<\/p>\n
In Solo Show, een nieuwe serie van T Magazine, vragen we zwarte artiesten om een \u200b\u200blijst samen te stellen van drie gekoesterde werken die ze hebben tegengekomen of gemaakt, en om na te denken over hoe hun praktijk verbindt met een bredere kunstlijn.<\/p>\n
In 2023, de kunstenaar Dawoud Bey<\/a>71, voor het eerst ‘Stony the Road’ gepresenteerd, een reeks foto’s, en een film, ‘350.000’, die zich richten op het Virginia -terrein waar velen <\/strong>Afrikaanse gevangenen kwamen voor het eerst aan in dit land. Die werken zijn nu voor het eerst te zien in New York, op Sean Kelly Gallery<\/a>. Hier zijn Bey, wiens straatportretten van 1988-91 van zwarte Amerikaanse onderwerpen tegelijkertijd te zien zijn bij de Denver Art Museum<\/a>Bespreekt de werken die hebben invloed gehad op hoe hij zowel alledaagse mensen als historische landschappen weergeeft.<\/p>\n In 1975 begon ik net aan mijn eigen serieuze bezigheden als fotograaf. Ik bracht veel tijd door in musea en in de weinige galerijen die op dat moment foto’s vertoonden in New York. Ik was nog niet naar de kunstacademie geweest, dus ik was in een proces van zelfopname en probeerde zoveel mogelijk op te nemen. Ik heb deze Evans waarschijnlijk voor het eerst gezien in het Metropolitan Museum of Art. Hoewel het een informele en tijdelijke ontmoeting weergeeft tussen vreemden, een zwart (het onderwerp) en een wit (de fotograaf), greep het volledige gewicht van de koninklijke aanwezigheid van de zwarte vrouw mijn aandacht vast. Dit was de eerste foto van Evans die ik zag die een zwart onderwerp bevatte, en in een duidelijk stedelijke omgeving – leek het alles te belichamen waar ik op dat moment naar streefde.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Ik word nooit moe van het kijken naar dit schilderij. Ik ben getroffen door hoe Neel architectuur en ruimtelijke geometrie gebruikte om haar onderwerpen te contextualiseren. Ik hou ook van haar aandacht voor de eigenaardigheden van de gebaren van een persoon; Het leent een kwaliteit van individualiteit, iets waar ik in mijn eigen werk mee aan het vechten ben. Het gevoel dat we een aspect van de innerlijke persoon zien, is fundamenteel voor een goed portret. In dit schilderij bieden het geduld en de wereld-verwoesten van de twee jonge jongens en hun blik gericht op Neel-en nog belangrijker, de kijker-dat. Neel bracht zulke formele uitvinding en medeleven met haar werk. Dit zijn dingen die ik op zoek ben in mijn foto’s: om alledaagse Afro -Amerikanen een verhoogde aanwezigheid te geven. Of het nu gaat om een \u200b\u200bschilderij of als een foto, een portret is het resultaat van een zeer samenwerkingsproces, en ik heb het gevoel dat ik begrijp hoe (“de zwarte jongens”) werd gemaakt als ik ernaar kijk. Dit werk werd een eigen bevestiging.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Ik probeer het heden te blokkeren en de kijker in ruimtes van de geschiedenis te brengen in mijn lopende op landschap gebaseerde serie (“Stony the Road”, die begon in 2023). Veel horror is ingebed in het Amerikaanse landschap. We moeten nadenken over die geschiedenis om zowel te beoordelen waar we als land vandaan komen en waar we zijn. Deze foto werd gemaakt op de Slave Trail van Virginia, waar meer dan 350.000 Afrikanen de slavernij binnenkwamen. Het is heilige grond en heeft een geschiedenis die de moeite waard is om te onthouden. Ik wil dat mijn werk een pad biedt naar die herinnering.<\/p>\n Dit interview is bewerkt en gecondenseerd.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" In Solo Show, een nieuwe serie van T Magazine, vragen we zwarte artiesten om een \u200b\u200blijst samen te stellen van drie gekoesterde werken die ze hebben tegengekomen of gemaakt, en om na te denken over hoe hun praktijk verbindt met een bredere kunstlijn. In 2023, de kunstenaar Dawoud Bey71, voor het eerst ‘Stony the Road’ …<\/p>\n","protected":false},"author":36,"featured_media":101349,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[148],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/101348"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/36"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=101348"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/101348\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/101349"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=101348"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=101348"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=101348"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/div>\n<\/div>\nHet eerste werk dat hem inspireerde.<\/h2>\n
Walker Evans’s “42nd Street” (1929).<\/span><\/h3>\n
Een werk waar hij steeds weer naar terugkeert.<\/h2>\n
Alice Neel’s “The Black Boys” (1967).<\/span><\/h3>\n
Een nieuw eigen werk waar hij enthousiast over is.<\/h2>\n
“Untitled (bladeren en James River)” (2023).<\/strong><\/span><\/h3>\n