![\"Katelijne](\"https:\/\/img.metronieuws.nl\/images\/VGjJ6OtrAm9XMr7roCTgD-M9Gg8=\/375x211\/filters:quality(80):format(jpeg):background_color(fff)\/https%3A%2F%2Fwww.metronieuws.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F05%2FKatelijne-met-hond-Dwars-dwarslaesie.jpg\")
\n Katelijne Langezaal <\/span>
\n Foto: KRO-NCRV <\/span>
\n <\/figcaption><\/figure>\n
Filmmaker Katelijne Langezaal (50) loopt tien jaar geleden door een bootongeluk een dwarslaesie op. Hoewel doktoren haar vertellen dat ze vanaf haar middel verlamd is en ze in een rolstoel belandt, weigert ze dat lot te accepteren. Haar zoektocht naar herstel legt ze vast in haar documentaire Dwars. <\/em><\/p>\n Als de in 2015 veertigjarige Katelijne voor haar werk als filmmaker in de Cara\u00efben op een zeilboot vertoeft, gaat het ineens gruwelijk mis. Onverwachte hoge golven smijten haar op het dek van de boot en Katelijne raakt ernstig gewond. \u201eIk voelde tijdens de klappen een pijnscheut in mijn rug en verloor het contact met het dek onder me. Alsof ik op een enorm pak watten of een skippybal zat. Dat gevoel verdween en er kwam niks voor terug. Ook kon ik mijn benen niet meer bewegen. Toen wist ik wel dat het foute boel was.\u201d<\/p>\n Tijdens het ongeluk blijft Katelijne helder en bij bewustzijn. \u201eIk probeerde me stevig vast te houden aan de reling, want ik besefte dat als ik overboord zou raken, ik niet ik staat zou zijn om te zwemmen.\u201d<\/p>\n In het Dominicaanse ziekenhuis hoopt Katelijne nog dat de schade te herstellen valt. \u201eDe artsen deden daar tegen mij geen uitspraken over. Ik weet nog dat de neurochirurg tegen mij zei: \u2018I did what I could, now it\u2019s up to you. Fight.\u2019<\/em> Ik was daarna nog hoopvol, maar eenmaal in Nederland vertelde mijn neurochirurg me dat ik het kon vergeten. Ruim twee weken na de operatie had ik nog steeds geen enkel gevoel of beweging terug en dat was een slecht teken. Ik moest me voorbereiden op een leven in een in rolstoel. Ineens was ik afgeschreven. Daar ben ik een halve dag van slag van geweest en toen dacht ik: \u2018Ik leg dit naast me neer en ga toch proberen zoveel mogelijk herstel terug te krijgen\u2019.\u201d<\/p>\n Katelijne besluit alles vast te leggen, maar waarom? \u201eIn eerst instantie omdat het chaos was in het Dominicaanse ziekenhuis en er een hele hoop misging. Ik maakte videodagboeken om vast te leggen wat er allemaal gebeurde. Zelf had ik namelijk geen controle en ik probeerde daarmee een beetje grip en afleiding te cre\u00ebren.\u201d Maar later besluit de filmaker van haar verhaal een documentaire te maken. \u201eIk had geen crew, geen budget en ging een zwaar revalidatieproces tegemoet. Maar ik was net afgestudeerd aan een Britse filmacademie en studiegenoten besloten me te helpen alles vast te leggen.\u201d<\/p>\n Uiteindelijk stapt ook de KRO-NCRV in en maakt Katelijne de film Dwars <\/em>over haar leven met een dwarslaesie en de zoektocht naar herstel. Wat zij het meest mist van haar leven voor haar ongeluk? \u201eVrijheid\u201d, zegt ze. \u201eVoor mijn werk en priv\u00e9 reisde ik veel. Dat is nu zoveel moeilijker geworden. Dat mis ik. Maar ook de vrijheid om met de hond op het strand te lopen. Nederland is daarnaast niet echt een rolstoeltoegankelijk land. Ik kan regelmatig niet meedoen of ergens naar binnen. Ik mis de vrijheid om te gaan en staan waar ik wil.\u201d<\/p>\n In haar film is te zien dat Katelijne weigert om doktersadviezen voor lief te nemen en te accepteren dat ze nooit meer zal lopen. Die wilskracht heeft ze altijd al gehad, legt ze uit. \u201eHoewel de dwarslaesie de grootste en ergste uitdaging in mijn leven is, heb ik vaker voor uitdagingen in het leven gestaan. Ik ben altijd blijven doorzetten en vechten om er bovenop te komen.\u201d<\/p>\n In Dwars<\/em> laat Katelijne allerlei facetten van haar revalidatie zien. Kwetsbare en wanhopige momenten, maar ook vooruitgang. Hoe ze worstelt met haar gedachten en seksualiteit, hoe haar relatie strandt en andere kwetsbaarheden. \u201eIk besefte dat als ik echt wilde laten zien wat een dwarslaesie inhoudt, dat ik bloed-eerlijk moest zijn.\u201d Maar je ziet in de documentaire ook hoe ze steeds meer gevoel in haar benen krijgt, opnieuw kan autorijden en achter een looprek stapt.<\/p>\n Katelijne besluit een periode naar Amerika te vertrekken en daar mee te doen aan Project Walk<\/em>, een herstelcentrum waar de therapeuten werken met zogenoemde Activity Based Therapy (ABT). En dat werpt z\u2019n vruchten af. <\/p>\nLeven in een rolstoel <\/h2>\n
Documentaire Dwars over dwarslaesie <\/h2>\n
Hersteltherapie in VS <\/h2>\n