<\/p>\n
\n
\tEr is een lijn die de neiging heeft om eruit te worden getrotting wanneer een big budget, spraakmakende stuk IP-flops hard. “Ik heb dit gemaakt voor de fans, niet de critici,” zullen ze de geliefden handig verdeelen, die alles opeten die ze hebben gegeven, van de haters, die alleen willen klagen.<\/p>\n
\n
\tIk betwijfel of Taylor Swift<\/a>een kunstenaar die op reageerde Reputatie<\/em>‘s Grammy Underperformance met een bedrijf’ Ik moet gewoon een betere record maken ‘, heeft ooit ernstig geprobeerd dit excuus te laten zweven. Integendeel: Haar nieuwe album<\/a>De korte, vrolijke, Max Martin-geproduceerd Het leven van een showgirl<\/a><\/em>Voelt bijna net zoveel als een reactie op klachten over 2024’s De gemartelde dichtersmaatschappij<\/a><\/em> Te lang of te Mopey of Too Jack Antonoff-y zijn, omdat het een spontane uitstorting van liefde voor arena-tours of Travis Kelce doet.<\/p>\n \t\t\t\t\tTaylor Swift: de offici\u00eble release -partij van een showgirl\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe bottom line<\/span> \tEen mooie maar overweldigende tijd. \t\t\t\t\t\t\tReleasedatum:<\/strong> Vrijdag 3 oktober \t\t\t\t\t\t\t\t1 uur 29 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n\tTaylor Swift: de offici\u00eble release -partij van een showgirl<\/em>Aan de andere kant is een ander verhaal. Slechts \u00e9\u00e9n weekend in de bioscoop spelen, is de 89 minuten durende filmische ervaring-noch visuele album noch concertfilm, en niet echt een documentaire-strikt voor de diehards. Maar hoewel er iets te zeggen is voor de gemeenschappelijke ervaring van het absorberen van een album omringd door tientallen gelijkgestemde fans, is wat eigenlijk op het scherm wordt geserveerd, meer filler dan Killer.<\/p>\n \n \tHet evenement functioneert in de eerste plaats als een spatbaar debuut voor de snel geregisseerde muziekvideo voor ‘The Fate of Ophelia’, het eerste nummer van de nieuwe plaat. Het speelt niet \u00e9\u00e9n maar twee keer, het boeken van het hele streven. Tussendoor zijn fragmenten van het maken van, buffet caleidoscopische tekstvideo’s voor de andere 11 nummers van het album-die elk uit dezelfde pool van kostuums en sets trekken in “Ophelia”.<\/p>\n \n \tHet goede nieuws is dat de video zelf heel geweldig is, een van de beste zelfgestuurde muziekvideo’s van Swift. Geschoten door Rodrigo Prieto (de Barbie<\/a><\/em> En Killers of a Flower Moon<\/a><\/em> Cinematograaf die eerder met haar samenwerkte aan video’s voor onder andere “Fortnight” en “Cardigan”), het draait door een eeuws show van Showgirl-ing, volgt Swift terwijl ze draait als een model van een model voor een John Everett Millais-achtig schilderij naar een uitvoerder in een Busby Berkeley-Style-musical naar een zangeres in een ’60s cabaret, en zo. De kostuums zijn oogverblindend, de sets extravagant, de choreografie (door Mandy Moore) scherp en de overgangen naadloos; Het is een feest voor de ogen waar ik naar uitkijk, nogmaals weer te zien als het eenmaal officieel online is op zondag 7 oktober.<\/p>\n \n \tHet is de rest van de show die underwhelms. Swift introduceert elk nieuw nummer, af en toe met een kruimel van achtergrondinformatie of een grappig kleine grapje te bieden. Mijn publiek guffwed bewust toen Swift met een recht gezicht beweerde maar een twinkeling in haar oog dat “Hout,”<\/a> Een Jackson met vijf verbleefde ode aan haar verloofde van haar verloofde blijkbaar boomgrootte, gaat echt over bijgeloof. (De uitleg is gedaan lichtelijk<\/em> Meer aannemelijk door gezinsvriendelijke tweaks voor de teksten van het album, waaronder “Open My Dighs” in “Open My Skies”.)<\/p>\n \n \tMaar degenen die op zoek zijn naar inzicht in de sonische referenties van het album of real-life inspiraties zijn beter af te kammen door de analyses die zowel critici als fans op dit moment al het grootste deel van een dag hebben opgezet. Wat Swift zelf hier te bieden heeft, zijn meestal samenvattingen op oppervlakniveau en vage platitudes. De paase ei-specificiteit van haar schrijven heeft haar een reputatie opgeleverd als een over-sharer, maar elke intimiteit hier is beperkt tot lijnen die je zeker al hebt gehoord als je nieuwsgierig genoeg bent om te lezen over de releasepartij-en zelfs dan zou ik dat beweren Het leven van een showgirl<\/em> behoort tot haar minder intens persoonlijke, minder lyrisch precieze werken.<\/p>\n \n \tToegegeven, de releasepartij werd nooit gefactureerd als documentaire in de trant van Miss Americana<\/a><\/em> of Renaissance: een film van Beyonc\u00e9<\/a><\/em>. Maar het is nog steeds iets van een teleurstelling dat niets hier boven het niveau van een YouTube -clip op het offici\u00eble kanaal van een kunstenaar stijgt. Zeker, niets voelt hier de moeite waard om naar het theater te rijden en $ 12 plus popcorn te schelen.<\/p>\n \n\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Schrijver-directeur:<\/strong> Taylor Swift
<\/p>\n