<\/p>\n
Volgens mijn zielige kaart had ik dicht bij het koninklijke paleis moeten zijn. Maar niets in Casablanca’s bruisende Mers Sultan Quarter, waar trams voorbij schoenenwinkels en caf\u00e9s rommel, zag er op afstand paleisachtig uit. Ik heb de ene straat geprobeerd en de volgende. Uiteindelijk benaderde ik wat tienermeisjes in jeans en hoofd sjaals die dieet cokes downden buiten een snackbar.<\/p>\n
“Ik ben op zoek naar het paleis,” zei ik in rudimentair Frans en wees naar mijn kaart. “Er staat dat het hier dichtbij zou moeten zijn.”<\/p>\n
Een van de meisjes wierp een blik op het gekweekte vel papier en vroeg in een stem beladen met tiener minachting: ‘Heb je geen telefoon<\/em>? “<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Nee, ik had geen telefoon. Of liever, dat deed ik, maar ik gebruikte het niet.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Behalve het kopen van mijn vliegticket, was mijn plan om Casablanca te verkennen – een Marokkaanse stad die ik nog nooit had bezocht – zonder internet te gebruiken. Dat betekende geen online onderzoek, geen GPS, geen Ubers of Airbnbs, geen virtueel woordenboek en geen hersenloos scrollen om sociale onhandigheid te voorkomen.<\/p>\n Op een moment dat meer en meer van ons de behoefte voelen aan een digitale detox<\/a>Ik ben me er scherp van bewust hoe het internet, voor al zijn voordelen, ook het reizen is veranderd. Het speelt niet alleen een sleutelrol in het overtroourisme, maar het heeft ook het gevoel van ontdekking afgevlakt. Door ons toe te staan \u200b\u200bom restaurantmenu’s te bekijken, sites te visualiseren en must-see lijsten samen te stellen, vertelt internet ons wat we zullen ervaren voordat we aankomen.<\/p>\n Ik had een gids kunnen gebruiken, maar dat leek in strijd met de geest van het streven. Mijn belangrijkste doel was tenslotte om te kijken of ik de serendipiteit van het verkennen zou herstellen – en onderweg een paar retro -reislessen te leren.<\/p>\n Nadat ik naar de luchthaven Mohammed V in Casablanca was gevlogen, was mijn eerste bestelling om een \u200b\u200bkaart te vinden. Ik benaderde een vrouw die zat bij wat ik nam om de informatiebalie te zijn. “Natuurlijk heb ik een kaart,” antwoordde ze. “Ik heb een telefoon.”<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Ze stuurde me echter echter naar de trein naar het stadscentrum. Toen ik op het luchtige station aankwam, begreep ik hoe moeilijk reizen hier uithielden. Er waren geen wegwijzingen “You Are Here”, geen plek om mijn bagage op te bergen terwijl ik gericht kreeg en geen duidelijke indicaties-althans niet voor deze niet-Arabische lezer-in welke richting leidde naar het stadscentrum.<\/p>\n Nog steeds mapless, koos ik een richting en begon ik te lopen. Een met palmen omzoomde boulevard leek een goede gok, en al snel was ik te midden van winkels en restaurants. Voorbij een poort naar wat ik als de oude Medina beschouwde, zag ik een handgeschilderd bord: \u201cRyad 91<\/a>. “<\/p>\n Ik wist van eerdere reizen tot andere Marokkaanse steden dat “ryad” of “riad” “herberg” betekent. Al snel verwelkomde Mohammed, een lange, bebrilde man, me in de lobby van het kussen en leek niet beledigd toen ik vroeg om de enige overgebleven kamer, een koopje te zien bij 360 Dirhams of ongeveer $ 37. Het was eenvoudig en schoon, maar een beetje claustrofobisch, met een venster dat openging op een binnenplaats. Ik nam de kamer en besloot dat ik de volgende dag naar iets ruimers zou zoeken.<\/p>\n In de tussentijd vroeg ik Mohammed om een \u200b\u200bkaart. “E\u00e9n minuut,” zei hij, zittend op zijn computer en er een afdrukken van Google. Ongeveer een dozijn straten daarop droegen namen; De rest was een wirwar van lijnen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Het goede aan onwetendheid is dat het alles in een ontdekking kan veranderen. En er was genoeg die me fascineerde langs Casablanca’s kronkelende steegjes: sierlijke minaretten; bakkers trekken hete, platte broden uit ovens in de open lucht; The Splash of Street Art, levendig tegen de witgekalkte muren die Casablanca zijn naam gaven.