\n
Sinds de goedkeuring van de uniforme pensioenwet in Irak in 2014, die de verplichte verwijzing van de werknemer voorstelde toen hij de leeftijd van zestig bereikte, begonnen ernstige sociale en economische gevolgen te worden getrokken, bij een breed scala van werknemers, met name degenen die late redenen buiten hun wil hebben benoemd, als gevolg van de politieke en economische omstandigheden die het land hebben doorstaan.<\/p>\n
Hoewel sinds de uitgifte van deze wet meer dan tien jaar is verstreken, geeft de huidige realiteit aan dat veel van de teksten erin niet consistent zijn geworden met de behoeften van mensen, en niet in overeenstemming zijn met de normen van sociale rechtvaardigheid of de aard van de arbeidsmarkt, die geconfronteerd wordt met een schaarste van competenties en ervaringen, vooral in overheidsinstellingen.<\/p>\n
Gedwongen vertraging in de afspraak en een vroege einde van de mars<\/p>\n
Veel werknemers, vooral degenen die tussen de jaren zestig en de jaren zeventig zijn geboren, leden de afgelopen decennia onder de marginalisering en uitsluiting, om politieke en veiligheidsredenen. Ze werden pas na 2003 benoemd, en vaak nadat ze de leeftijd van veertig hadden overtroffen, waardoor ze de minimale dienst (25 jaar) niet hadden voltooid om een einde te maken aan een fatsoenlijke dienst en een pensioensalaris dat waardigheid garandeert.<\/p>\n
Met hun verwijzing naar pensioen op zestig, bevonden deze mensen zich buiten de openbare dienst bij een gevoelige timing, zonder eerlijke vergoeding voor de voorgaande jaren van ontbering, en zonder rekening te houden met hun lange ervaringen of hun voortdurende behoefte aan genereus inkomen.<\/p>\n
Een salaris dat niet het minimale leven dekt<\/p>\n
Gegevens van de National Retirement Authority geven aan dat duizenden gepensioneerden salarissen ontvangen van maximaal 600.000 dinars per maand, wat niet voldoende is om de basisbehoeften te dekken in het licht van de hoge kosten van levensonderhoud en de verslechtering van de koopkracht van de dinar. Ze worden doorverwezen naar pensionering terwijl ze op het hoogtepunt van hun gezinsverplichtingen zijn, omdat ze nog steeds kinderen hebben op universiteiten of particuliere scholen, en ze worden geconfronteerd met toenemende medische kosten, zonder echte steun van de staat.<\/p>\n
Ervaringen verspillen en verlies van competenties<\/p>\n
The employee is automatically referring at the age of sixty, regardless of his health condition or the nature of his work, represents an arbitrary exclusion of experiences, and a threatening of qualified and tried human energies … as most of these competencies are still able to give, especially in vital sectors such as health, education, and services, which are already suffering from a lack of competent cadres.<\/p>\n
Aan de andere kant importeren staatsinstellingen soms “experts” met hoge salariscontracten, terwijl het land met ervaring met twee of meer decennia dienst wordt uitgesloten.<\/p>\n
Gezond lijden zonder verzekeringsparaplu<\/p>\n
De gezondheidsuitdagingen waarmee gepensioneerden werden verergerd, met de afwezigheid van een effectief ziekteverzekeringssysteem. Velen lijden aan chronische ziekten zoals bloeddruk, diabetes, hartaandoeningen en gewrichten, terwijl het pensioen niet de prijs van medicijnen of medisch advies dekt, en niet te vergeten periodieke activiteiten of onderzoeken.<\/p>\n
Is er een eerlijke wetgevende hervorming?<\/p>\n
De staat is in haar poging om een rechtvaardige samenleving op te bouwen, vandaag vereist om de wet te herzien op een manier die de behoeften van de instellingen voor jong bloed in evenwicht brengt, en het recht van de werknemer om zijn carri\u00e8re in waardigheid te voltooien … Onder de realistische oplossingen die kunnen worden bestudeerd, stellen we het volgende voor:<\/p>\n
*Het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd tot 63 of 65 jaar, vooral voor degenen die na veertig werden benoemd.<\/p>\n
*Het berekenen van een juridische dienst die de jaren van gedwongen vertraging in de afspraak compenseert.<\/p>\n
*Het minimale pensioensalaris koppelen aan de jaarlijkse kosten van levensonderhoud en inflatie.<\/p>\n
*Het bieden van de mogelijkheden voor optionele contracten voor ervaren gepensioneerden binnen advies of gedeeltelijke contracten.<\/p>\n
*Lancering van een uitgebreid nationaal ziekteverzekeringsprogramma voor gepensioneerden, vooral die met chronische ziekten.<\/p>\n
De pensioenwet hervormen … een nationale noodzaak, geen wetgevende luxe<\/p>\n
Het heroverwegen van de verenigde pensioenwet moet niet worden gezien als een wettelijke luxe of financi\u00eble last, maar eerder als een menselijke en nationale noodzaak; Het is niet eerlijk om te worden behandeld door een krachtige vertraging in de afspraak, met dezelfde criteria die op dat moment zijn kans hebben gewonnen; Het is niet verstandig voor de staat om zijn nationale expertise te verwaarlozen, wat de meeste behoeften heeft.<\/p>\n
En sociale rechtvaardigheid begint vanaf hier: van eerlijke wetgeving die een persoon op de eerste plaats zet, en garandeert hem een genereuze conclusie van zijn carri\u00e8re, geen vroege verwijzing naar de schaduw.<\/p>\n<\/p><\/div>\n
![\"Verwijzend](\"https:\/\/media.shafaq.com\/media\/arcella\/1755034507592.jpeg\")
<\/p>\n