<\/p>\n
A<\/span> Kolossale klif van groen getinte glas strekt zich uit langs de zijkant van een spoorlijn, als een muntachtige gletsjer-begroeting die aankomende treinen. De beglazingen glinsteren vreemd in het licht, het oppervlak is verschillend mat en glanzen, inpakkantoren en atriums samen in een veranderlijke kristallen huid. Er is een reden waarom het lijkt in tegenstelling tot een typisch kantoorblok – en het is niet alleen de Zwitserse precisie.<\/p>\n Voltooid in 2000, de gevel van Peter Merian Haus<\/a> in Basel is het grootste, en toch misschien het minst bekend, werk van Donald Judd<\/a>Een van de belangrijkste minimalistische kunstenaars van de 20e eeuw. Als je ooit in een gepolijste aluminium doos in een kunstmuseum hebt nagedacht of een gnomische stapel gekleurde acrylrechthoeken die vanuit een muur projecteerden tegenkwam, waren ze waarschijnlijk van hem. Maar weinigen realiseren zich dat Judd’s productieve output zich uitstrekte tot commissies op het gebied van gebouwen-of dat, voordat zijn leven werd afgebroken in 1994 op 65-jarige leeftijd, hij bezig was met het opzetten een kantoor gewijd aan architectuur<\/a>.<\/p>\n