<\/p>\n
\n
\tIn het hart van Neeraj Ghaywan’s Thuisgebonden<\/em> is het beeld van de ene jonge man die een andere draagt. Vroeg in de film zien we de piggyback als een moment van lachen en vreugde. Tegen het einde van de film is het een wanhopige poging om de dood te trotseren.<\/p>\n \n \tDe man die de last schouder is, is shoaib (Ishaan Khatter). Hij draagt \u200b\u200bzijn jeugdvriend, Chandan (Vishal Jethwa). Beide proberen de laatste paar honderd mijl naar hun dorp te doorkruisen in het midden van de Covid -pandemie. De ene is moslim, de andere dalit. Beide hebben hun leven doorgebracht met vechten tegen onverdraagzaamheid en armoede, alleen om verder te worden gemarginaliseerd door ziekte en een lockdown. Chandan is ziek, maar Shoaib geeft hem niet op. Hij sleept hem op zijn rug en blijft lopen. Het is een krachtig, brandend symbool van de mensheid.<\/p>\n \t\t\t\t\tThuisgebonden\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe bottom line<\/span> \tEen krachtige en empathische traan. \t\t\t\t\t\t\tReleasedatum:<\/strong> Vrijdag 26 september \t\t\t\t\t\t\t\t1 uur 57 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n \tExecutive geproduceerd door Martin Scorsese, Thuisgebonden<\/em> is gebaseerd op een op-ed geschreven door Basharat Peer in The New York Times<\/em>getiteld “Een vriendschap, een pandemie en een dood naast de snelweg.”<\/a> Vanaf dat 2020 -artikel heeft Ghaywan een verhaal opgebouwd dat ons, met zowel urgentie als terughoudendheid, in de breuklijnen van wordt geleid India<\/a>. <\/p>\n \n \tDe film begint met beide jongens die proberen lid te worden van de politie. Hun redenering is dat als je eenmaal een uniform draagt, geloof en kaste er niet meer toe doet. Maar het is een zware strijd, omdat er voor elke stoel ongeveer 714 kandidaten zijn. Chandan wil niet worden ge\u00efdentificeerd als iemand van een onderdrukte kaste. Shoaib krijgt uiteindelijk een baan waarbij hij wordt gewaardeerd voor zijn straat smarts, maar ook routinematig eraan herinnerd dat hij er niet bij hoort. Uiteindelijk belanden beide in Surat, in de staat Gujarat. Maar wanneer de pandemie toeslaat, wordt het werk gesloten en moeten ze een weg terug vinden over duizenden kilometers naar hun dorp.<\/p>\n \n \tSinds zijn bekroonde debuut in 2015 Was<\/em>Ghaywan is de belangrijkste chroniqueur van de Hindi Cinema geworden van gemarginaliseerde mannen en vrouwen. Zijn verhalen – overweeg zijn korte films Sap<\/em> (2017) en Geeli Pucchi<\/em> (2021) – zijn niet didactisch of schril. Met controle en ambacht onthult Ghaywan de wreedheid die in onze sociale stof is ingebouwd en vraagt \u200b\u200bons om te overwegen welk deel we spelen, bewust of onbewust, door het te bevorderen. <\/p>\n \n\tThuisgebonden<\/em> zet dit thema voort. Shoaib en Chandan worden steeds opnieuw eraan herinnerd dat ze, op grond van hun geboorten, als minder worden beschouwd. Er is een ingewikkelde volgorde waarin de moeder van Chandan (een uitstekende Shalini Vatsa), die in een dorpsschool werkt, verboden is om voor de kinderen te koken vanwege haar kaste. Wanneer de protesterende ouders eraan worden herinnerd dat wat ze doen ongrondwettelijk is, antwoordt een vader boos: “U kunt uw grondwet behouden.” <\/p>\n \n \tDe lawaaierige agressie snijdt tot stilte. De vrouw zit alleen te kijken naar een foto van de grote BR Ambedkar, die de belangrijkste architect van de Indiase grondwet was. Het document wordt in 1949 aangenomen, belooft expliciet ‘rechtvaardigheid, sociaal, economisch en politiek’ als een kerngeleidingsprincipe. En toch, meer dan 70 jaar later, blijft discriminatie diep en blijvend.<\/p>\n \n\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Vorm:<\/strong> Ishaan Khatter, Vishal Jethwa, Janhvi Kapoor
Directeur:<\/strong> Neeraj Ghaywan
Scenarioschrijvers:<\/strong> Neeraj Gawan, Basharat Peer, Sumit Roy
<\/p>\n