![\"\"](\"https:\/\/imgengine.khaleejtimes.com\/khaleejtimes-english\/2025-06-19\/1zykiw3p\/Hala-Gorani.jpg?width=1200&format=auto\")
<\/div>\nTegen de tijd dat Hala Gorani tien was, had ze al haar eerste nieuwsbericht afgeleverd. Maar het was niet op televisie of voor een publiek van miljoenen. Het was voor haar vader, die na het werk naar huis terugkeerde, niet wist dat president Ronald Reagan zojuist een moordaanslag had overleefd. Gorani, die was gelijmd aan de speciale dekking op tv, gaf elk detail dat ze zich kon herinneren door. Er waren toen geen telefoons, geen internet. Alleen haar kinderlijke nieuwsgierigheid en het instinct om te informeren. “Ik heb het in wezen aan hem gemeld”, herinnert ze zich. “En ik was pas tien.”<\/p>\n
Dat moment plantte een zaadje. Voor Gorani was het het begin van een roeping. Een die uiteindelijk meer dan twee decennia in CNN zou omvatten, haar naar de frontlinies van conflict zou brengen en haar vestigt als een van de meest vertrouwde gezichten in internationale nieuwsuitzendingen. Tegenwoordig is Gorani ook een gepubliceerde auteur, met haar recente memoires Maar je ziet er niet Arabisch uit<\/em> Onderzoek naar identiteit, verbondenheid en de politiek van perceptie door de lens van haar eigen opvoeding tussen Washington en Parijs als een Syrisch-Amerikaanse vrouw die door de wereld navigeert.<\/p>\n Gorani, geboren uit Syrische ouders, groeide op tussen Washington DC en Parijs. Haar jeugd was, net als haar identiteit, een puzzel van plaatsen, talen en verwachtingen. “Ik heb al deze overlappende identiteiten”, zegt ze. “En dat deed me lange tijd overal op mijn plaats.”<\/p>\n Haar ouders scheidden vroeg en splitsten haar opvoeding over continenten op. Home was een vloeiend concept voor Gorani, een niet noodzakelijkerwijs geworteld in een postcode, maar in de rituelen van constante beweging en aanpassing. “Mijn oorsprong kwam niet overeen met waar ik woonde,” voegt ze eraan toe. “Maar nu zijn er meer mensen dan ooit in deze situatie. Je bent geboren in het ene land, opgevoed in een ander, werk in een derde. Dus, waar hoor je bij?”<\/p>\n In steden als Dubai, waar meer dan 90 procent van de bevolking niet-Emirati is, resoneert Gorani’s gevoel van hybride identiteit diep. “Je bouwt je eigen definitie van thuis op”, zegt ze. “Dat is wat ik heb geleerd te doen.”<\/p>\n Het memoires van Gorani is niet alleen een persoonlijke afrekening, maar ook een bredere culturele reflectie op wat het betekent om tussen identiteiten te leven, en hoe het label ‘Arabisch’ is gevormd, afgevlakt en verkeerd gelezen door westerse en zelfs Midden -Oosterse samenlevingen. “Zelfs de titel,” maar je ziet er niet Arabisch uit “, kwam van iets dat ik talloze keren hoorde”, zegt ze. “Het spreekt tot de veronderstellingen die mensen maken over hoe je zou moeten kijken, spreken of gedragen op basis van waar je vandaan komt.”<\/p>\n Het boek markeert een nieuw hoofdstuk in haar carri\u00e8re, maar onthult ook dezelfde strengheid die haar journalistieke traject definieerde. Ze heeft eerder de oorlog in Irak, het conflict van 2006 in Libanon, en de humanitaire crisis in Darfur, onder andere behandeld, die altijd aangetrokken zijn tot verhalen die die in de marge humaniseren.<\/p>\n In 2022, na jaren van verankering bij CNN, koos Gorani echter dat een rol veel wordt beschouwd als de top van de uitzendjournalistiek. “Je wordt een journalist omdat je dit doel van doel wilt, verhalen vertellen, zijn waar dingen gebeuren,” reflecteert ze. “Verankering van een show, hoewel prestigieus, werd daar steeds meer van verwijderd. Ik wilde opnieuw verbinding maken met waarom ik deze reis begon.”