<\/p>\n
T<\/span>er was altijd iets enigszins verboden aan Led Zeppelin. Ze waren donkerder dan de andere bands en beheersten de mystiek. Je hebt niet veel interviews met ze gezien; je zag er nauwelijks iets. Ze hadden een beroemde hekel aan Rolling Stone. Het gerucht ging dat Jimmy Page en (medeoprichter van Rolling Stone) Jann Wenner ruzie hadden gehad over een meisje in Londen. Het tijdschrift vernielde hun eerste album. Ik had Led Zeppelin echter ge\u00efnterviewd voor de Los Angeles Times. Het was een soort eerste reis naar de mainstream voor de band, en twee jaar later, toen ze op het punt stonden hun album uit te brengen Fysieke graffiti<\/a>Ik werd uitgenodigd om met hen mee op pad te gaan door Danny Goldberg, de publicist van de band en directeur bij het label dat ze waren begonnen, Swan Song.<\/p>\n De sleutel om Zeppelin op de cover van Rolling Stone te krijgen was altijd Jimmy Page. Ik zou eerst de andere leden interviewen, en als Page nog steeds weigerde, zou Robert Plant alleen op de cover staan. Dat vooruitzicht zou Page zeker op het idee van een groepsfoto lokken. Of misschien zou hij de hele onderneming tot zinken brengen. Dat was ook mogelijk, misschien zelfs waarschijnlijk.<\/p>\n Terug in San Francisco keurde Rolling Stone-redacteur Ben Fong-Torres het idee goed en moedigde me aan met dagelijkse telefoontjes waarin om voortgangsrapporten werd gevraagd. Ik naderde al het einde van de tijd dat ik mijn ouders had verteld dat ik van huis zou zijn, en ik ontweek de meeste van mijn verplichtingen aan het San Diego City College, waar ik een aantal lessen volgde. Het was me gelukt om mijn journalistiekleraar zover te krijgen dat hij mijn roadtrip met Zeppelin als lestegoed meetelde.<\/p>\n Na hun shows keerde de band terug naar het Ambassador-hotel en hergroepeerde zich om uit te gaan in Chicago. Omdat bekend was dat ze in de stad waren en de fans op jacht waren, liet Richard Cole, hun chaosminnende wegbeheerder, hen vaak een homobar om de hoek binnen. Het was een traditie die gedurende een groot deel van de tour werd voortgezet. Fans die de straten doorkruisten op zoek naar de band, realiseerden zich nooit dat ze Jimmy Page en Robert Plant samen konden zien dansen, ongestoord, op een nummer van Gloria Gaynor of de Average White Band. Ik schoot altijd de badkamers binnen en maakte aantekeningen op kleine stukjes papier, vaak op de soundtrack van coca\u00efne-snuivende klanten en soms seks aan de andere kant van de staldeur.<\/p>\n Mijn interview met Plant verliep zoals gepland.<\/p>\n