<\/p>\n
T<\/span>De ongeloofwaardigheid van het tienerdrama is misschien wel het bepalende kenmerk van het genre. In de jaren 00 werden we onderworpen aan ongekende glamour en meedogenloze wiscracking door Amerikaanse import zoals De OC<\/a> en roddel meisje. Het Britse equivalent was skins, waarbij een groep Bristolische feestdieren erin slaagde om vrijwel elk persoonlijk probleem bekend te maken dat de mens er intimiderend cool uitziet. Meer recent hebben we verbazingwekkende niveaus van losbandigheid van Euforie<\/a>Verblinkende niveaus van seksuele geletterdheid en openhartigheid van seksuele voorlichting en verbluffende niveaus van hartverwarmende aardigheid van Hartzeer<\/a>. Alles is op zijn eigen manier belachelijk.<\/p>\n Dreamers is anders. Het is realistisch – schokkend zo. Dat is zowel een pro als een oplichter voor dit Channel 4 -drama over een groep tienerdansers die in Leeds wonen. De serie – geschreven door Lisa Holdsworth (Waterloo Road) en Gem Copping (EastEnders), en geregisseerd door Sara Dunlop – wordt op een zorgvuldig naturalistische manier gefilmd. De camera blijft hangen, documentair-stijl, op personages, of ze nu iets interessants doen of niet: doelloos chatten, naar het werk lopen, een glas water krijgen. Het is een zeer gootsteen, niet in het minst in de zin dat er meerdere opnamen zijn van echte gootstenen. (De oorspronkelijke titel van de show was Dans<\/a> School, die de no-frills, zakelijke modus veel beter vastlegt dan Dreamers.) De dialoog is schaars, onderschreven en ongewoon trouw aan het leven; De tiener is geloofwaardig onhandig en soms reageren mensen op vragen met “Ik weet het niet” en het gesprek eindigt gewoon een beetje. Gecombineerd met de stortvloed van dansende beelden – die er grotendeels briljant en mooi uitzien – is de esthetiek van Dreamers sterk en rustgevend: dynamische beweging onderbroken door foto’s van armoedigheid, zoals een Martin Parr -foto die tot leven is gebracht.<\/p>\n