\n
Dat wil niet zeggen dat binnenlandse ruimtes voorspelbaar zijn. Het boek bevat verhalen van fotografen die met ondeugende kinderen werken, verrassingsbezoekers in foto’s opnemen en toevlucht nemen tot zaklampen vanwege stroomuitval. De onverwachte omgevingen geven de afbeeldingen enig realisme; In het boek beschrijft de in Londen gevestigde fotograaf Joyce Ng haar ervaring op een shoot voor de modepublicatie 1 <\/em>Granary, waarbij een huishouden van zes kinderen navigeerde, als “de belichaming van prachtige chaos”. Andere fotografen zijn te zien <\/em>Zei dat ze inspiratie putten uit de woonruimtes van mensen, en er de voorkeur aan hadden om ze onaangeroerd te laten en hen te behandelen als een uitbreiding van de persoon die ze fotograferen.\n <\/p>\n\n \n
\n
\n
Hoewel veel van het werk zo is gebouwd als iets in de studio zou zijn, heeft het een beetje meer een gevoel van realiteit.\n <\/p>\n
\n
Adam Murray, auteur van “The Domestic Stage: When Fashion Image Comes Home”\n <\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/aside>\n
\n
Sommige projecten vereisen echter nog steeds een intense voorbereiding, vooral wanneer grote merken erbij betrokken zijn. Bijvoorbeeld, Dior’s Fall-Winter 2024-campagne die door Sarah Jones werd geschoten, was het werken met een vaste ontwerper om de kamers van een verlaten Frans kasteel te visualiseren en aan te kleden, wat resulteerde in zeer verzorgde sc\u00e8nes. In datzelfde jaar produceerde het Italiaanse luxe label Bottega Veneta een campagne die de invloedrijke fotografieprojecten van Carrie Mae Weems herinterpreteerde “Kitchen Table Series” (1990) en “Family Pictures and Stories” (1981-1982), deze keer met een $ AP Rocky en zijn kinderen en zorgvuldig geplande vragen en set-ontwerp.\n <\/p>\n
\n
\n
\n
De Bottega Veneta -campagne sloeg niet alleen op vanwege de iconiciteit van de originele serie van Weems, maar ook vanwege de sfeer van bekendheid die het heeft gecre\u00eberd rond zowel A $ AP Rocky als, bij uitbreiding, het merk. In een tijd waarin authenticiteit door marketeers wordt aangeprezen als een manier voor merken om diep in te gaan op het publiek, binnenlandse ruimtes, met hun ‘intimiteit en onvolkomenheden’, zijn vooral wenselijk, legde Murray uit. “Hoewel veel van het werk zo is gebouwd als iets in de studio zou zijn, heeft het een beetje meer een gevoel van realiteit,” zei hij.\n <\/p>\n
\n
Sommige fotografen omdraaien deze veronderstelde authenticiteit op zijn hoofd door reverse-engineering studio’s en gaan op om op huizen te lijken.\n <\/p>\n
\n
\n
\n
De in Londen gevestigde fotograaf en filmmaker Rachel Fleminger Hudson ontwerpt de sets in haar hoofdartikelen om eruit te zien als keukens, slaapkamers en lounges-zij het met een opzettelijk synthetisch gevoel, verwant aan de setting van een toneelstuk in plaats van een echt huis, om te benadrukken hoe mensen hun dagelijks leven construeren en uitvoeren. Elders spreads spreads gepubliceerd door Vogue Hommes International Show hoe binnenlandse ruimtes een element van kunstmatigheid hebben, zoals te zien in de afbeeldingen van de fotograaf Nigel Shafran van voetbalsterren in hun nauwelijks geleefde tijdelijke huizen, of visuele kunstenaar Sarah Jones’s Uncanny Series Pictures Show Apartments. “Ze is erg ge\u00efnteresseerd in dit idee van hoe deze ruimtes ambities cre\u00ebren,” zei Murray over het werk van Jones en merkte op dat het persoonlijke idealen onderzoekt als het gaat om het soort huizen dat je zou kunnen wensen en willen bouwen.\n <\/p>\n
\n
Terwijl de grenzen tussen het publiek en het priv\u00e9 blijven ontbinden in het altijd-on tijdperk van sociale media, is het fotograferen in de huizen van mensen verre van een gril zijn van het pandemische tijdperk en de huishoudelijke ruimtes zijn ingesteld om een \u200b\u200bgemeenschappelijk kenmerk te blijven in mode-beelden. “Dit was niet alleen een paar jaar waar iedereen het deed – dit is een voortdurende zaak,” zei Murray.\n <\/p>\n
\n ‘The Domestic Stage’, gepubliceerd door Thames & Hudson, is nu beschikbaar in het VK en de VS op 7 oktober.<\/em>\n <\/p>\n<\/p><\/div>\n