![\"\"](\"https:\/\/imgengine.khaleejtimes.com\/khaleejtimes-english\/2025-10-05\/uuoamx8a\/WELL-YOGA-102-SEPT30-3-1.jpg?width=1200&height=800&format=auto\")
<\/div>\n![\"\"](\"https:\/\/fea.assettype.com\/khaleejtimes\/static\/assets\/fallbackPlaceholder-D4jFxx4n.jpg\")
<\/div>\n<\/div>\nOp een bewolkte woensdagavond half september nam Charlotte Chopin de functie aan die ze meer dan 40 jaar bekleedt.<\/p>\n
Gekleed in een loszittende gestreepte katoenen top en broek, haar korte witte haar een beetje wild, riep ze haar studenten in de aandacht en begon ze door stukken te leiden en hen aan te moedigen haar hoofdrol te volgen.<\/p>\n
Voor een nieuwkomer kan Chopin’s lichte build en gereserveerde houding aanvankelijk worden aangezien voor kwetsbaarheid. Dan zouden ze haar een reeks krijger poses zien doen – haar voeten stevig op de grond geplant, haar armen kloppen recht, haar vorm stroomt moeiteloos van de ene houding naar de andere.<\/p>\n
Sinds 1982 heeft Chopin, nu 102, yoga gegeven in L\u00e9r\u00e9, een Frans dorp in de regio Loire. De winderige wegen zijn bekleed met vervallen huizen en lokale bedrijven, veel van de winkelpuien schijnbaar verlaten. Je kunt een schaap of ezel tegenkomen, maar weinig anders.<\/p>\n
Genesteld in dit landschap is haar studio – een kleine, vierkante kamer met muren geverfd perzik en gehuisvest in een voormalig politiebureau. De kleedkamers waren ooit gevangeniscellen. Haar studenten die nacht waren vier lokale vrouwen, vari\u00ebrend in leeftijd van 35 tot 60.<\/p>\n
Terwijl de klas van start ging, wenkte Chopin me om op een diep stuk met haar samen te werken. We grepen allebei een houten paal en bogen onze knie\u00ebn, die elkaar in evenwicht ondersteunen. Ik aarzelde eerst en was bang dat ik haar zou overhalen, maar ze paste bij mijn kracht met weinig moeite. Later, toen ik weigerde om een \u200b\u200bontmoedigende beweging te doen waarbij omklapte terwijl ze aan muurbanden vasthield, demonstreerde ze de oefening zelf en gebaarde voor mij om het te proberen.<\/p>\n
“Voil\u00e0,” zei ze, toen ik slaagde.<\/p>\n
In de afgelopen jaren is Chopin iets van een beroemdheid in Frankrijk geworden, dankzij een verschijning van 2022 op “La France A Un incroyable Talent”, het Franse antwoord op “America’s Got Talent”. Op 99-jarige leeftijd voerde ze een dozijn bijna perfecte poses op het podium uit. “Ik voel me goed, met al deze mensen die me toejuichen,” vertelde ze de camera’s in het Frans. “Het is onverwacht.”<\/p>\n
Hoewel ze de volgende ronde van de competitie niet haalde, trok haar uiterlijk de aandacht van lokale media – evenals die van de Indiase premier, Narendra Modi. Vorig jaar heeft India haar een civiele eer toegekend omdat ze een uitstekende ambassadeur voor yoga was. Sindsdien heeft ze een gestage stroom verzoeken ontvangen voor interviews en optredens. Een van haar vier kinderen, Claude Chopin, een voormalige fysiotherapeut en bekwame yogi zelf, is haar de facto manager geworden.<\/p>\n
Chopin beweert geen wellnessgoeroe te zijn, noch lijkt ze een brandend verlangen te voelen om te evangeliseren over haar eigen benadering van het leven. Maar mensen blijven om haar geheimen vragen om goed te verouderen.<\/p>\n
Dankbaarheid en geluk<\/p>\n
Ik metchopin in haar huis, een huisje dat ergens in de 19e eeuw werd gebouwd en al minstens 100 jaar in haar familie is geweest. Claude, die 69 is, voegde zich bij ons om te vertalen. (Chopin spreekt Frans en Duits.)<\/p>\n
We verzamelden ons in haar woonkamer, versierd met natuurlijke landschappen en foto’s van familie en beeldjes in verschillende yogaposities. Een plaquette op een kabinet gelezen, in het Frans: “Geluk gaat niet over alles wat je wilt, maar houden van wat je hebt.”<\/p>\n
Chopin probeerde geen yoga tot ze 50 was, bij de aanmoediging van een vriend als een pauze van huishoudelijk werk. Ze begon een decennium later les te geven om verveling te voorkomen toen ze naar haar kleine stad verhuisde.<\/p>\n
Toen ik vroeg wat yoga haar aanbood, antwoordde ze gewoon: “Sereniteit.”<\/p>\n
