Vier jaar geleden speelden ze voor het laatst een offici\u00eble wedstrijd, voorafgaand aan de verwoesting, vernietiging en ontheemding veroorzaakt door de terugkeer van de Taliban<\/a>De Afghaanse vrouwen zijn klaar om weer voor hun land te spelen.<\/p>\n De “FIFA Unites: Women’s Series” zal de nieuw gevormde spelers zien Afghanistan<\/a> Het vrouwelijke vluchtelingenvoetbalteam speelt van 23 tot 29 oktober tegen Tsjaad, Libi\u00eb en gastland de Verenigde Arabische Emiraten. Hoewel de wedstrijden er wel toe doen, is het sturen van een boodschap aan de onderdrukkende heersers van hun thuisland nog belangrijker.<\/p>\n “Er komen veel emoties naar boven, een mix van opwinding en het uitkijken naar het toernooi, maar tegelijkertijd is het ook een grote verantwoordelijkheid”, vertelde verdediger Najma Arefi aan DW.<\/p>\n \u2018Het gaat niet alleen om het dragen van de trui van het Afghaanse damesteam<\/a>. Het gaat ook om het vertegenwoordigen van zoveel Afghaanse vrouwen die het zwijgen zijn opgelegd en geen enkele stem hebben om dit met de wereld te delen. Ze zijn verboden elk mensenrecht<\/a>.”<\/p>\n Sinds de Taliban in 2021 de macht heroverden, na de terugtrekking van Amerikaanse en NAVO-troepen, zijn de rechten van vrouwen en meisjes in het land vrijwel volledig ontnomen. Ze kunnen het huis niet verlaten zonder een goede mannelijke begeleider hoger opgeleid dan het niveau van de basisschool<\/a> en worden geconfronteerd met brute straffen voor een groot aantal alledaagse handelingen.<\/p>\n Sport, die voor vrouwen en meisjes was gaan bloeien<\/a> in de twintig jaar sinds het vorige Taliban-regime, werd ook verboden. Voor vrouwen als Arefi, destijds 17, was vertrek de enige zinvolle optie.<\/p>\n “Ik heb ongeveer een maand onder het Taliban-regime geleefd. Als meisje was het een nachtmerrie. In mijn familie had ik ook drie jongere zussen. Een van de grootste problemen in die tijd was dat de Taliban-soldaten met jonge meisjes gingen trouwen (tegen hun wil). Het nieuws verspreidde zich en mijn ouders waren heel erg bezorgd over wat ze met ons moesten doen”, zei ze.<\/p>\n “Het feit dat ik in de sport zat, maakte het voor ons in die tijd riskanter en gevaarlijker om te leven. Ik kon me niet eens bewegen om het huis uit te gaan om te gaan winkelen of iets anders te doen. Ik zat net als in een gevangenis gedurende twee maanden.”<\/p>\n Arefi, die zich inmiddels in Engeland heeft gevestigd, heeft geprobeerd contact te houden met zoveel mogelijk familieleden en vrienden die in Afghanistan achterblijven. Maar die van de Taliban massale beperkingen van sociale media<\/a> toegang en sluiting van het internet eind september<\/a> hebben de Afghanen, en vrouwen in het bijzonder, ge\u00efsoleerd achtergelaten.<\/p>\n “We hebben goede hoop dat ze naar ons kunnen kijken (het toernooi wordt live gestreamd door de FIFA) en dat ze ons als inspiratiebron voor zichzelf kunnen zien, want op dit moment gaan er zoveel dingen mis in Afghanistan”, zei ze.<\/p>\n Het toernooi markeert een belangrijke stap in de richting van heropname in de FIFA-wereld, wat een belangrijke stap is geweest prioriteit voor de vrouwelijke voetballers die wisten te ontsnappen.<\/a> Onder leiding van voormalig aanvoerder Khalida Popal hebben veel jonge voetballers onvermoeibaar gewerkt om de zaak te promoten.<\/p>\n Een vluchtelingenteam dat in de regionale competities in Melbourne, Australi\u00eb speelt, heeft de facto gediend als een Afghanistan-team, maar werd niet erkend door de mondiale gouverneurs van het spel. Dat veranderde in mei, toen de FIFA ‘een alomvattende strategie aankondigde om Afghaanse vrouwen te ondersteunen bij de deelname aan voetbal, ongeacht of ze in het land wonen of daarbuiten zijn gevestigd’.<\/p>\n\n
Het leven veranderde van de ene op de andere dag<\/h2>\n
Twijfels over wie kan kijken terwijl het toernooi lonkt<\/h2>\n