Not on track<\/em>, werd er gezegd.<\/p>\n\u201eTijdens dit alles draaide Revue gewoon door in Nederland, terwijl de aandacht van het management vooral naar Twitter ging. Het lukte niet meer om beide te combineren. Toen heb ik gezegd: moeten we niet helemaal stoppen met Revue? De draagkracht die je nodig hebt was er niet bij Twitter, dat liever zelf een nieuwsbriefservice wilde bouwen. We hadden geen prioriteit. <\/p>\n
\u201eVan mei tot augustus 2022 heb ik een plan geschreven hoe we met Revue konden stoppen. Daarna zou ik wel kijken wat ik ging doen binnen Twitter. Weggaan wilde ik niet. Mo en ik waren deels in aandelen Twitter betaald en die werden over vier jaar uitgekeerd. Als ik ontslag nam, raakte ik alles kwijt.\u201d<\/p>\n
Hoofdstuk 4 De komst van Elon Musk <\/h2>\n \u201eIn oktober 2022 nam Elon Musk Twitter over. Op donderdag 3 november stuurde hij een e-mail naar alle werknemers. \u2018Als je morgen een bericht hebt op je werkmail, mag je blijven. Is het op je priv\u00e9mail, dan lig je eruit.\u2019 Alle Revue-mensen merkten die ochtend al dat ze hun laptop niet meer konden opstarten. Iedereen wist: kut, ik lig eruit. <\/p>\n
\u201eIk kon nog wel inloggen. Ik opende chatkanalen waar normaal zestig man in zitten en was daar ineens de enige. Bij Revue mochten alleen Mo en ik blijven. Dat was, vermoedden we, omdat we nog recht hadden op aandelen Twitter, die Musk ons anders contant had moeten uitbetalen. <\/p>\n
\u201eIedereen die ik kende, iedereen met wie ik werkte, was ontslagen. Mijn manager lag eruit. Mijn managers manager lag eruit. Mijn collega\u2019s, hun manager. Dat was niet normaal. Echt een bloedbad. <\/p>\n
\u201eIk kreeg een nieuwe manager in San Francisco. Die dacht: wat moet ik met deze gozer uit Nederland? Ze zei: \u2018Ik heb eigenlijk niet echt wat voor je nu, ga maar met collega\u2019s praten om te kijken of zij wat voor je hebben.\u2019 Dus dat deed ik maar.<\/p>\n
\u201eIedereen zat weer op kantoor in San Francisco. Dat moest van Musk. Ik zat thuis, logde in voor een vergadering, en zag hoe iedereen al pratend kwam binnenlopen. Ik was de enige die op het scherm meekeek. Een half uur later was de vergadering klaar en liepen ze zonder wat te zeggen weg.<\/p>\n
\u201eIk ben maar doorgegaan met het uitvoeren van mijn plan om Revue te ontmantelen. En ondertussen vroeg ik allerlei mensen binnen Twitter of ze werk voor me hadden. Op 4 januari 2023 stuurde ik een lang Slack-bericht naar mijn manager. Ik vroeg of we een bepaald onderdeel van Revue waar iedereen altijd heel enthousiast over was, niet ook in Twitter konden bouwen. Een maand later, op 4 februari, heb ik gevraagd of ze mijn berichtje gelezen had. Er kwam geen reactie.<\/p>\n
\u201eIk zocht naar werk en kwam in contact met de designafdeling. Daar werkten nog maar drie man. Ik ben een matige designer, maar kan het wel een beetje. Dus ik zei: \u2018Joh, heb je niet nog wat kutwerk voor me om te doen?\u2019 Uiteindelijk durfden ze mij niet toe te laten tot hun chatkanaal. Ze kenden me niet, vertrouwden me niet. Iedereen was in die tijd ongelofelijk parano\u00efde voor lekken naar de pers en bang voor z\u2019n baan.<\/p>\n
\u201eNa een paar maanden proberen dacht ik: prima, ik heb mijn best gedaan. Toen ben ik andere dingen gaan doen. Ik kocht een andere laptop en liet mijn Twitter-laptop aan staan. Af en toe stuurde ik daarop een berichtje, uit angst dat ze anders een reden hadden om me te ontslaan. <\/p>\n
\u201eNiemand merkte dat ik niks deed. Dat klinkt misschien mooi, maar zo voelde het niet. Ik werd betaald, maar had niks te doen. Het voelde als valsspelen.\u201d <\/p>\n
Hoofdstuk 5 Toch ontslagen<\/h2>\n \u201eIn februari 2023 merkte ik dat ik ineens niet meer bij mijn werkmail kon. Ik ging rondvragen en begreep dat Musk 80 procent van de product managers eruit had gegooid. Op 26 februari plaatste ik een tweet: \u2018Bij het wakker worden ontdekken dat ik niet meer in mijn mail kan. Het lijkt erop dat ik ben ontslagen.\u2019<\/p>\n
