\t\t\t\t\t\t \t\t\t\t\tVan links: Jue Huang, Shu Qi, Gan Bi, Jackson Yee en Gengxi Li bij de Cannes -premi\u00e8re van ‘Resurrection’. (Foto door Gareth Cattermole\/Getty -afbeeldingen)<\/span><\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n \n\tUw gebruik van lange takes en hypnotische camerabeweging is een handtekening geworden. Er is een proliferatie van de filmtechniek in deze, maar we moeten een tijdje wachten voordat je unieke, Tarkovsky-achtige sfeer volledig begint. <\/strong><\/p>\n \n \tIn het begin was ik niet van plan om weer lange takes te gebruiken. Maar in het hoofdstuk over Touch keerde ik bij hen terug – het voelde natuurlijker en het filmproces werd soepeler zodra ik er naar terugging. Maar zoals ik al zei, elk hoofdstuk gebruikt een andere visuele stijl die geschikt is voor het filmische tijdperk dat het weerspiegelt, dus er zijn veel formele stijlen in deze. <\/p>\n \n\tUw bioscoop is vaak bestand tegen duidelijke interpretatie. Beschouw je aan je films als puzzels om opgelost te worden of meer als ervaringen om te worden gevoeld?<\/strong><\/p>\n \n \tIk denk niet dat er een specifieke interpretatie is voor mijn films. Daarom vind ik interviews zo moeilijk. Ik weet niet wat ik meer kan toevoegen om de film duidelijker te maken. Wanneer Om te worden vervaagd <\/em>Kwam in 2015, ik maakte altijd grappen over mijn films tijdens interviews – maar ik realiseerde me dat ik gewoon mensen misleidde. Tien jaar later vind ik dat de film voor zich moet spreken. Wat ik wil is om het publiek een pad te geven – hopelijk die ze leuk vinden.<\/p>\n \n\tOk\u00e9,<\/strong> Ik zal je wat dingen vertellen die ik voelde tijdens het kijken Opstanding<\/em>… De wereld is gebroken, het leven is kort. Een pijnlijk gevoel van sterfelijkheid, maar ook wonder in vluchtige zintuiglijke ervaring en het mysterie van het bestaan-en dat deze moeilijk te articuleren gevoelens de essentie van cinema zijn. Ik kan uw benarde toestand echter begrijpen. Het voelt zoveel minder lichtgevend als je het in woorden probeert te stellen. <\/strong><\/p>\n \n \t((Lacht.<\/em>) Nou, dat is een prima interpretatie. Ik zal heel blij zijn als andere kijkers iets soortgelijks voelen als ze ernaar kijken.<\/p>\n \n\tHeb je een favoriet hoofdstuk van de film?<\/strong><\/p>\n \n \tIk vind ze allemaal leuk omdat ze in volgorde moeten bestaan \u200b\u200b- ze zijn met elkaar verbonden. In het laatste hoofdstuk voert de actrice een ritueel uit voor het fantasme. Het is vergelijkbaar met een traditioneel begrafenisritueel in China. Dat hoofdstuk gaat over de geest, en op dat moment heeft het fantasme al zijn andere zintuigen verloren. Terwijl ik aan het filmen was, bleef ik me afvragen wat het fantasme zou worden. Uiteindelijk realiseerde ik me dat het moest terugkeren naar zijn oorspronkelijke vorm – als een monster.<\/p>\n \t\t\t\t\t\t \t\t\t\t\t‘Opstanding’<\/span><\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\tCourtesy of Cannes Film Festival<\/cite><\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n \n\tHoe ben je gekomen tot de beslissing om het slothoofdstuk – geest – in een smeltende cinema in te stellen?<\/strong><\/p>\n \n \tHet theater is gebouwd van wax. Wax is een belangrijk motief in de film. Zelfs in het stille filmhoofdstuk waren de planken gemaakt van was. Ik wilde oorspronkelijk dat het laatste hoofdstuk sci-fi zou zijn, maar dat voelde niet goed. Ik koos voor een eenvoudiger, zuiverdere vorm. Het is dichter bij hoe ik po\u00ebzie schrijf – intu\u00eftief. Voor mij is het fantasme als een brandende kaars, dus was was als het juiste materiaal. Ik wilde geen logisch universum construeren. Ik wilde dat het publiek, vooral na vijf hoofdstukken, gewoon het laatste voelde.<\/p>\n \n\tIk was benieuwd waar elk segment werd neergeschoten – hoeveel werd gebouwd en hoeveel er werd gevonden.<\/strong><\/p>\n \n \tDe film werd opgenomen in Chongqing. Het lijkt tot op zekere hoogte op mijn geboortestad Kaili, maar het biedt meer opties, uiterlijk en opnamemogelijkheden. Veel van de locaties zijn gevonden. <\/p>\n \n\tDit jaar in Cannes was er een documentaire over David Lynch, en de film bevatte veel beelden van hem die sprak over hoe Philadelphia in de late jaren zestig en zeventig ge\u00efnspireerd was Gum<\/em> en zijn hele gevoeligheid – de verbrijzelde, rottende industri\u00eble texturen van die stad. Je films lijken een vergelijkbare waardering te hebben voor de materi\u00eble rijkdom, verval en crumble van het moderne China. <\/strong><\/p>\n \n \tJa, ik ben het ermee eens. Opstanding<\/em> overspanningen van het begin van de 20e eeuw tot vandaag. Het hoofdstuk over touch – de vijfde – werd op een poort neergeschoten. Ik koos die locatie specifiek omdat het verbrijzeld en chaotisch was, en het nabijgelegen treinstation werd toegevoegd aan de sfeer. Het was ideaal voor een lange take.<\/p>\n \n\tHet is zeven jaar geleden Lange dag reis in de nacht<\/em>. Was er een reden waarom deze vervolg zo lang duurde om tot bloei te komen? <\/strong><\/p>\n \n \tNa Lange dag van de dag,<\/em> Ik heb een pauze genomen. Ik begon te schrijven Opstanding<\/em> Vrij snel, en in eerste instantie zou het een realistisch verhaal worden. Maar het evolueerde in de loop van de tijd. Mijn creatieve proces is niet veel veranderd, maar de wereld is dat wel. En dat gaf me het gevoel dat ik deze film nu eindelijk moest maken. Ik hoopte dat het wat troost voor het publiek kon brengen.<\/p>\n \n\tHet aanbieden van comfort – is dat de belangrijkste manier waarop je hoopt dat deze film tot de wereld spreekt?<\/strong><\/p>\n \n \tJa. Het is een eenvoudig verlangen. Ik wil troost bieden. <\/p>\n \t\t\t\t\t\t \t\t\t\t\tShu qi in ‘opstanding’<\/span><\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sommige filmmakers spreken met veel gemak over de bedoelingen achter hun werk. Anderen vinden het martelend en geloven dat de uitdrukking op het scherm hun volledige en ware vorm van communicatie is. Het is geen verrassing dat de Chinese auteur Bi Gan is erg in de laatste categorie. Sinds zijn debuut met Om te worden …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":116478,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/116477"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=116477"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/116477\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/116478"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=116477"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=116477"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=116477"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/www.hollywoodreporter.com\/wp-content\/themes\/vip\/pmc-hollywoodreporter-2021\/assets\/public\/lazyload-fallback.gif\")
<\/p><\/div>\n<\/p><\/div><\/p><\/div>\n<\/p><\/div><\/p><\/div>\n<\/p><\/div>