![](\"https:\/\/www.bbc.com\/bbcx\/grey-placeholder.png\")
![\"Warner](\"https:\/\/ichef.bbci.co.uk\/images\/ic\/480xn\/p0krhj1s.jpg.webp\")
Warner Bros Entertainment Inc<\/span><\/div>\n<\/div>\n<\/figure>\nRobert Pattinson schittert als meerdere klonen in de grote budget van de Zuid-Koreaanse filmmaker tot parasiet-en hoewel de ster zelf vermakelijk is, is de film als geheel een puinhoop.<\/b><\/p>\n<\/div>\n Geen beste fotowinnaar bij de Oscars<\/a> is de afgelopen jaren net zo opwindend geweest als Bong Joon Ho’s Parasiet<\/a> – en niet alleen omdat het de eerste ooit Victor was, niet in de Engelse taal. Een schurftige verwijdering van de zelfgenoegzaamheid van de rijken, het was subversief in de manier waarop weinig prijzen echt zijn, terwijl zijn viering binnen de vergulde bewoners van Hollywood een extra laag ironie toevoegde. <\/p>\n<\/div>\n Voor fans van de Zuid-Koreaanse filmmaker is het goede nieuws dat ondanks zijn toegevoegde commerci\u00eble aandelen zijn langverwachte vervolg niet minder ondeugend is: een grootschalige sciencefiction gevuld met Hollywood-sterren en grote thema’s kan het zijn , maar het schuwt meestal het grandioze zelfbelang dat typerend is voor zo’n streven. Het slechte nieuws – en mogelijk een verklaring voor zijn vertragingen in release – is dat het niet echt weet welke aanpak het in plaats daarvan wil volgen. Al met al moet het worden beschouwd als een ernstige teleurstelling van de directeur.<\/p>\n<\/div>\n Fans van Robert Pattinson zullen tenminste meerdere (nou ja, meestal twee) versies van de acteur krijgen voor de prijs van \u00e9\u00e9n. Hij speelt Mickey Barnes, een down-on-zijn-luck-man in een dystopische nabijheid, waar overstromingen van burgers wanhopig zijn om de aarde te verlaten, die zich aanmeldt voor een Space Colony-programma als een “vervangbaar”-dat is een cavia Varkenswerker die in verschillende gevaarlijke experimenten kan worden ingezet ten behoeve van de mensheid, om te worden “herdrukt” elke keer dat hij onvermijdelijk sterft, als een nieuwe gekloonde versie van zichzelf. Dat is allemaal goed en wel, totdat versie 17 van hem onverwacht overleeft na het vallen van een ijsschacht op de planeet Niflheim – en vindt Mickey Number 18 al ge\u00efnstalleerd in zijn woonruimte. De vraag is: hoe leren twee versies van dezelfde persoon met elkaar om te gaan – of niet?<\/p>\n<\/div>\n Het “herdruk” of het menselijk klonende uitgangspunt is zeker een dat veel verhalend potentieel zou moeten hebben. Het kan een rijke bron van filosofisch onderzoek zijn, gezien wat het oproept over de aard van het zelf, de dood en meer daarnaast. Het zou natuurlijk ook de basis kunnen zijn voor een fatsoenlijke satire, die zijn “uitgestrekte” schema doet als het logische eindpunt voor een samenleving die mensen zonder gevolgen wil exploiteren. Maar op het eerste front lijkt de film bijzonder niet ge\u00efnteresseerd in het omgaan met de vragen die het opgeeft, terwijl de komedie in het laatste opzicht zo breed is dat hij volledig tandeloos is.<\/p>\n<\/div>\n De kolonie wordt gerund door Mark Ruffalo als een door veneer getand, bouffantharige, eeltige showman-en het is een grof voor de hand liggende uitvoering, van begin tot einde; Net zo vermoeiend is Toni Collette als zijn even despotische vrouw, die overal een Cheshire Cat-sized grijns van onoprechtheid flitste. De schittering van parasiet lag in hoe het de oppervlakkige “aardigheid” van zijn bevoorrechte karakters uit elkaar haalde: hier zijn ze echter zo duidelijk en oninteressant vreselijk – karakterisering die een slechte waard is Zaterdagavond live<\/a> Skit – dat het effect is om het verhaal van elke echte beet te defecten. Dat kan vergeven zijn als de film op zijn minst grappig was – maar keer op keer lijnen en sc\u00e8nes belasten voor komisch effect, maar de goederen niet leveren.<\/p>\n<\/div>\n Mickey 17<\/p>\n Cast: Robert Pattinson, Naomi Ackie, Mark Ruffalo, Toni Collette<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/section>\n<\/div>\n Sommige van de acteurs doen het beter met het materiaal: zoals Mickey’s minnaar Nasha, is Naomi Ackie plezierig zweren en maakt het beste uit een opwindende anti-autoritaire toespraak, terwijl Pattinson plezier heeft met het antagonisme tussen Mickey 17, een nebbish type met een vleugje van een vleugje van een vleugje Steve Buscemi, en de nors, meer opstandige Mickey 18. Maar dan wordt ook dat buitenspel gezet naarmate het paar hun vijandigheid opzij legt en de krachten bundelt voor een epische actie van de actie, waarbij ze de geboortelandskakkerlak van de planeet ontmoeten, de klimplanten – denk Duinen<\/a> Gaande mondwormen met benen. Plots gaat Bong inderdaad voor een conventionele blockbuster -ernst die hij tot nu toe heeft afgewezen – en dat maakt dat ook niet geschikt; Net als zijn held is dit een film met een grote identiteitscrisis. <\/p>\n<\/div>\n