt de sport als zowel atletische bezigheid als stijlfenomeen en duikt diep in de wereld van tennismode, zowel op als buiten de baan.
Ace bevat doordachte essays en interviews, naast prachtige foto’s. ‘Het heeft diezelfde mooie, artistieke uitstraling als CBK, als je gewoon van plaatjes houdt en erdoorheen wil bladeren’, zegt Nair. ‘Ik wilde echt dat het ook een lust voor het oog zou zijn en beweging zou vieren – en hopelijk krijg je dat gevoel als je de spelers in beweging ziet.’ De tekst is echter minstens zo interessant als de foto’s, met interviews met tennisspelers Coco Gauff, Jannik Sinner, Maria Sharapova, Björn Borg en anderen, naast ontwerpers, tennisfans en mode-insiders.
In een interview met Town & Country vertelt Nair waarom Ace de logische opvolger van CBK leek, waarom luxemerken zich steeds meer op tennis richten en wie volgens haar de meest stijlvolle tennisspeler aller tijden is.
Hoe ben je van het schrijven over Carolyn Bessette-Kennedy overgestapt naar het schrijven over tennis?
Ze hebben zoveel gemeen, wist je dat niet? [Lacht]. Er is inderdaad, op een heel subversieve manier, op cultureel niveau gaat het over… Ace gaat natuurlijk over mannen en vrouwen, maar Carolyn was een vrouw met een zeer hoge kledingetiquette en ze brak de regels met de manier waarop ze ervoor koos om kleding van Yohji [Yamamoto] en [Ann] Demeulemeester te dragen en haar esthetiek te behouden.
Het was in zekere zin hetzelfde thema toen ik naar Ace keek en naar al die mannen en vrouwen die gewoon wilden winnen en hun lichaam wilden bewegen, vanaf het begin van de 20e eeuw, hoe ze hun eigen regels braken en de juiste ontwerpers vonden om hen te ondersteunen in hun zoektocht naar de ultieme sportkleding. Ik vertelde mijn vriendin: ‘Oh, mijn volgende boek gaat over tennis.’ En ze lachte en zei: ‘Oh mijn God, je bent zo grappig met je voorliefde voor klassieke kleding en hoe je steeds weer terugkomt op die fundamentele onderdelen van een garderobe.’ Ik denk dat tennis inderdaad die klassieke elementen in zich heeft.
De tekst loopt verder onder de foto.
Carolyn Bessette-Kennedy, het onderwerp van Nairs eerste boek.
Ik wist dat ik na Carolyn [in CBK: Carolyn Bessette Kennedy: A Life in Fashion] geen ander icoon wilde portretteren, omdat ik haar echt wilde eren en ik gewoon eens iets anders wilde doen, iets wat een andere passie van me is.
Waar kwam het idee vandaan om ‘Ace’ in te delen in klassiekers, buitenbeentjes en coole types?
Ik heb bij CBK dezelfde denkwijze gehanteerd, in die zin dat ik bepaalde belangrijke elementen opmerkte toen ik naar alle spelers en hun karakters keek. Het was voor mij overduidelijk dat de klassiekers het begin vormden. Ik heb zoveel modeboeken gelezen die gewoonweg niet interessant zijn, omdat ze helemaal vanaf het begin tot nu toe gaan. Ik wil dat zowel lezers die niet per se met mode bezig zijn als serieuze modelezers iets in het boek kunnen vinden, net als bij CBK. Daarom heb ik het op deze manier ingedeeld. Het hoofdstuk ‘Cool‘ is een mooie voortzetting van het gesprek over wat tenniskleding zou kunnen zijn of zal zijn.
In ‘Ace’ interview je allerlei verschillende spelers zoals Coco Gauff, Naomi Osaka en Ben Shelton. Wat verraste je het meest aan hun kijk op tennismode en mode in het algemeen?
De tekst loopt verder onder de foto.
Naomi Osaka doet haar warming-up tijdens de U.S. Open van 2024.
Hun lef. Je hebt sowieso lef nodig als atleet, maar dan is er ook nog die onwil – en ik trek weer een vergelijking met Carolyn – om te verbergen wie je in wezen bent en ervoor te zorgen dat de kleding je persoonlijkheid weerspiegelt en je bewegingsvrijheid vergroot.
Ik vond het geweldig om Coco te horen praten over haar moeder en oma als inspiratiebronnen, over kleding en over het soort vrouw dat ze wilde worden. En over hoe ze opkeek naar Serena en hoe Serena het discours van mode gebruikt en hoe belangrijk ze mode heeft gemaakt. Het was gewoon zo mooi. En Naomi [Osaka] had natuurlijk haar eigen kijk en is op een bepaalde manier een beetje een politica met de onderwerpen die ze aansnijdt, niet alleen via haar kleding, maar ook tijdens haar lezingen. Er zitten dus veel nuances in; het gaat niet alleen om de kleding, maar ook om de vrouwen en mannen achter de kleding en het imago dat ze willen uitstralen. Ik vond het fantastisch om me erin te verdiepen! Ik dacht dat het gewoon een fotoboek van honderd pagina’s zou worden! En toen dacht ik: oh nee, dit is echt serieus en dit verdient de nodige aandacht.
Een ander interview dat ik geweldig vond was dat met lady Helen Taylor, de dochter van de hertog van Kent. Het koningshuis en Wimbledon gaan zo goed samen!
