![\"\"](\"https:\/\/imgengine.khaleejtimes.com\/khaleejtimes-english\/2025-08-20\/9eh1zs6l\/WhatsApp-Image-2025-08-17-at-19.42.50.jpeg?width=1200&height=800&format=auto\")
<\/div>\n\u00c9\u00e9n, twee, drie, vier ….. tien.<\/p>\n
Zoon, als je hersenen nog steeds mistig zijn nadat je een goede 10 minuten naar het blanco scherm van je laptop staarde, krijg je het niet goed. Tenzij het een onderwerp is dat gigantisch onderzoek nodig heeft en al een tijdje in de maak is, moet je de deadline -klok verslaan door je gedachten in de bliksemsnelheid te ontkeuren.<\/p>\n
“Dat is waarom we je blijven herinneren vanaf het begin van de week. Je snapt het? Weet je nog, ik heb je maandag gevraagd wat het onderwerp is voor deze week?” Ik begrijp wat Anamika of Somya of Karishma zeggen. Ze gaan allemaal van de ene donkere hoek naar de andere op kantoor en jammen de sleutels zoals rockstars. Ik speel het anders.<\/p>\n
Als er al een tijdje een onderwerp is dat een pijnpunt in je cognitieve of onderbewuste massa is, stroomt het als een flitsoverstroming na een cloudburst van gedachten. Woorden, zinnen, idee\u00ebn en argumenten worden over het scherm geveegd zoals in een tsunami die na een aardbeving van 7,5 onderzee\u00ebrs toeslaat. Maar je verwacht niet elke week een tsunami, of wel?<\/p>\n
Om vier uur ‘s ochtends, ik heb niemand of iets om het de schuld te geven, behalve een bedevaart naar mijn wortels die een paar uur voordat inkt begint op deze kolom wordt geplaatst. Het is op dit moment een perfecte omgeving om te schrijven met mensen die in verder uithoeken van het huis slapen. De geur van een nieuwe dageraad- en Fajr -gebed roept uit de woestijngemeenschap waar ik woon door het raamscherm. Toch voel ik meer dan vier decennia na mijn duik in het beroep nog steeds een flutter in mijn buik – en hersenen – elke keer als ik rechtop ga zitten om een \u200b\u200bnieuw artikel te schrijven. Het is dezelfde pijn die ik voelde toen ik in de vroege jaren 80 bij de newsroom kwam.<\/p>\n
Elk artikel is een nieuwe reis voor een schrijver. Zoals elke pati\u00ebnt een nieuwe case study is voor een arts. Zoals elk sculptuur en elk stuk aardewerk is een nieuwe ervaring voor zijn maker. Het schrijven van een kolom is ook als vissen in een placid -meer: \u200b\u200bals je de grote niet binnen enkele seconden krijgt nadat je de lijn hebt gegoten, dan wordt het aas gegeten door een scheenbeen van onbeduidende vissen die rondzwemmen. Of zoals in een muziekshow, als je niet de juiste snaren in de intro raakt, nemen willekeurige gedachten de neiging om je cognitieve arena over te nemen.<\/p>\n
Vooral als je hart misplaatst is, in mijn geval in de reis die is ingesteld om te beginnen. Elke reis terug naar huis brengt een moesson van herinneringen naar voren, zoet en zuur, die uiteindelijk een modderstroom van nostalgie veroorzaakt. Willekeurige gedachten die uit het slib van terugblikselen mijn hersenen bevinden en mijn ogen nat maken, uiteindelijk mijn vingers bevriezen. Ik kan niet schrijven.<\/p>\n
Het is 36 jaar geleden dat ik aan de oevers van Dubai belandde met een hartvolle dromen. Generaties en skylines zijn sindsdien hier en thuis veranderd. Is er een oude klasgenoot op de middelbare school die hier of daar staat met wie ik kan gaan vasthouden, nogmaals hand vasthouden? Is er een oude hoofdtekst die goede oude onheils vasthoudt die ik kan nemen naar oppervlakkige stromen om nogmaals te vissen op de lol? Meera, Lily, Padmini, Kasthoori, Jagdish, Dasan – iemand die me volgt om nog een keer bloemen te kiezen voor dit Onam -festival? Waar zijn alle kleine lammeren van onschuld verdwenen? Niemand wil verstoppertje met mij spelen in de Tapioca -boomgaard, nog een keer? H\u00e9, laten we rennen en rennen en rennen tot we dood op het witte poederachtige strand vallen, nogmaals. Heeft iemand er een game voor?<\/p>\n
Dit weekend neem ik een pauze om de kleine geneugten die ik 36 jaar geleden had achtergelaten terug te vorderen. De vreugde van het stelen van mango’s van de boerderij van mijn onvriendelijke buurman. De vreugde van het schenken van een druppel attar aan mijn goede oude Ayisha. De vreugde van het herlezen van haar kleine heilige koran. De vreugde van het opnieuw leren van de squiggly Malayalam -alfabetten. De vreugde van het durfen van de kakofonie van de mynahs in de weelderige mango -bosjes. De vreugde van het optillen van een zakvol snoepjes van Ramettan’s muffe supermarkt. En tot slot,
De vreugde van het terugwinnen van de titel van een kleine schurken die niemand zich ooit zou kunnen veroorloven om te missen.<\/p>\n
Een zachte aanraking op mijn schouder, gevolgd door een luie vraag omhuld
in lethargie.<\/p>\n
“Wat schrijf je zo vroeg?”<\/p>\n
“Kolom, schat.” Ik vertel het mijn 65-jarige baby. “Het is woensdagochtend.”<\/p>\n
“Als je nog steeds worstelt voor een onderwerp, waarom niet de reis terug naar huis?”<\/p>\n
Ze klonk tenslotte gevoel. Na een lange betovering van ongesteldheid, probeert ze de titel van mijn muze te zijn sinds de kolom bijna zes jaar geleden begon te zijn?<\/p>\n
“Dank je, schat.”<\/p>\n
“Luister, alles is goed, zolang je je goede oude Ayisha niet terugvraagt. Vergeet niet dat drie een menigte zijn!”<\/p>\n
Ik hou van haar vastberadenheid om de vreugde van plezier en woordspeling opnieuw terug te vorderen. <\/p>\n
![\"Suresh](\"https:\/\/imgengine.khaleejtimes.com\/khaleejtimes-english\/2025-07-01\/2lwjznje\/Screenshot_2025_07_01_at_12_39_06_PM.png?width=100&height=100&mode=crop\")
<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u00c9\u00e9n, twee, drie, vier ….. tien. Zoon, als je hersenen nog steeds mistig zijn nadat je een goede 10 minuten naar het blanco scherm van je laptop staarde, krijg je het niet goed. Tenzij het een onderwerp is dat gigantisch onderzoek nodig heeft en al een tijdje in de maak is, moet je de deadline …<\/p>\n","protected":false},"author":41,"featured_media":126295,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[151],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/126294"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/41"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=126294"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/126294\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/126295"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=126294"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=126294"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=126294"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}