Dat is ongeveer zo filosofisch als Chopin over haar praktijk zal komen – of haar buitengewone levensduur. Ze schrijft het laatste toe aan geluk. “Ik heb niet te veel problemen,” vertelde ze me. “Ik heb een activiteit die ik leuk vind.”<\/p>\n
Het is ook een die ze zich niet kan voorstellen zonder.<\/p>\n
Twee en een half jaar geleden, kort nadat Chopin 100 werd geworden, viel ze flauw tijdens het naar huis rijden van de yogales. Ze crashte haar auto en brak haar borstbeen. Drie maanden later zat ze niet alleen achter het stuur, maar gaf ze ook weer yoga.<\/p>\n
Oefen, oefenen, oefenen<\/p>\n
Terwijl we in haar woonkamer zaten, zwarte thee dronken die ze voor ons bereidde, vroeg ik Chopin of ze het gevoel had dat ze 102 was.<\/p>\n
Ze hield de buik, en antwoordde toen zorgvuldig: alleen ‘s ochtends.<\/p>\n
Maar na haar gebruikelijke ontbijt met koffie, toast met boter en honing of jam en soms op zichzelf een lepel gelei: “Ik ben weer op de rails – ik voel me goed,” zei ze. (“Toen we kinderen waren, zei ze vaak dat het ontbijt het beste moment van haar dag was,” voegde Claude eraan toe. “Het is nog steeds het geval.”)<\/p>\n
Maar het ding dat haar het meest heeft ondersteund, zowel in haar yogapraktijk als haar leven, zijn haar studenten, zei ze, en de sociale steun die ze bieden. Deze jibes met onderzoek suggereren dat mensen die normen van ouder worden tarten, een hoge waarde hechten aan sociale relaties.<\/p>\n
Voor Claude heeft zijn moeder in haar latere jaren zo sociaal gezien die zo sociaal blijft, zijn eigen benadering van ouder worden be\u00efnvloed dan wat dan ook. “Ze houdt van mensen,” vertelde hij me, en “ze is gemakkelijk met haar contact met anderen.” Hij streeft naar hetzelfde.<\/p>\n
Op de avond dat ik de klas volgde, omvatten haar studenten een fabrieksarbeider, een supermarktbediende, een gepensioneerde en een huisvrouw. Ze kwamen al vele jaren naar de klas met Chopin en begroetten elkaar met knuffels en warme hellos.<\/p>\n
Toen de les eenmaal begon, toen ze niet samen met ons poseerde, liep Chopin door de kamer, corrigeerde onze vorm en spoorde ons aan onszelf steeds verder te duwen. Op een gegeven moment drukte ze mijn pijnlijke, jet-lagged body zo stevig in een stuk, ik begon mijn eigen grenzen in twijfel te trekken.<\/p>\n
Nadien beschreven de studenten van Chopin hun leraar als een “perfectionist” maar altijd bemoedigend. “Ze zorgt ervoor dat ik oud wil worden,” vertelde een student me later in een e -mail.<\/p>\n
Chopin is vertraagd terwijl ze verder in haar highse is verhuisd. Hoewel ze dagelijks yoga deed, oefent ze nu alleen tijdens de drie klassen die ze elke week geeft. Ze kan ook niet alle poses meer doen – ze sloot een paar jaar geleden handstanden uit. Maar ze kan haar tenen nog steeds aanraken en ze beweegt met de stabiliteit van iemand tientallen jaren jonger.<\/p>\n
Ik vroeg of haar lessen in de loop der jaren zijn ge\u00ebvolueerd en ze kon niet begrijpen waarom ze dat zouden doen. “Ik geef mijn lessen altijd op dezelfde manier,” zei ze. De poses zijn de poses.<\/p>\n
Het artikel verscheen oorspronkelijk in de New York Times.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op een bewolkte woensdagavond half september nam Charlotte Chopin de functie aan die ze meer dan 40 jaar bekleedt. Gekleed in een loszittende gestreepte katoenen top en broek, haar korte witte haar een beetje wild, riep ze haar studenten in de aandacht en begon ze door stukken te leiden en hen aan te moedigen haar …<\/p>\n","protected":false},"author":41,"featured_media":131858,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[151],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131857"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/41"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=131857"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131857\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/131858"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=131857"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=131857"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=131857"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}