<\/p>\n
\n
\tEr zijn zeven wandtapijten in permanent zicht in de kloosters in New York die, in levendige details, het verhaal van een eenhoorn van de mens weergeven en door een maagd worden gejaagd. De serie is het onderwerp geweest van een veel wetenschappelijk discours, waarbij historici al tientallen jaren debatteren over hun betekenis. Vroege theorie\u00ebn landden op metaforen voor huwelijk en vruchtbaarheid, terwijl latere en meer duurzame degenen die van hen beschouwden als allegorie\u00ebn voor Christus. In zijn regiedebuut, Dood van een eenhoorn<\/em>Alex Scharfman (een producent op Huis van Spoils<\/em> En Opstanding<\/a><\/em>) beschouwt een universum waarin deze magische wezens echt zijn en de wandtapijten als een waarschuwing dienen. <\/p>\n \n \tDe komende A24<\/a> release, die in premi\u00e8re ging SXSW<\/a>sterren Paul Rudd<\/a> En Jenna Ortega<\/a> Als vader-dochter duo duwde in een eigenaardige situatie. Op weg naar een cruciale zakelijke ontmoeting met een farmaceutische miljardair, Elliot (Rudd), een zachtmoedige nalevingsadvocaat met agressieve allergie\u00ebn, en zijn universiteitsjarige dochter Ridley (Ortega) sloeg een eenhoorn met hun auto. Een normale botsing voor dieren in het wild zou op de juiste manier traumatiseren, maar een met een mythisch wezen blijkt nog meer verontrustend te zijn. Wanneer ze uit hun SUV stappen om de schade te onderzoeken, verbindt Ridley spiritueel met het wezen (gepresenteerd in een kitschy psychedelische volgorde), terwijl Elliot, in een angstig fit, het herhaaldelijk in het hoofd slaat. <\/p>\n \t\t\t\t\tDood van een eenhoorn\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe bottom line<\/span> \tEcht zijn heerlijke Gonzo -uitgangspunt. \t\t\t\t\t\t\tLocatie: <\/strong>SXSW Film Festival (headliner) \t\t\t\t\t\t\t\t\tRated R, 1 uur 44 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n \tMet deze griezelige openingssequentie vestigt Scharfman, die het scenario regisseerde en schreef, vestigt Dood van een eenhoorn<\/em> als een absurdistische horror en een bekend soort sociale satire. Elliot heeft Ridley in dienst genomen om een \u200b\u200bweekend met Odell te voegen, een stervende tycoon (gespeeld door Richard E. Grant in een Saltburn<\/a>–<\/em>esque rol) die zich voorbereidt om een \u200b\u200bproxy te noemen voor het bestuur van zijn bedrijf. Hoe dit werkt hoeft niet overdekt te zijn. Elliot – hardwerkend ondanks het rouwen van zijn vrouw – treft hem als de perfecte kandidaat, dus de CEO nodigt hem uit om een \u200b\u200bpaar dagen met zijn gezin door te brengen op hun uitgestrekte landgoed. Hij wil Elliot leren kennen en in wezen zijn loyaliteit testen. <\/p>\n \n \tJaren in de Eat-the-Rich Social Satire Genre Boom, weet het publiek dat dit uitgangspunt problemen oplevert. Wanneer Elliot en Ridley aankomen, ontmoeten ze Odell’s filantropische vrouw Belinda (T\u00e9a Leoni<\/a>) en zijn eigenzinnige zoon Shephard (Zal poulter<\/a>), evenals een staf met een sto\u00efcijnse lijfwacht (Jessica Hynes) en een overwerkte butler (een sc\u00e8ne-stelen Anthony Carrigan). <\/p>\n \n \tDe belangrijkste actie begint wanneer de familie van Odell de curatieve eigenschappen van de eenhoorn ontdekt en onmiddellijk manieren verzint om er geld in geld te verdienen. Ze nodigen de beste onderzoekers van het bedrijf (Sunita Mani en Stephen Park) uit voor het huis en roepen iedereen in om een \u200b\u200brol te spelen in hun uitbuitingsplot. Ridley, die ons wordt verteld in de kunstgeschiedenis, blijft sceptisch. Ze begint aan haar eigen onderzoek en wat ze vindt, haalt een gruwelijk lot op. <\/p>\n \n \tMet zijn ambitieuze Gonzo -uitgangspunt, Dood van