De tekst loopt verder onder de foto.
De prinses van Wales en prinses Charlotte bij de Wimbledon men’s finals vorige zomer.
Ze horen inderdaad bij elkaar, precies. Net als aardbeien met slagroom, zijn ze bijna onafscheidelijk… lady Helen zei dat het een soort magische aantrekkingskracht had als de koningin langskwam. Spelers van over de hele wereld, als je ze hoort praten over Wimbledon, zeggen vaak dat dat de eerste Grand Slam is die ze willen winnen. Zelfs een jonge Andre Agassi of Boris Becker, die roepen het gewoon – Wimbledon, dat is hét doel. Het is het kasteel van de Grand Slams; het begin, de initiatie van de sport. Het feit dat de royals aanwezig zijn, bevestigt en ondersteunt het.
De familie van de hertog van Kent is fascinerend, omdat die een ongelooflijke tijdspanne omvat, van zijn moeder tot hemzelf, en nu is de prinses van Wales beschermvrouwe. Ik vond het dan ook geweldig om lady Helens verhalen te horen, en het is ook nog eens vanuit het perspectief van een kind, daarom wilde ik het erin opnemen. Ze wist dat haar ouders keurige mensen waren en dat ze de plechtigheden van Wimbledon moesten leiden. En dan is er nog dat schattige verhaal over hoe ze snoepjes in haar mond uitpakte zonder de spelers af te leiden.
De tekst loopt verder onder de foto.
De hertogin van Kent en lady Helen Taylor bij Wimbledon 1978.
Het was zo’n exclusieve wereld; als ze het heeft over de koninklijke loge van toen en hoe die nu is, is er zoveel veranderd. Het was echt dé koninklijke loge. Het was bedoeld voor de koninklijke familie om te zitten en te kijken – nu is het heel anders. En dan hoor ik over haar moeder… Ik herinner me dat ik naar Wimbledon keek en me afvroeg wat ze zou dragen, want ze droeg altijd zulke fantastische outfits. Het was echt een genot om terug te blikken op die herinneringen. Het was een leuk en belangrijk onderdeel om te doen.
Wat vind je ervan dat al die luxe modemerken zich nu ook in de tenniswereld begeven?
Het is enigszins grappig, want in de jaren 1900 waren er Jean Patou en Gabrielle Chanel, en nu zien merken ineens de waarde in investeren in deze sportfiguren. Tennis is een contactloze sport. Je ziet de spelers twee tot vijf uur spelen. Over het algemeen blijft alles rustig en schoon – tenzij ze over de gravelbaan rollen.
Er liggen enorme kansen voor merken om atleten te ondersteunen en niet alleen te profiteren van de sterrenstatus die deze atleten met zich meebrengen, maar ook de atleten zelf profiteren ervan omdat ze op de baan kunnen laten zien wie ze zijn. Het zal in de loop der tijd steeds meer een podium worden. Steeds meer merken zullen kijken hoe ze tennis- of sportkledinglijnen naast hun reguliere collectie kunnen aanbieden. Ik ben er helemaal voor. Het wordt heel interessant.
Jannik Sinner met een Gucci-tas bij een wedstrijd.
Welk merk hoop je dat zich in de tenniswereld begeeft, of er weer in terugkeert?
Dat is een hele goede vraag! Ik zou graag iets heel structureels willen, misschien iets van Alaïa of Toteme. Ik denk dat meneer [Azzedine] Alaïa zich zo toelegde op beweging, met zijn vloeiende ontwerpen en zijn jurken van jersey. Niet dat hij per se een sportliefhebber was, maar ik denk dat het heel interessant zou zijn om te zien dat het modehuis misschien wat maatwerk zou leveren. Ik weet het niet, ik opper het maar! Of iets eigentijds zoals Toteme. Dat zijn merken waar iedereen interesse in heeft. Als ze sport- of tenniscollecties zouden uitbrengen, denk ik dat mensen daar heel graag iets van zouden kopen.
In de tenniswereld wordt volop gedebatteerd over wie de beste tennisser aller tijden is, maar wie is volgens jou de meest stijlvolle tennisser aller tijden?
Lenglen poseert in een eendelig broekpak met een afneembare rok, circa 1933.
De meest stijlvolle aller tijden? Ik denk dat we die eer aan Suzanne Lenglen moeten geven. Ze was zo stoer. Ze was zo provocerend en gedurfd en ze heeft echt de toon gezet. Ze gaf vrouwen vrijheid – en dan ook nog eens in bontjassen, met rode lippenstift en cognac, terwijl ze ook nog eens een ongelooflijke playboy was. Het was zo inspirerend om onderzoek naar haar te doen. Ik heb haar plek in de modewereld pas echt erkend toen ik Ace schreef. Dus hoewel er al fantastische ontwerpen zijn en er nog zullen komen, had ik het gevoel dat zij de weg heeft gebaand, en terecht.
Emily Burack (zij/haar) is de Senior News Editor voor Town & Country, waar ze aandacht besteedt aan entertainment, beroemdheden, het koningshuis en een breed scala aan andere onderwerpen. Voordat ze bij T&C kwam, was ze adjunct-hoofdredacteur bij Hey Alma, een joodse cultuursite. Volg haar @emburack op Twitter en Instagram.
