<\/p>\n
\n
\tAls je de afgelopen 20 jaar van een Deense film houdt, is de kans groot dat het is geschreven door Anders Thomas Jensen. De wild productieve Deense scenarioschrijver is co-auteur geweest bij Susanne Bier-op de Oscar-winnende In een betere wereld<\/a><\/em> (2010), evenals Broeders<\/em> (2004) en Na de bruiloft<\/a> <\/em>(2006), die ons beide remakes hebben gebracht) – Nicolaj Arcel (Het beloofde land<\/em> <\/a>vanaf 2023) en Kristian Lipring (2000’s De koning leeft<\/em>), terwijl hij nog steeds regelmatig donker komische edelstenen als schrijver-regisseur uithaalt.<\/p>\n \n \tHij begon met 2000’s Flikkeringslichten<\/em>waar vier onbetwistte boeven in het land gaten en per ongeluk een restaurant openen. De groene slagers<\/em> (2003) ging donkerder, met Mads Mikkelsen<\/a> En Nikolaj Lie Kaas ontdekken dat menselijk vlees een bestseller is- Hannibal<\/em> met slapstick. Adam’s appels<\/em> (2005) verhoogde de disfunctie, met een neonazi, een priester en diverse buitenbeentjes tegen zwerfkogels en vallende vruchten in een kromgetrokken vie op het boek Job. Een decennium later kwam Mannen en kip<\/em> (2015), waar vijf kwaadwillige broers leren dat hun eigenaardigheden kunnen voortvloeien uit papa’s experimenten in Frankenstein-stijl. Meest recent, Renners van gerechtigheid<\/a><\/em> (2020) Cast Mikkelsen als een rouwende soldaat die waakzame werd in een wraakthriller die John Wick-achtige bloedbad combineert met wiskundige grappen.<\/p>\n \n\tDe laatste Viking<\/a><\/em>premi\u00e8re Uit concurrentie in Veneti\u00eb<\/a> En verkocht worden door TrustNordisk, is misschien de wildste van Jensen. Kaas speelt Anker, een bankrover wiens buit wordt toevertrouwd aan zijn getraumatiseerde jongere broer Manfred (Mikkelsen). Maar tegen de tijd dat Kaas uit de gevangenis wordt vrijgelaten, is Manfred – een voormalige Viking -obsessief – gediagnosticeerd met dissociatieve identiteitsstoornis. Hij gelooft nu dat hij John Lennon is. Kaas ziet geen alternatief: hij moet een verzameling vergelijkbare pati\u00ebnten vinden – degenen die denken dat ze George, Ringo en Paul zijn – en de Fab Four weer bij elkaar brengen, allemaal in de hoop het geheugen van zijn broer te joggen en het geld te vinden voordat hun verleden hen inhaalt. Een actiekomedie gecombineerd met een scherpe maar nog steeds zoete satire over identiteitspolitiek, De laatste Viking<\/em> Ziet Jensen bovenaan zijn spel.<\/p>\n \n \tJensen sprak tegen De Hollywood Reporter<\/em> Over het vinden van het grappige in trauma, het geven van Mikkelsen zijn meest uitdagende rol tot nu toe en waarom hij in het nooit-eindigende Beatles vs. Abba-debat, hij team Bjorn is.<\/p>\n \n\tDit is een gek idee voor een film. Wat was de vonk die het heeft ge\u00efnitieerd?<\/strong><\/p>\n \n \tJe krijgt altijd deze vraag, en ik hou van het idee om onder de douche te staan, en er duikt gewoon een idee op. Het is niet zo voor mij. Idee\u00ebn komen als ik ermee werk. De afgelopen 15 jaar ging elk gesprek met mijn kinderen en overal in de media over identiteit. De hele westerse beschaving heeft, in plaats van uit te kijken naar anderen, de camera op zichzelf gedraaid, omdat ze plotseling konden vanwege sociale media en wat dan ook.<\/p>\n \n \tDus ik wilde iets aan identiteit doen. En ik had dit idee over een jongen die altijd al een Viking wilde zijn en het niet mocht doen. Ik ging zitten met (Deense producent) Peter Aalbaek Jensen en vertelde hem over dit oude idee dat ik had over een psychiater die de Beatles samenstelde met mensen die lijden aan identiteitsstoornissen. Hij zei dat ik dat moest doen. Het waren veel verschillende dingen die allemaal samenvoegen.<\/p>\n \n\tJe hebt veel empathie voor je personages, maar je lijkt ook enkele van de meer extreme elementen van identiteitscultuur te bespotten, over iedereen die het recht heeft op hun eigen versie van de realiteit<\/strong>.