Zoom in<\/dmt-icon>Na zijn studies Science & Innovation Management en Sustainable Development begon Tobias Molenaar (40) een succesvol duurzaamheidsadviesbureau. Maar na zes jaar ging er iets knagen. Hoewel hij vaak tot \u2019s avonds laat doorwerkte, merkte hij dat echte impact uitbleef. \u201eIk gooide mijn ziel en zaligheid erin. Maar dan belde ik naar opdrachtgevers, en dan bleek dat zij misschien 5 procent van wat ik ze had geadviseerd, hadden uitgevoerd.\u201d<\/p>\n
Op reis in Ecuador vertelde Molenaar medereizigers over het fietskoerieren \u2013 dat deed hij er al bij. Over zijn eigen bedrijf vertelde hij niemand iets. \u201eTerwijl ik daar veel meer mee verdiende. Ik besefte: ik ben veel trotser op mijn werk als fietskoerier. De stap was daarna snel gemaakt.\u201d<\/p>\n
Duurzaamheid speelde mee \u2013 \u201emet elke trap bespaar ik CO2<\/sub>-uitstoot\u201d \u2013 maar het grootste belang hecht Molenaar aan het menselijke contact. Met receptionisten, lokale ondernemers en ouderen. \u201eLaatst moest ik ergens een stekker afleveren. Daar stonden teleurgestelde kinderen om een ouderwetse draaimolen. Toen we de stekker inplugden, gingen alle lichtjes aan en begonnen de kindjes te juichen. Dankzij het fietsen is Utrecht voor mij gevuld met dit soort waardevolle momenten.\u201d<\/p>\nVrienden en studiegenoten verklaarden Molenaar in het begin voor gek. \u201eZe zeiden: \u2018je hebt een mooi bedrijf, ga daar lekker mee door\u2019. Of laatst: toen ik iemand van de basisschool over mijn werk vertelde, vroeg hij wat ik dan had gestudeerd. De implicatie was: wat is er misgegaan?\u201d<\/p>\n
Toch storen die vooroordelen Molenaar niet. \u201eIk krijg vooral leuke vragen uit oprechte nieuwsgierigheid.\u201d En dat vrienden meer verdienen dan hij? \u201eMet een hoger uurloon zou ik misschien meer tijd met mijn kinderen doorbrengen. Maar degenen die meer verdienen, hebben in praktijk vaak minder vrije tijd.\u201d<\/p>\n
Inmiddels runt Molenaar het koeriersbedrijf voor een deel, maar pakketjes brengt hij nog wekelijks rond. \u201eHet blijft het lekkerste om op de fiets te stappen en te knallen. Om aan het einde van de dag te denken: het is weer gelukt.\u201d<\/p>\n<\/aside>\n\nDaan Mathijsen – Shortcut Den Bosch<\/span> \u2018Veel liever dan ongelukkig worden in die consultancybubbel\u2019\n
\n<\/div>
\nFoto Dieuwertje Bravenboer<\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n
Zoom in<\/dmt-icon>Tijdens zijn master Planologie wist Daan Mathijsen (31) al dat een baan als consultant, of eigenlijk \u00fcberhaupt op een kantoor, niet voor hem was weggelegd. Tijdens een opdracht om een Europese stad te benchmarken<\/em>, besefte hij: ik kan gewoon wat opschrijven, het wordt toch wel goedgekeurd. \u201eTerwijl bedrijven lachend 300 euro per uur factureren voor dat soort adviezen, die vaak in de prullenbak belanden.\u201d<\/p>\nDie nutteloosheid frustreerde Mathijsen. Hij dacht vooral: \u201ede wereld staat in de fik, we moeten er iets moois van proberen te maken.\u201d Als bijbaantje was hij het fietskoerieren al ingerold, en nadat hij gedesillusioneerd de universiteit had verlaten, dacht hij: waarom niet als \u00e9chte baan, een veel concreter verschil maken?<\/p>\n
De eerste vier jaar fietste Mathijsen fulltime door de straten van Den Bosch. \u201eHet was soms zwaar, vooral die ernstige kou die ik soms nog in mijn rug voel. Maar ik vond het ook heerlijk om te laten zien: fuck it<\/em>, zo kan het ook. In de regen jezelf de vernieling in trappen. Veel liever dan ongelukkig worden in die consultancybubbel.\u201d<\/p>\nSoms wrong het bij Mathijsen. Want was het niet zijn verplichting het maximale uit zijn carri\u00e8re te halen? \u201eHet was natuurlijk een privilege om te k\u00fannen kiezen voor een praktisch geschoolde baan. Dat zie ik ook bij andere fietskoeriers: het wereldje is behoorlijk wit. We zijn allemaal met een extra paar vinkjes begonnen, zeg maar.\u201d<\/p>\n