<\/p>\n Mijn omzwervingen begonnen buiten de deur van de herberg. Ik hield de haven aan de rechterkant en slingerde naar het westen, door de rauwe voedselmarkt, waar leveranciers dikke walnoten verkochten van karren en bladvierkanten waar mannen aan lage tafels zaten die gebakken vissen sandwiches gaven. Lopend langs bastions gebouwd toen Portugal de haven regeerde, zag ik een enorme structuur. Ik vroeg een paar jongens die vanuit een rotsachtig strand in de oceaan duiken wat het was. “C’est la Plus Grande Mosqu\u00e9e du Monde” was het antwoord.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Was ik echt gewoon de grootste moskee ter wereld tegengekomen? Helaas waren mijn informanten niet helemaal betrouwbaar. De Hassan II -moskee<\/a> heeft misschien een van ‘s werelds grootste minaretten, maar is op zichzelf niet de grootste. En zoals de tourbussen om de hoek bewees, is het de belangrijkste attractie van Casablanca.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Ik kon zien waarom de jongens overdreven; Met een capaciteit voor 25.000 mensen is de moskee ontworpen om ontzag te maken, en niet alleen met zijn grootte. Elke centimeter is bedekt met ingewikkeld vakmanschap, van pleisterwerk tot moza\u00efeken tot fretwork. In het bijbehorende museum hoorde ik dat het 12.000 ambachtslieden had geduurd om te voltooien.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Mijn wandelingen brachten meer ontdekkingen met zich mee: de straten in de binnenstad bekleed met kunstdeco -gebouwen; Hedendaagse Marokkaanse kunst op de elegante Kunstvilla<\/a>; de Abderrahman Slaoui<\/a> Museum, met zijn Berber-sieraden en reisposters uit het koloniale tijdperk.<\/p>\n Reizen zonder verwachtingen maakt je ook meer opmerkzaam van het gewone leven. Ik vond het heerlijk om een \u200b\u200bman tegen te komen in een vierkant met koffie van een kleine pot en de huishoudelijke winkel waar hectische vrouwen in Djellabas kladen om luchtfriteulen in handen te krijgen die net in de uitverkoop waren gegaan, wat drie of vier was.<\/p>\n Casablanca was niet voor toeristen; Het was te druk met het leven van zijn eigen leven.<\/p>\n Ik vond mijn tweede hotel in een straat van bougainvillea-gedrapeerde villa’s. De kamers op de doge<\/a> (Ongeveer 2.200 Dirham), ooit een priv\u00e9huis, boog zich hard in hun oorsprong van de jazztijd, met fluweel beklede muren en ten minste \u00e9\u00e9n foto van Josephine Baker. Als ik daar bleef, te midden van de ingelegde meubels en sinaasappelbloesem-soaps, probeerde ik me niet af te vragen of er zelfs een meer voortreffelijk Casablanca Hotel I was had niet<\/em> gevonden.<\/p>\n Reizen Upplugged betekent het loslaten van de angst om te missen. Het internet kan ons overtuigen dat de beste lijsten objectieve waarheden zijn en dat elke reiziger die zich niet door hen door hen heen werkt, heeft genoegen genomen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Ik moest vechten tegen een steek op de centrale markt, waar tientallen zeevruchten kraampjes verse oesters en vis tagines serveerden. Hoe te kiezen? Ik vestigde me op Nadia’s vanwege de lokale zakenmensen daar. Waren de sappige gegrilde sardines verstopperd met scherpe Chermoula -saus daar het beste in de markt? Ze waren de beste die ik at.<\/p>\n Hetzelfde geleverd voor de perfect gekruide kip shoarma die ik heb geproefd in de luxe Racine -buurt, en de delicate Gazelle Horn Sabasties in een bakkerij in de Gauthier -wijk – plaatsen die ik had gekozen omdat ze bezig waren met lokale klanten.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Maar die strategie werkte niet in mijn zoektocht naar een sit-down restaurant met traditioneel Marokkaans eten, omdat lokale diners vaak een andere keuken kiezen dan die ze thuis krijgen. Dus toen ik binnenkwam De Cuisot’s<\/a> Getilde eetkamer en hoorde Castiliaans Spaans, Brits Engels en New Jersey -accenten, ik had geen hoge verwachtingen.<\/p>\n Maar mijn couscous tfaya was luchtig, de groenten smaakvol en de gekarameliseerde uien en amandelen voegden precies de juiste zoetheid en crunch toe. Toen Aziz Berrada, de chef en eigenaar, me vertelde dat zijn couscous de beste was in Casablanca, geloofde ik hem.<\/p>\n Zo ja, dan was het slechts een van zijn talenten. Voordat Aziz chef werd, vertelde hij me, was hij fotograaf geweest voor Hassan II, dezelfde monarch die de bouw van de imposante moskee had besteld. Toen die monarch stierf, besloot Aziz dat het tijd was voor een loopbaanverandering.<\/p>\n Mijn gesprek met Aziz – wat niet zou zijn gebeurd als ik tijdens het eten in mijn telefoon was begraven – deed me graag het paleis zien waar hij had gewerkt. Dus op mijn laatste dag heeft de receptioniste van de Doge nog een Google -kaart afgedrukt.