\n
NOS Nieuws<\/span>\u2022<\/span>gisteren, 10:23<\/time><\/p>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
Iris Houben<\/p>\n
redacteur Buitenland<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/li>\n<\/ul>\n
\n
\n
\n\n\n
\n
Iris Houben<\/p>\n
redacteur Buitenland<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/li>\n<\/ul>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
Zestien uur onafgebroken muziek, 160.000 bezoekers op twee continenten en meer dan vijftig artiesten: er zijn weinig concerten die wereldwijd zoveel indruk maakten als het Live Aid-benefiet, vandaag precies veertig jaar geleden.<\/p>\n<\/div>\n
\n
Tijdens de bloedhete zomer van 1985 keken zeker 1,5 miljard televisiekijkers verspreid over 150 landen naar de live-uitzending van de twee evenementen, die tegelijk werden gehouden in Londen en Philadelphia. Ze zagen optredens van de grootste sterren van de jaren 80, zoals Queen, Madonna, David Bowie en U2. En met succes. Binnen \u00e9\u00e9n dag wist Live Aid meer dan 40 miljoen dollar aan donaties binnen te slepen voor de bestrijding van de hongersnood in Ethiopi\u00eb.<\/p>\n<\/div>\n
\n
Veertig jaar na dato staat Live Aid nog altijd in het westerse collectieve geheugen gegrift. Niet alleen omdat het concert de boeken in ging als een van de grootste muziekevenementen aller tijden, maar ook vanwege de blijvende impact die het concert had op de manier waarop internationale hulpverlening wordt georganiseerd.<\/p>\n<\/div>\n
\n
Bekijk hier een terugblik op het benefietconcert:<\/em><\/p>\n<\/div>\n\n
\n
\n
Live Aid: een terugblik op het mega-concert<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
\n
Live Aid volgde op een BBC-documentaire van 23 minuten over de hongersnood in Ethiopi\u00eb. Documentairemaker Michael Buerk noemde de ramp, waarbij tussen de 400.000 en 1 miljoen mensen omkwamen, “van Bijbelse omvang”. Het was voor de Ierse zanger en activist Bob Geldof reden om een hulpactie op te zetten. Dat leidde eerst tot een muzikale samenwerking onder de naam Band Aid (Do they know it’s Christmas?<\/em>) en een halfjaar later tot het Live Aid-benefietconcert.<\/p>\n<\/div>\n\n
“Dat was in feite het begin van de moderne noodhulp”, zegt Thea Hilhorst, hoogleraar humanitaire studies aan de Erasmus Universiteit. Tot 1984 was humanitaire hulp voorbehouden aan grote organisaties als het Internationale Rode Kruis, met daarnaast wat kleinere, vaak kerkelijke groepen die aan liefdadigheid deden. Maar deze actie bracht ook hernieuwde aandacht voor humanitaire hulp bij andere organisaties, die zich eerder vooral bezighielden met ontwikkelingssamenwerking. “De impact van Live Aid was gigantisch”, zegt Hilhorst.<\/p>\n<\/div>\n
\n
Dat beaamt Dawit Giorgis, destijds het hoofd van de Ethiopische Rescue and Rehabilitation Committee. In die rol was hij verantwoordelijk voor de organisatie en co\u00f6rdinatie van noodhulp in Ethiopi\u00eb. In zijn boek Red Tears<\/em> beschrijft hij hoe hij in die tijd de noodklok luidde over de hongersnood in Ethiopi\u00eb, maar bij wereldleiders geen gehoor vond.<\/p>\n<\/div>\n\n
“Live Aid wist de westerse wereld te mobiliseren voor een land dat ze totaal niet kenden”, zegt Giorgis tegen de NOS. “We kregen zelfs meer geld dan we in eerste instantie nodig hadden, daar hebben we veel levens mee kunnen redden.”<\/p>\n<\/div>\n