<\/p>\n
\n
\t“Laat me je iets vragen”, componist Lalo Schifrin<\/a> Vertelde me een paar jaar geleden tijdens een lang gesprek dat helaas onze laatste zou zijn. \u201cAls je je artikelen schrijft, heb je dan een piano nodig? Ik stel me voor dat je dat niet doet, omdat je al alle woorden hebt die je nodig hebt in je geest, die je vervolgens inwerkt met je kennis van grammatica en syntaxis, toch? Het is precies hetzelfde voor mij. Ik heb geen muziekinstrument nodig om een \u200b\u200bstuk te componeren. De noten zijn in mijn hoofd.”<\/p>\n \n \tIk had het voorrecht om Schifrin te interviewen, die stierf donderdag om 93<\/a>Meerdere keren in de afgelopen drie decennia. De meest memorabele ontmoeting met de door Emmy genomineerde (Missie: onmogelijk <\/a><\/em>thema) en Oscar<\/a>-Gemeende componist (Sting II,<\/em> De Amityville -horror<\/em>) was een ontspannen lunch in een van zijn favoriete restaurants in Beverly Hills toen ik nog in mijn vroege 20s was en net begon in de journalistiek.<\/p>\n \n \tWe hadden veel gemeen. We waren allebei Argentijnse immigranten die in Los Angeles woonden. Net als mijn vader, die drie jaar voor hem werd geboren, was Schifrin de zoon van een Joodse vader en een katholieke moeder. We hebben ook een eclectische passie gedeeld voor alle soorten muziek: klassiek, tango, jazz. Zelfs toen wist ik dat Schifrin de pianist was geweest in de iconische ensembles van twee 20e-eeuwse pioniers: Astor Piazzolla en Dizzy Gillespie.<\/p>\n \n \tHet belangrijkste is dat ik een toegewijde fan was van zijn soundtrackmuziek vanaf de leeftijd van 7. Mijn oudere broer had een exemplaar van de Missie: onmogelijk<\/a><\/em> Soundtrack, die ik regelmatig heb geleend en speelde op mijn een luidsprekers-draaitafel.<\/p>\n \n \tHet was rond die tijd toen ik het zijdeachtige, eeuwige melancholische geluid ontdekte dat mijn pre-tienerjaren zou achtervolgen en me uiteindelijk zou inspireren om muziekschrijver te worden: de door jazz ge\u00efnfuseerde, bossa nova-vriendelijk universum van Schifrin en Burt Bacharach, John Barry en Henry mancini die in mij een wederzijdse in mij wist dat ik nog niet zo goed in me koos. mijn verbeelding. Ik neuriede het ‘hatari’ -thema van Mancini toen ik’ s nachts in slaap probeerde te vallen en luisterde naar de lichtgevende “Bacharach Medley” van de timmerlieden in het cassettedek van de auto van mijn vader terwijl hij ons naar de films over de geplaveide straten van de Buenos Aires -buitenstad reed. <\/p>\n \n \tSchifrin glimlachte warm toen ik hem mijn fascinatie voor de Missie: onmogelijk<\/em> Record, en mijn favoriete nummer erin: “Kaneel,”<\/a> Een miniatuur van twee minuten die moeiteloos glijdt terwijl het zijn dromerige melodie afwisselt met een jazz-solo. En “Gevaar,”<\/a> Het exotische thema dat vervaagde spionnen oproept die in Europese caf\u00e9s zitten. Later in het leven vertelde ik Schifrin, ik aangetrokken tot banden die duidelijk waren ge\u00efnspireerd door zijn werk: Saint Etienne, Swing Out Sister, Portishead en Pizzicato Five.<\/p>\n \n \tMaar hoe vaak ik hem ook drong, Schifrin heeft zijn recept nooit onthuld voor het maken van muziek die zo ongelooflijk kosmopolitisch en harmonisch verfijnd was.<\/p>\n \n \t“Dat is dat mensen zoals jij erachter komen”, zou hij zeggen. “Ik plan niets over mijn werk – ik zou niet weten hoe ik het moet doen. Muziek is een universele taal. Het vereist geen ondertitels.”<\/p>\n \n \tOf stilistische grenzen, beide. Ik had Schifrin de 6e van Beethoven in Buenos Aires gezien en volgde zijn uitgebreide werk in het klassieke veld als muzikaal directeur van het inmiddels ter ziele gegane Glendale Symphony Orchestra. Ik ontving ook kopie\u00ebn van de albums die hij op zijn eigen label, Aleph Records, van een lichtgevende Latin Jazz Suite <\/em>tot zijn epische serie van Jazz ontmoet de symfonie<\/em>. Toch is het zijn soundtrackwerk, dat nog steeds opnieuw wordt uitgegeven in de 21e eeuw, die het beste zijn genie voor avant-garde orkestraties samenvat. Schifrin’s beste momenten als filmcomponist – The Cincinnati Kid, Cool Hand Luke, Bullitt<\/em> En De vos<\/em>,,<\/a> Om er maar een paar te noemen – zijn net zo transcendent als de werken van Nino Rota, Ennio Morricone of Michel Legrand.<\/p>\n \n \t“We waren allemaal vrienden,” herinnerde hij zich toen ik vroeg naar gelijkgestemde muzikanten zoals Bacharach en Antonio Carlos Jobim. “We zouden elkaar vaak ontmoeten voor de lunch. Piazzolla en (Braziliaanse gitarist) Luiz Bonf\u00e1 waren er ook. We werkten allemaal aan onze respectieve projecten, maar er was ook tijd om van het leven te genieten.” <\/p>\n \n