een eenhoorn<\/em> Begint op sterke voet, maar het is al snel duidelijk dat het verhaal niet zoveel plaatsen heeft om naartoe te gaan. Scharfman houdt vast aan het speelboek opgericht door andere films in dit genre, van Het menu<\/a><\/em> naar Driehoek van verdriet<\/a><\/em>Dus hoewel er veel in de weg staat van absurde setstukken, is de plot zelf vrij voorspelbaar. Een kans om iets anders te bieden als Ridley zich bezighoudt met de geschiedenis van de zeven wandtapijten, maar Scharfman verdoezelt erover en verliest zijn kans om te experimenteren met Unicorn Lore. <\/p>\n \n \tDeze informatie zou vooral nuttig zijn geweest toen deze rag-tag, bemanning van gemengd inkomen begint te vechten tegen meer van de mythische paarden. Terwijl Scharfman vermakelijke sc\u00e8nes opvoert met de door CGI gerenderde wezens-ze herschikken als dodende machines en genietend op het aantal manieren waarop de regeneratieve dieren kunnen sterven-maakt de interne logica van hun gedrag het een uitdaging om zich volledig aan het bit te binden. De inzet voelt niet zo hoog aan wanneer de mogelijkheden van de eenhoorns verschuiven op het gemak van de plot. <\/p>\n \n \tGe\u00efnvesteerde bochten van Scharfman’s uitstekende geassembleerde cast carry Dood van een eenhoorn<\/em>. Grant, Leoni en Poulter cinchen hun portretten als een procent die hun wreedheid maskeren met een overdreven uitvoering van vrijgevigheid. Hun relatie met hun Butler Griff is een bijzonder grappige draad die Carrigan toestaat (Barry<\/a><\/em>) om een \u200b\u200brelatief dunne rol te versterken met subtiele fysieke komedie en aas timing. <\/p>\n \n \tRudd en Ortega voegen een ingetogen zoetheid toe aan de film van Scharfman. Hun relatie, aanvankelijk verspreid door verdriet, ontwikkelt zich op zinvolle manieren in de loop van dit onwaarschijnlijke avontuur. Het paar kanaal een geloofwaardige chemie als vader en dochter die de emotionele ontroering van een voorlaatste sc\u00e8ne belandt. <\/p>\n \n \tHet is in hun relatie dat Dood van een eenhoorn<\/em> Vindt zijn voet en biedt een meer unieke benadering van een bekend verhaal. Voordat ze de eenhoorn raken, worstelen Elliot en Ridley om het ruwe landschap van hun verdriet te navigeren. Hun gesprekken zijn ongemakkelijk en gebroken door de botte kracht van een vroegtijdige dood. Zelfs als ze een ruimte delen, voelt het altijd alsof ze op verschillende vliegtuigen werken. Hoewel dit avontuur ze niet noodzakelijkerwijs geneest, helpt het hen om elkaar een beetje duidelijker te zien.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Er zijn zeven wandtapijten in permanent zicht in de kloosters in New York die, in levendige details, het verhaal van een eenhoorn van de mens weergeven en door een maagd worden gejaagd. De serie is het onderwerp geweest van een veel wetenschappelijk discours, waarbij historici al tientallen jaren debatteren over hun betekenis. Vroege theorie\u00ebn landden …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":103933,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103932"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=103932"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/103932\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/103933"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103932"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=103932"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103932"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Releasedatum: <\/strong>Vrijdag 28 maart
Vorm:<\/strong> Puldd, Ronah Jante, Wil Poulter, vertelde Leoni. GRASD, Hethony Carran, Carony, Manni
Directeur-screenwriter: <\/strong>Alex Scharfman
<\/p>\n