Nog steeds twijfelt Mathijsen wel eens. \u201eIk heb inmiddels een kind, veel meer verplichtingen. Het was heel relaxed geweest als ik nu comfortabel in een leasebak had kunnen rondrijden.\u201d<\/p>\n
Toch wil ook Mathijsen de fietskoerierwereld niet verlaten. Daarvoor houdt hij te veel van het \u201efamiliaire sfeertje\u201d waarin iedereen \u201enog \u00e9cht naar elkaar omkijkt\u201d. Met zijn academische achtergrond \u00e9n ervaring op het fietspad blijft een baan bij een adviesbureau over mobiliteit wel een optie. \u201eMaar echt niet meer dan \u00e9\u00e9n dag per week.\u201d<\/p>\n<\/aside>\n\nJan-Willem Sterenborg – Velocity Nijmegen<\/span> \u2018Ik neem het als schrijver allemaal mee\u2019\n
\n<\/div>
\nFoto Dieuwertje Bravenboer<\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n
Zoom in<\/dmt-icon>Door de jaren heen werkte Jan-Willem Sterenborg (46) zich gestaag omhoog binnen het operationeel management van Ahold. Elke paar jaar kreeg hij een nieuwe functie, met meer verantwoordelijkheid en een groter team onder zich. Maar of hij daar gelukkig van werd, die vraag stelde hij zichzelf niet. \u201eIk ging gewoon door, nam mijzelf niet serieus.\u201d<\/p>\n
Dat veranderde in 2020. Sterenborg volgde een ontwikkeltraject in de corporate wereld van Ahold en stond op het punt een zwaardere managementfunctie in Rotterdam te accepteren, maar raakte juist toen overspannen en kreeg fysieke klachten. \u201eEr werd steeds meer van mij gevraagd, ik dacht mee te moeten in de bedrijfscultuur van output en je targets halen. Mijn klachten waren een belangrijke wake up call.\u201d<\/p>\n
Sterenborg, die personeel & arbeid (hbo), sociologie en filosofie (beide wo, niet afgemaakt) studeerde, had bovendien een droom: een roman schrijven. Hij nam ontslag bij Ahold en kwam in de zoektocht naar iets minder stressvols voor erbij uit bij het fietskoerieren. Dat doet hij sindsdien drie dagen per week. \u201eHet is een ideale combinatie. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn, en ben een observator. Flarden van gesprekken, de Nijmeegse landschappen: ik neem het als schrijver allemaal mee.\u201d<\/p>\n
Familie en vrienden vonden de carri\u00e8reswitch van Sterenborg moedig, maar waren ook sceptisch. Hoe ga je dat allemaal bekostigen, hoorde hij vaak. \u201eNog steeds laten mijn ouders mij wel eens vacatures zien. \u2018Is dit niet leuk?\u2019, vragen ze dan. Ik begrijp het ook. De gedachte is toch dat je een opleiding hoort te verzilveren.\u201d<\/p>\n
Sterenborg sluit niet uit ooit het bedrijfsleven weer in te gaan \u2013 \u201eik heb ook een gezin en een hypotheek\u201d. Maar hij benadrukt zich sinds zijn overstap veel helderder en gelukkiger te voelen. \u201eHet is zonde wat je mentaal allemaal weggooit voor zo\u2019n managementbaan. Je moet altijd \u2018aan\u2019 staan. Het fietskoerieren neem je nooit mee naar huis.\u201d<\/p>\n<\/aside>\n
Geef cadeau<\/span>Deel<\/span>Mail de redactie<\/span>\n
\n
\nNIEUW: Geef dit artikel cadeau<\/strong>10 artikelen<\/strong> cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.\n\t\t<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u2018On your marks, get set, go!\u201d Het is half drie \u2018s middags op het Nyma-industrieterrein langs de Waal in Nijmegen als zo\u2019n zestig fietskoeriers \u2013 helmen op, bezorgtassen op de rug \u2013 wegschieten voor het NK fietskoerieren. De een met kinderen in de fietskar, een ander met een bruine boterham waaruit nog snel een hap …<\/p>\n","protected":false},"author":14,"featured_media":130769,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[153],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/130768"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/14"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=130768"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/130768\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/130769"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=130768"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=130768"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=130768"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}