De verschuiving van Duitsland naar rechts heeft zijn stempel gedrukt op het nationale spel van het land, wat allerlei ructies veroorzaakt.<\/p>\n
Veel Duitse voetbalclubs en fangroepen hebben het afgelopen jaar demonstraties gehouden tegen de uiterste best, zowel in de stadions op wedstrijddagen als in de straten van hun steden. Verschillende grote clubs uit de twee belangrijkste competities van Duitsland, waaronder Werder Bremen, VFL Bochum, FSV Mainz 05, 1. FC K\u00f6ln en Hannover 96, hebben hun aanhangers opgeroepen zich te verzetten rechtse extremisme<\/a>.<\/p>\n Het aanhoudende succes van het uiterste rechts Alternatief voor Duitsland (Afd)<\/a> lijkt de aandacht te hebben aangescherpt in de aanloop naar de Federale verkiezingen op 23 februari<\/a>: Tijdens een recent thuiswedstrijd in St. Pauli, een in Hamburg gevestigde club met een sterke anti-fascistische traditie, maakten fans hun gevoelens bekend door te zingen: “De hele Hamburg haat de AFD!”<\/p>\n Ze zijn ook gemarkeerd Internationale Holocaust Remembrance Day<\/a> op 27 januari door een banner op te houden die luidde: “Degenen die tegen nazi’s vechten, kunnen niet op de staat vertrouwen.”<\/p>\n Maar deze uitstorting van het politieke sentiment is verre van universeel – en voor sommige politiek betrokken voetbalfans, als er iets is, is de algemene trend onder fans in de afgelopen jaren om openlijke vertoningen van politieke trouw te schenden.<\/p>\n “Ik zou graag willen dat ze meer moed hebben,” zei Rico Noack, voorzitter van Bordspellen <\/em>(“Social Games”), een organisatie van voetbalfans die helpt bij het promoten van een inclusieve samenleving. Te vaak, zei hij, heeft hij gezien dat “fangroepen onderling onderhandelen, beslissen dat iets ‘te politiek’ is, dan genoegen nemen met de kleinst mogelijke consensus, of ze zeggen helemaal niets.”<\/p>\n Dit is paradoxaal, omdat de Duitse cultuuroorlogen zich vaak hebben gericht op voetbal, verreweg de populairste sport van het land en een grote aanwezigheid in de Duitse samenleving. De FIFA World Cup 2022 in Qatar werd bijvoorbeeld politiek toen het Duitse nationale voetbalteam zijn intentie verklaard<\/a> om het veld op te gaan met “One Love” armbanden om te protesteren tegen de wetten van het gastland LGBTQ+ mensen<\/a>.<\/p>\n Evenzo, vorig jaar, toen Duitsland de Europese kampioenschappen organiseerde, gebruikte de AFD van de gelegenheid gebruik Lanceer zijn eigen aanval<\/a> over wat het als “wekelijkheid” in het voetbal beschouwde. Maximilian Krah, de toonaangevende kandidaat van de partij bij de Europese verkiezingen van juni, beschreef het nationale team van de mannen op Tiktok<\/a> als een “politiek correcte huursoldaten”.<\/p>\n “Het is het Rainbow -team, het Pride -team,” zei hij, verwijzend naar de verdediging van het team van LGBTQ+ -rechten. “We kunnen het negeren.”<\/p>\n “Voetbal is politieker dan ooit,” vertelde Noack aan DW. Hij ziet de rechtse verschuiving in de politieke cultuur van Duitsland weerspiegeld in de voetbalcultuur, hoewel “het is niet alsof je echte rechtse banners ziet” in de stadions, voegde hij eraan toe.<\/p>\n Maar zowel Noack als de journalist Ronny Blaschke, die net een boek over racisme in het voetbal heeft gepubliceerd, hebben gemerkt dat racisme minder een taboe is geworden in de tribunes.<\/p>\n “Vooral na de zogenaamde vluchtelingencrisis in 2015, hebben we een verschuiving naar rechts in de stadions waargenomen omdat we meer racistische incidenten op de tribunes hebben tegen zwarte voetbalspelers,” vertelde Blaschke aan DW’s Dana Sumlaji. “We hebben enorme racisme en sociale media, dus wanneer je zwarte Duitse nationale spelers hebt voor de jeugdteams of voor het nationale team, kun je kijken in de commentaarsecties van sociale media en veel racistische opmerkingen vinden.”<\/p>\nMeer racisme, meer politiek<\/h2>\n