<\/p>\n Toen raakte ik verdwaald. Nadat ik geen hulp had gekregen van de soda-drinking tieners, liep ik naar blokken en vroeg uiteindelijk de aanwijzingen van een oudere man die naar rode vlaggen in de verte wees: het paleis.<\/p>\n Alleen het was niet open voor het publiek. Ooit, blijkbaar.<\/p>\n Het internet zou dit hebben onthuld. Maar terwijl ik worstelde met het besef dat ik uren had doorgebracht om die ondoordringbare muren te bereiken, bespioneerde ik een straat bekleed met boekhandels. Ik dacht op zijn minst, ik zou misschien een fatsoenlijke kaart kunnen vinden.<\/p>\n En dat deed ik. Maar de straat leidde ook tot winkels die handgeweven tapijten en koperen theesets verkochten, een binnenplaats vol met vaten olijven en een warren van witgekalkte steegjes die me aan Andalusi\u00eb herinnerde, zelfs voordat ik een klein museum van Andalusische instrumenten tegenkwam.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n De Habous -buurt zag er bijna uit als een toneelset van Marokko, dat passend is, omdat deze in de jaren 1920 en 30 jaar door de Fransen werd ontworpen.<\/p>\n Ik heb dit geleerd van een vrouw die zichzelf voorstelde als Imane, toen ik stopte voor muntthee in het Imperial Caf\u00e9. Ze zat bij mij in de buurt en leek een beroemdheid of de burgemeester te zijn, zo frequent waren de groeten van voorbijgangers. Ik vroeg of ik met haar over de buurt kon praten.<\/p>\n “Natuurlijk, lieverd,” zei ze in perfect Engels. “Ik hou van Amerikanen. Je bent zo spontaan.”<\/p>\n Imane stelde voor om ons gesprek te verplaatsen naar een nabijgelegen locatie waarvan ze beloofde dat ik zou aanbidden. Ik overwon mijn scepsis en dacht dat ik misschien enkele lokale aanbevelingen zou krijgen.<\/p>\n Terwijl we liepen, liet Imane’s snelvuurmonoloog weinig ruimte achter om te vragen naar haar favoriete restaurants. Maar ik hoorde dat ze ooit in de Verenigde Staten had gewoond, onroerend goed had verkocht, voor een juweliersbedrijf werkte en een Uber bestuurde.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Uiteindelijk kwamen we aan op een set muren slechts marginaal minder imposant dan die van het paleis. De bewaker leidde ons door een gesneden deur naar een prachtig gebouw, met muren van groene en blauwe geometrische tegels en ingewikkeld pleisterwerk en binnenplaatsen bezaaid met oranje bomen. Ik had nog steeds geen idee waar ik was (later hoorde ik dat het een voormalig gerechtsgebouw en residentie was voor de Pasha en wordt nu gebruikt voor culturele gebeurtenissen). En ik was verbijsterd door het personeel, waaronder een bureaucraat met een achtersteven en een schoonmakende vrouw die Imane effectief begroette.<\/p>\n WHO was<\/em> Imane? Een politicus? Een filmster?<\/p>\n Eindelijk drong het tot me door. “Ben je een be\u00efnvloeder?” Vroeg ik.<\/p>\n “Ik hou niet van labels,” antwoordde ze.<\/p>\n Ik heb nooit de favoriete restaurants van IMane geleerd. Maar ze vertelde me over haar missie om de boodschap te verspreiden dat we allemaal verbonden zijn. Uiteindelijk haalde ze haar telefoon tevoorschijn om ons uit te zenden, live, terwijl we praatten.<\/p>\n Ik was helemaal op deze manier gekomen zonder mijn telefoon. Ik was verdwaald en vond mijn weg, ontdekte monumenten en kleine juwelen. Ik had een gevoel van de stad ontwikkeld als een plaats die nog steeds voornamelijk bestond voor de bewoners, niet voor de bezoekers.<\/p>\n En daar was ik op het leven van iemand anders van iemand anders.<\/p>\n Volg New York Times Travel <\/em><\/strong>op <\/em>Instagram<\/em><\/a> En <\/em>Meld u aan voor onze nieuwsbrief voor reisverzending<\/em><\/a> Om deskundige tips te krijgen over reizen slimmer en inspiratie voor uw volgende vakantie. Bied een toekomstig uitje of gewoon fauteuil reizen? Bekijk onze <\/em>52 plaatsen om te gaan in 2025<\/em><\/a>.<\/em><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\nLes 1: Krijg een goede kaart<\/h2>\n<\/div>\n<\/div>\n
Les 2: Vraag om een \u200b\u200bkamer te zien<\/h2>\n<\/div>\n<\/div>\n
Les 3: omarm je onwetendheid<\/h2>\n<\/p>\n<\/div>\n
Les 4: Laat Fomo los<\/h2>\n<\/div>\n<\/div>\n
Les 5: Praat met mensen<\/h2>\n<\/div>\n<\/div>\n
Les 6: Blijf open<\/h2>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n