<\/p>\n \n \tIk probeer niet te bespotten. En dit is een verhoogd verhaal, het is een beetje absurd. Ik vind het fantastisch dat we in een deel van de wereld leven op een moment dat iedereen kan zoeken wie ze zijn en worden wie ze werkelijk zijn. Maar wanneer de omgeving zich moet aanpassen aan de realiteit van \u00e9\u00e9n individu, worden de dingen absurd. Dat is eigenlijk waar veel van de komedie in de film vandaan komt.<\/p>\n \n\tDat lijkt te worden gepersonifieerd in het karakter van Mads Mikkelsen, die ervan overtuigd is dat hij John Lennon is. Het is een “identiteit” voor Mikkelsen in tegenstelling tot alles wat we hem eerder hebben zien doen.<\/strong><\/p>\n \n \tIk zou dit niet durven doen als het niet bij Mads was geweest. Het is niet eenvoudig wat hij doet. De hele strijd was om echte emoties te krijgen in een personage dat zo ver weg is en het nog steeds relateerbaar te maken. Ik denk dat hij het eruit haalt. Mads benaderde deze rol met voorzichtigheid. Ik weet dat hij erdoor werd uitgedaagd. Maar hij komt echt over als echt. U gelooft dat deze persoon bestaat. Hij landt.<\/p>\n \n\tEr is nog een conflict in het verhaal, tussen Beatles en ABBA -fans …<\/strong><\/p>\n \n \tMijn hele jeugd, alle intellectuelen hielden van de Beatles. Net als heel Scandinavi\u00eb ben ik opgegroeid met ABBA. Maar het was als: Abba is misschien leuk, maar het is geen kunst. The Beatles, ze zijn het echte werk. ABBA was altijd in de schaduw van de Beatles, intellectueel.<\/p>\n \n \tMaar elke dansvloer zal je anders vertellen. The Beatles is fantastische muziek en jonge mensen vandaag natuurlijk nog steeds de Beatles. Maar ABBA maakt deel uit van de reguliere cultuur op een manier die niemand had kunnen voorzien.<\/p>\n \n\tZie je deze film als een spirituele broer of zus <\/strong>Renners van gerechtigheid<\/strong><\/em>? Ik zie veel thematische verbindingen …<\/strong><\/p>\n \n \tZe zijn heel anders in hun structuur. Met Renners van gerechtigheid<\/em>Ik denk dat je een klas met die structuur zou kunnen leren. Het middelpunt is precies halverwege. Ik denk niet dat deze film een \u200b\u200bmiddelpunt heeft. Het is meer experimenteel. Maar we hebben te maken met mensen die in beide films op het punt staan. <\/p>\n \n \tIk denk in Renners van gerechtigheid<\/em> Er is eigenlijk \u00e9\u00e9n normaal persoon, de dochter. Maar in deze film is er niemand die niet tegen zichzelf liegt over wie ze zijn. Er is niemand die hetero of normaal is in deze film. Dus dat is daar een beetje ontwikkeling. Dat was mijn reis. Het kostte mijn vijf jaar om weg te komen van iets normaals.<\/p>\n \n\tJe boeken het verhaal met een “kinderboek” over de laatste Viking, waarin de drang naar inclusie inhoudt om handen en benen af \u200b\u200bte hakken om iedereen gelijk te maken. Het lijkt de meer inclusieve boodschap over identiteit in de rest van de film te ondermijnen. Waarom was het belangrijk om het op te nemen?<\/strong><\/p>\n \n \tNou, allereerst zet het boek de toon dat deze film een \u200b\u200bfabel is, een sprookje. Omdat de eerste 20 minuten van de film er erg realistisch uitzien, bijna als een Deense misdaadfilm uit de jaren 90, zoals Duwer<\/em> van iets. Dus je moet mensen vertellen dat ze naar een fabel kijken, zodat je geen schok krijgt wanneer je de tweede act raakt.<\/p>\n \n \tOp de thema’s heb ik met deze film geprobeerd alles te vertegenwoordigen wat ik de afgelopen 15 jaar heb gehoord en gezien over identiteit. De toon van de film viert het idee dat we allemaal moeten zijn wat we zijn, en er zou ruimte moeten zijn voor iedereen. Ik had alle personages uit mijn realiteit vertegenwoordigd, behalve de oudere blanke man, daarom heb ik Werner (gespeeld door Soren Malling), die het kinderboek schrijft. Dus dat is zijn stem die ons zegt: “H\u00e9, er is een limiet aan dit identiteits ding. Er is ook een realiteit.” Ik zeg niet dat dat mijn mening is. Het is Werner’s visie. <\/p>\n \n \tIk vond het ook gewoon grappig om zoveel geweld en absurditeit in een kinderboek te plaatsen.<\/p>\n