<\/p>\n
Zoals de titel suggereert, \u201c”Roze narcissus<\/a>‘Is iets van een broeikasbloem. Een film met een speelfilm, geschoten over een periode van zeven jaar op film van acht millimeter en uitgebreide sets die zijn gebouwd in het kleine Manhattan-appartement van de filmmaker, het is ook een liefdeswerk-grotendeels gericht op een enkele acteur.<\/p>\n Oorspronkelijk anoniem uitgebracht, deze homo -erotische fantasie gemaakt door de fotograaf James Bidgood<\/a>Nieuw gerestaureerd door het film- en televisiearchief aan de Universiteit van Californi\u00eb, Los Angeles, krijgt zijn eerste theatrale run in 54 jaar op Metrograaf<\/a>Vanaf 11 april.<\/p>\n De adembenemende openingsvolgorde waarin een volle maan door een verward bos wordt een glimp wordt gezien, is net zo kieskeurig als een Disney Animation uit de late jaren 1930, een vereniging ondersteund door een muzikale track Heavy on Program Music zoals Mussorgsky’s “Night on Bald Mountain”. Al snel, te midden van drukke vlinders en fladderende bloemen, verschijnt de jonge ster van Bidgood, bekend als Bobby Kendall, zijn eerste optreden.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n De film heeft geen dialoog en, voor zover ik kan vertellen, geen vrouwen. Op verschillende manieren gekleed in strakke witte jeans en korte kimono’s, maar meestal wordt ge\u00ebist als een naakt odaleisque, speelt Kendall een bewaarde huur-boy wiens fantasie\u00ebn een opeenvolging van set-stukken bieden, zoals wanneer hij zich voorstelt als een matador wiens stier een zwaar ladende fietser is. Kendall neemt ook deel aan een Toga -partij en wordt vermaakt door een provocerende buikdanseres in een mannelijke seraglio.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Sekshandelingen worden ge\u00efmpliceerd en volledige naaktheid teruggevoerd. Expliciet en toch sierlijk, “roze narcissus” is gebaseerd op een dialectiek tussen het erotische en het abject. Het Rococo-appartement en een ge\u00efdealiseerde natuurlijke wereld van rooskleurige zonsondergangen strijden met een vochtig openbaar urinoir en een uitgevonden, met vuilnisbak bezaaid Times Square waar pushcarts vibrators en ander seksspeeltjes verkopen. Charles Ludlam kan een glimp worden van de bewoners van dit smerige domein, maar meer dan het ‘belachelijke’ theater van Ludlam, zijn Bidgood’s voorlopers taboe-brekende films zoals Jack Smith’s ‘Flaming Creatures’ en ‘vuurwerk’ van Kenneth Anger.<\/p>\n Net als woede en Smith lijkt Bidgood diep onder de indruk te zijn van Josef von Sternberg’s gaaszy exotische mise-en-sc\u00e8ne. De visie van Bidgood is niet zo opwindend versleten als die van Smith noch zo pervers weelderig als die van woede-nog steeds, opgeblazen tot 35 millimeter, is de voorraad van acht millimeter prachtig korrelig. Woede en Smith zijn gewaagd, “Pink Narcissus” is dat niet. Maar als de film van Bidgood claustrofobisch aanvoelt, is het vermeldenswaard dat in de periode het werd gemaakt, homoseksuele relaties illegaal waren in New York.<\/p>\n “Pink Narcissus” opende in mei 1971 in New York en speelde zes weken in het bioscoopdorp, een punt dat samenviel met de tweede verjaardag van de Stonewall -rebellie. Arty porno of porno kunst? Hoewel het overspoeld is met advertenties voor homoseksuele en hetero -seksfilms, en met frequente artikelen over homo -bevrijding, heeft de dorpsstem niet verwaard om “Pink Narcissus” een recensie te geven – hoewel de criticus Vincent Canby van de New York Times deed<\/a>. Gezien de film een \u200b\u200boefening in het humorloze kamp, \u200b\u200bvergeleek hij het ongunstig met de underground hit van Mike Kuchar “Zonden van de spleeshapo\u00efden<\/a>. “<\/p>\n Decennia verstreken: Bidgood, wiens barokke foto’s voor Muscle Boy en andere mannelijke lichaamsbouwtijdschriften werden gerehabiliteerd als galerijkunst, namen uiteindelijk de eer op voor de film. “Pink Narcissus” werd laat geprezen in de stem, evenals de tijd, als een “Queer Classic<\/a>. ” John Waters vergeleek het met “The Wizard of Oz.” Zo niet precies ‘slecht’, is de film een \u200b\u200bunieke prestatie.<\/p>\n