<\/p>\n Het schrijven van de memoires bood haar die herverbinding aan. Het was een manier om de lijn te traceren door generaties van haar familie – van vrouwen die verhuisden, vluchtten of ontworteld waren, vaak zonder keuze. “Ik realiseerde me de ene generatie na de andere, om de een of andere reden, migreerde of voelde me ontheemd,” voegt ze eraan toe. “Van de val van het Ottomaanse rijk tot Syri\u00eb tot Frankrijk tot de VS, mijn betovergrootmoeder werd gedwongen te verhuizen naar een plek die ze nog nooit eerder had gezien. Ik ben nog een stop op die lange reis.”<\/p>\n Met zo’n diepgewortelde verplaatsing komt een instinct om getuige te zijn en Gorani heeft dat gedaan, vaak tegen grote persoonlijke kosten. Tijdens de vroege dagen van de Syrische revolutie keek ze dagelijks aan schrijnende video’s: grafische beelden van geweld tegen demonstranten, sc\u00e8nes die ze nu associeert met posttraumatische stress. “Ik werd niet in staat om dergelijke video’s meer te bekijken”, geeft ze toe. “Ik zou mijn oortelefoon eruit halen als ik verankerde als ik wist dat het verhaal te moeilijk was. Ik wilde gewoon geen kinderen horen huilen.”<\/p>\n Het herkennen van die emotionele grenzen was, zegt ze, een daad van kracht. “Het is niet de bedoeling dat je ongevoelig is voor mensen die worden gedood. Het is geen zwakte om te zeggen ‘ik kan niet’. Het is kracht.” En zelfs nu trekt ze haar grenzen. “Ik heb nog nooit een ISIS -uitvoeringsvideo bekeken. Het kan me niet schelen wie erin zit. De gedachte is genoeg.”<\/p>\n Gorani is zich ook scherp bewust van de precaire toekomst van de journalistiek. “De media -industrie is in flux. Legacy -platforms krimpen. Lokale kranten worden gesloten. Sociale media hebben het overgenomen, maar het betaalt geen journalisten voor hun werk,” voegt ze eraan toe. “Ik heb drie en een halve week doorgebracht met feitelijke controle van een verhaal op Syri\u00eb. Dat is wat mensen niet zien. Journalistiek kost tijd, en dat is wat het journalistiek maakt.”<\/p>\n Toch begrijpt ze waarom Gen-Z zou kunnen aarzelen om het veld binnen te gaan. “Je concurreert nu niet alleen met andere netwerken, maar met Tiktok, YouTube, iedereen.”<\/p>\n Haar memoires bevat een krachtige lijn: ‘Als journalist neem ik de tijd, de plaats en de feiten op. Als mens wil ik weten waarom sommige mensen niet breken ‘. Ze pauzeert wanneer hem wordt gevraagd waar die veerkracht vandaan komt. “Ik weet het niet. Ik observeer nog steeds”, zegt ze. “Sommige mensen zijn net geboren met meer veerkracht. Ik heb onlangs journalisten in Gaza ge\u00efnterviewd. Sommigen maken kraken, anderen maken een grapje en glimlachen. Is het opvoeding? Is het temperament? Misschien beide.”<\/p>\n En wat betreft haar? “Oh, ik breek altijd”, zegt ze openhartig. “Ik ben emotioneel poreus. Ik huil vaak, gewoon niet op tv. Ik zou me zorgen maken als ik niets zou voelen. Dat zou betekenen dat er iets mis is.”<\/p>\n De introspectie die haar memoires heeft gevormd, heeft haar ook geholpen om vrede te sluiten met verbondenheid, geeft ze toe. Niet door een enkele plek te vinden om naar huis te bellen, maar door terug te keren naar haar doel. “Voor mij is veldwerk een hogere roeping. Het haalt me \u200b\u200buit mijn eigen hoofd”, zegt ze. “Sommige mensen vinden het door ouderschap, anderen door dienst. Voor mij is het dit.”<\/p>\n En bij het terug reizen naar de wortels van haar doel, geen plaats, herinnert Gorani ons eraan dat erbij horen niet altijd gebonden is aan geografie. Soms gaat het erom te doen wat je verankert, zelfs wanneer de grond onder je blijft veranderen. <\/p>\n somya@khaleejtimes.com<\/em><\/p>\nEen jeugd van tegenstrijdigheden<\/strong><\/h3>\n
Komende cirkel<\/strong><\/h3>\n
De kosten van het dragen van getuige<\/strong><\/h3>\n
Wat voorkomt ons dat we breken?<\/strong><\/h3>\n
![\"Somya](\"https:\/\/fea.assettype.com\/khaleejtimes\/static\/assets\/defaultPerson-DDvuWIPd.svg\")
<\/div>\n<\/div>\n