<\/p>\n
\n
\tHenry Jaglom, de Maverick Auteur die diep intieme en onconventionele films heeft gemaakt die de fijne kneepjes van relaties en de eigenzinnigheid van menselijk gedrag hebben onderzocht, is gestorven. Hij was 87. <\/p>\n
\n
\tJaglom stierf maandagavond in zijn huis in Santa Monica, zijn dochter, Sabrina Jaglom, ook een filmmaker, vertelde De Hollywood Reporter<\/em>.<\/p>\n \n \t“Mijn vader was de meest liefdevolle, leuke, vermakelijke en unieke vader en de grootste cheerleader en kampioen iedereen kan het geluk hebben om te hebben,” zei ze.<\/p>\n \n \tDe schrijver-regisseur van dergelijke films als Een veilige plek <\/em>(1971), Zittende eenden <\/em>(1980), Kan ze een kersentaart bakken? <\/em>(1983), Nieuwjaarsdag <\/em>(1989), Eten <\/em>(1990), Afgelopen zomer in de Hamptons <\/em>(1995) en Al gezien <\/em>(1997), Jaglom trok uit ervaring om zijn werk des te persoonlijker en trouwer aan het leven te laten voelen.<\/p>\n \n \tHoewel hij nooit de sterrenstatus van sommige van zijn tijdgenoten heeft bereikt, werd Jaglom gevierd als een origineel. Zijn films, hoewel vaak meanderend, waren rijk aan een ingewikkelde dialoog en diep geweven personages en benadrukten mensen over percelen. Hij deed vaak zonder script of repetities.<\/p>\n \n \tSommigen beschouwden hem als een genie; Anderen dachten dat hij helemaal geen talent had. Wie is Henry Jaglom? <\/em>was de titel van een documentaire uit 1995 die probeerde de kern van de zaak te bereiken.<\/p>\n \n \t“Uiteindelijk, of je hem of zijn films houdt of haat,” Wie is Henry Jaglom? <\/em>Co-directeur H. Alex Rubin zei ooit: “Je moet hem de eer geven voor zijn koppige toewijding om buiten de mainstream te blijven en zijn weigering om een \u200b\u200bcompromis te sluiten.”<\/p>\n \n \tIn een interview met 2012 met Schuin <\/em>Magazine, gaml gezegd<\/a> Hij hield van Hollywood -films als een jongere, maar “voelde altijd dat er een muur was tussen mij en hen.”<\/p>\n \n \t“Ik wilde films maken waar mensen het gevoel hadden dat de lijn wazig was,” voegde hij eraan toe. “Mensen hebben me verteld dat ze zich op de een of andere manier minder eenzaam voelen door mijn films (kijken), omdat mijn films onthullen dat we allemaal ‘Bozos in deze bus zijn,’ als je die uitdrukking kent. En op de een of andere manier, om dat feit te delen, dat we allemaal door deze dingen gaan, voelen mensen het gevoel dat ze minder in de problemen zijn.<\/p>\n \n \tRechtstreeks uit de universiteit studeerde Jaglom acteren onder Lee Strasberg in de Actors Studio in New York en verscheen vervolgens tegenover Jack Nicholson in Psych <\/em>(1968) en in het regiedebuut van de acteur, Rijd, zei hij <\/em>(1971). Hij werpt zich ook in veel van zijn films uit.<\/p>\n \n \tHij was een goede vriend van Orson Welles, een van zijn sterren in Een veilige plek<\/em>. Gedurende ongeveer twee jaar v\u00f3\u00f3r de dood van Welles, zouden de twee elkaar ontmoeten voor een wekelijkse lunch in Ma Maison in Hollywood, en Jaglom nam hun lange uitwisselingen op terwijl ze dineerden. Die werden de basis voor het boek van Peter Biskind 2013, Mijn lunches met Orson<\/em>.<\/p>\n \n \tHet laatste acteeroptreden van Welles kwam in Jaglom’s Iemand om van te houden <\/em>(1987), en Jaglom verscheen in de laatste film van Welles, De andere kant van de wind<\/em>Uitgebracht in 2018 na 40 jaar in ontwikkeling.<\/p>\n \n \tHenry David Jaglom werd geboren in Londen op 26 januari 1938. Zijn vader, Simon, kwam uit Rusland – hij werd gevangengezet tijdens de Russische revolutie in 1917 omdat hij kapitalist was – en zijn moeder, Marie, was een afstammeling van de Duitse filosoof Moses Mozelssohn. Beide kwamen uit rijke families. <\/p>\n \n \tJaglom werd opgevoed in New York City nadat zijn gezin daarheen verhuisde om aan de nazi’s te ontsnappen. Hij ging naar de Universiteit van Pennsylvania om acteren te studeren (Bruce Dern was een klasgenoot) en keerde daarna terug naar New York na zijn afstuderen om met Strasberg te werken.<\/p>\n \n\tPeter Bogdanovich<\/a>Voorbereiden om zijn eerste film te regisseren, Doelen <\/em>(1968), overtuigde Jaglom om naar Hollywood te verhuizen. Hij wilde dat hij als journalist in zijn film speelde, maar besloot uiteindelijk zelf de rol te spelen. <\/p>\n \n \tJaglom landde gastplekken op de Sally Field Sitcoms Gidget <\/em>En De vliegende non <\/em>En in de functie De 1000 vliegtuigaanval <\/em>(1969). Hij was in de race geweest om Benjamin Braddock in te portretteren De afgestudeerde <\/em>(1967) maar verloren van Dustin Hoffman. <\/p>\n \n \tZijn vriendschap met Nicholson gaf Jaglom de kans om te helpen bewerken Gemakkelijke rijder <\/em>(1969) – Jaglom zou verschillende van zijn eigen functies bewerken – en een kans om producer te pitchen Bert Schneider<\/a> Een script dat hij had geschreven en wilde regisseren.<\/p>\n \n \tDat was Een veilige plek<\/em>die dinsdag las speelde als een mentaal onstabiel bloemenkind dat is verscheurd tussen een vast vriendje, Fred (Phil Procter), en de sexy, gevaarlijke Mitch (Nicholson). <\/p>\n \n \tDe film opende het New York Film Festival, maar werd slecht ontvangen, en het zou Jaglom nog vijf jaar duren voordat hij financiering kon krijgen om zijn tweede film te maken, de Dennis Hopper-Starring Sporen <\/em>(1976). Het volgde een Vietnam-veteraan terwijl hij de kist van een collega-soldaat op een langlaufreis neemt om ervoor te zorgen dat zijn kameraad een begrafenis in de woonplaats krijgt.<\/p>\n \n \tIn Kan ze een kersentaart bakken? <\/em>Karen Black<\/a> kauwde in het landschap – letterlijk en figuurlijk – als een neurotische, onzekere vrouw die zich wendt tot het consumeren van het hele woestijnlade van een diner om het hoofd te bieden wanneer haar man haar verlaat. <\/p>\n \n