\u201eDe dagen erna hoorde ik niks. In de maanden daarna heb ik denk ik wel tien berichten gestuurd. Eerst aan mijn manager, tot ik begreep dat die er ook uit lag. Toen naar personeelszaken. Niemand reageerde.<\/p>\n
\u201eErgens was het een opluchting. Er werd niks meer van me verwacht. En tegelijkertijd was het spannend: gaan ze mijn salaris nog betalen? Wat gaan ze met mijn aandelen doen? Maar het salaris werd die maand gewoon gestort. En de maand erna weer.<\/p>\n
\u201eEind mei kreeg ik een bericht: of ik even kon bellen met personeelszaken. Ze vonden dat ik niet goed had gepresteerd. Not on track<\/em>, weet je nog? Ze deden me een bod: de helft van mijn aandelen waar ik recht op had zou worden uitbetaald. Ik vroeg ze mijn personeelsdossier op te sturen, zodat ik met een advocaat kon beoordelen of dit een goede deal was. <\/p>\n\u201eDrie maanden later kreeg ik pas reactie: dat dit een goede deal was en het hierbij bleef. Ik zei nogmaals dat ik meer informatie nodig had. Dat was het laatste contact dat ik met ze gehad heb. Elke maand daarna kreeg ik keurig mijn salaris. En elk kwartaal mijn aandelen die vrijkwamen. Ik hoefde er niks voor te doen.<\/p>\n
\u201eMijn vrouw werkte op dat moment zo\u2019n zes jaar bij Stekelenburg Mode, een kledingzaak in Schoonhoven. Toen ik mijn aandelen kon verkopen, ben ik met een adviseur gaan kijken: wat kan ik doen met dat geld? We hebben besloten die zaak te kopen. Een deal gebaseerd op vertrouwen. Heel anders dan Twitter.<\/p>\n
\u201eIk ben van alles gaan doen in de winkel. Internet aanleggen. Administratie regelen. Een systeem bouwen voor voorraadbeheer. Mijn vrouw heeft de winkel omgebouwd tot De Mode Stek, een moderne kledingzaak voor vrouwen tussen de 35 en 65 jaar. Het loopt als een trein. <\/p>\n
\u201eIk ben bij Twitter allerlei fases doorgegaan. De eerste maanden \u2013 dat ik wel kon werken, maar niet wist wat ik moest doen. De opluchting daarna, toen het voorbij was. En de laatste periode, dat ik dacht: als jullie zo met me omgaan, vind ik het wel goed zo. <\/p>\n
\u201eLaatst zei iemand: \u2018Je hebt gewoon twee\u00ebnhalf jaar niks gedaan, voelt dat niet slecht?\u2019 Ja misschien wel, maar is dat mijn fout? Twitter is geen klein bedrijf waar mijn salaris als een enorme last op de begroting drukt. Voor Elon Musk ben ik niet eens een fucking<\/em> cijfer achter de komma. Moet ik me daar druk om maken?<\/p>\n\u201eIk ben er uiteindelijk supergoed vanaf gekomen. Maar toch, laptop op zwart. Maanden niks van je laten horen. Is het echt nodig mensen zo te behandelen? Als Twitter gelijk had gezegd: \u2018Je krijgt je aandelen en we verscheuren je contract\u2019, had ik dat geaccepteerd. Maar ik ga me niet laten afschepen. Waarom zou ik? <\/p>\n
\u201eDit is blijkbaar de cultuur die we gecre\u00eberd hebben met z\u2019n allen. Enerzijds snap ik het wel. Het is een groot Amerikaans bedrijf. Daar gaat het er hard aan toe. Anderzijds denk ik: wees gewoon menselijk. Ga het gesprek aan. Ik ben niet de meest onredelijke. Echt niet.\u201d<\/p>\n
Hoofdstuk 6 De toekomst<\/h2>\n Het interview is bijna afgelopen, het is iets voor twaalven. Martijn De Kuijper schrikt van de tijd. Hij moet weg, zijn kinderen van school halen. \u201eLoop anders even mee. Dan praten we nog wat\u201d, zegt hij.<\/p>\n
Wat wil hij gaan doen, nu hij klaar is bij Twitter? Een bekende uit Schoonhoven heeft hem gevraagd te helpen met een nieuw idee, vertelt hij. Een nieuw techbedrijf, dat evenementen helpt digitale plattegronden te tekenen. \u201eGewoon een interessant probleem. Ik ben daar nu iets voor aan het bouwen.\u201d<\/p>\n
Hij hoopt dat het klein blijft. \u201eNatuurlijk zou ik het tof vinden als het gaat groeien en er wat omzet uit komt\u201d, zegt hij. \u201eMaar dat hele idee van investeren, groeien en hopen dat de hele wereld het gaat gebruiken; waarop het uiteindelijk de nek wordt omgedraaid. En dat alleen maar omdat mijn bedrijf een ander in de weg zit? Nee, sorry, dat hoeft voor mij niet meer.\u201d <\/p>\n
X (voorheen Twitter) reageerde niet op een verzoek om commentaar.<\/p>\n
Delen<\/span>Mail de redactie<\/span>