<\/p>\n
\n
\tHet is altijd riskant om genres te combineren, maar sommige films trekken de truc uit met meer vaardigheid dan andere. Libel<\/em>die deze week zijn wereldpremi\u00e8re heeft gehad Tribeca<\/a>begint als een intiem karakterdrama, met twee Oscar-genomineerde Britse actrices-Brenda Blethyn en Andrea Riseborough<\/a> – Bovenaan hun spel. (Ze werden gegeven Een gezamenlijke acteerprijs<\/a> door een van de jury’s op het festival.) De film van Paul Andrew Williams ontvouwt zich in een redelijk rustig maar lonend tempo totdat een evenement plaatsvindt dat een van de personages ontgaat en de film dichter bij het horrorgenre keert, met een bloedverstrooide finale. Reacties zullen zeker worden gemengd over deze verrassende tonale verschuiving, maar er is geen twijfel dat de film in het geheugen blijft hangen.<\/p>\n \n \tBlethyn speelt Elsie, een oudere vrouw die in een saaie wooncomplex woont en verzorgde door verzorgers die het absolute minimum doen om aan haar behoeften te voldoen. Haar buurman Colleen (Riseborough) voelt dat Elsie misschien extra hulp nodig heeft en probeert te bemiddelen, en biedt aan om te winkelen en schoonmaken. Elsie’s zoon John (Jason Watkins) verschijnt af en toe op en lijkt achterdochtig voor Colleen, maar hij wil duidelijk niet veel van een zorgvuldige rol spelen.<\/p>\n \t\t\t\t\tLibel\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe bottom line<\/span> \tEen bloederige goede tweehandige. \t\t\t\t\t\t\tLocatie:<\/strong> Tribeca Film Festival (International Narrative Competition) \t\t\t\t\t\t\t\t1 uur 38 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n \tDe vriendschap tussen de twee buren maakt ons vanaf het begin ongemakkelijk, en de aanwezigheid van Colleen’s grote, dreigende hond kalmeert onze angsten niet. Wanneer Elsie Colleen geld geeft om wat extra boodschappen voor haar te doen, kunnen we voelen dat Colleen motieven kan hebben die verder gaan dan puur altru\u00efsme in het zorgen voor haar buurman.<\/p>\n \n \tHet eerste deel van de film, schetsen in de vriendschap, ligt te langzaam op een beetje, maar we zijn ons ervan bewust dat de situatie onstabiel is en de twee actrices helpen ons gekleten te houden. Blethyn verdient onze sympathie zonder erom te smeekt, en Riseborough is altijd commandant. Haar Verrassing Oscar -nominatie<\/a> voor Aan Leslie<\/a><\/em> Een paar jaar geleden, afgezien van het resultaat van slimme campagnes, was de bevestiging van de vaardigheid die ze het afgelopen decennium heeft aangetoond. (Haar uitstekende uitvoering in een recente Masterpiece Theatre -productie, Alice & Jack<\/a><\/em>waarin ze kostte met Domhnall Gleeson, was ook het bewijs van haar kracht en veelzijdigheid.)<\/p>\n \n \tHet script voor Libel<\/em> had een beetje meer achtergrond kunnen bieden voor Colleen. We kunnen begrijpen dat Williams geen moeizame psychiatrische case study wilde bouwen, maar hij heeft misschien meer van haar geschiedenis geschetst om ons voor te bereiden op de verschuiving die zich afspeelt in het laatste derde deel van de film. Dat omvat een paar Gotcha -schokmomenten die het Tribeca -publiek letterlijk naar adem snakken en schreeuwen. <\/p>\n \n \tIs deze tonale weg een beetje gimmicky? Waarschijnlijk, en de film zal niet naar ieders smaak zijn. Maar het is een vakkundig weergegeven oefening in angst. Williams heeft een paar Hitchcock -films bestudeerd en hij heeft sluwe lessen van de meester geabsorbeerd. <\/p>\n \n \tDit is een kleine film, maar de schokken blijven bij je, en de twee sterren bieden een mensheid die veel horrorfilms missen. Een slimme distributeur zou het moeten opsplitsen.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het is altijd riskant om genres te combineren, maar sommige films trekken de truc uit met meer vaardigheid dan andere. Libeldie deze week zijn wereldpremi\u00e8re heeft gehad Tribecabegint als een intiem karakterdrama, met twee Oscar-genomineerde Britse actrices-Brenda Blethyn en Andrea Riseborough – Bovenaan hun spel. (Ze werden gegeven Een gezamenlijke acteerprijs door een van de …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":117021,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/117020"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=117020"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/117020\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/117021"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=117020"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=117020"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=117020"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Vorm:<\/strong> Andrea Riseborough, Brenda Blethyn, Jason Watkins
Directeur-screenwriter:<\/strong> Paul Andrew Williams
<\/p>\n