\n
\n Leesmodus inschakelen<\/span>\n A-<\/button>A<\/button>EEN+<\/button>\n <\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n<\/p><\/div>\n\n
Shafaq-nieuws – Maysan Het beeld van het uitgestrekte blauwe water zit nog steeds in zijn hoofd, en het licht dat de bodem van het water bereikt, geeft een glans aan de moerasalgen die hij zich nog goed herinnert. Dit is wat de jongeman Mustafa Hashem zegt over zijn relatie met het Hawizeh-moeras, dat hij met zijn gezin moest verlaten nadat het opdroogde. Mustafa Hashem werd in 2002 geboren in een dorp gelegen aan de grens van het Al-Hawizeh-moeras in het gouvernement Maysan, niet diep in het moeras zelf, omdat mensen niet in het moeras mochten wonen na de ontheemdingscampagnes waarvan het in de jaren tachtig en negentig getuige was, en het verbod bestaat nog steeds.De afgelopen jaren heeft Irak geleden onder de gevolgen van de snelle klimaatverandering, die tot uiting komen in stijgende temperaturen, toenemende droogtes en afnemende hoeveelheden seizoensregens. Al deze zaken hebben zich uitgebreid tot de Iraakse moerassen, die ooit een rijke habitat waren voor water, wilde dieren en landbouw, maar tegenwoordig lijden onder woestijnvorming en verlies aan ecologische diversiteit.Deze water- en milieucrises zijn niet alleen een moderne uitdaging, maar eerder een uitbreiding van een lange geschiedenis van verwaarlozing en marginalisering, omdat bewoners gedwongen worden te migreren of zich aan te passen aan barre omstandigheden die de regio nog nooit eerder heeft gekend.Hier komt het verhaal van Hashem, de jongeman die opgroeide aan de oevers van het Hawizeh-moeras, naar voren als een levende stem die het lijden van de mensen in de moerassen en de impact van droogte en klimaatverandering op hun dagelijks leven overbrengt, en laat zien hoe de waterige landen die hun identiteit vormden, veranderden in een droge en verlaten woestijn.Sinds zijn jeugd had hij verhalen gehoord over het oude leven in het hart van de moerassen, hoe mensen vrij leefden tussen water, riet en buffels, en hoe het leven eenvoudig was en verbonden met de natuur.Mustafa vertelt Shafaq News Agency: “Ik woon in de regio Hawwiza Hor, en ik ben een milieuactivist en mensenrechtenverdediger. Mijn familie bestaat uit acht leden.”Hij zat altijd midden in de voorn en stak zijn hoofd naar buiten om naar de bodem te kijken. Hij bracht de nacht door bij zijn vader midden in Birkat Umm al-Naaj, een watermassa met een oppervlakte van 100 vierkante kilometer en omgeven door dichte, ondoordringbare rietbossen.Hij vertelt: “Elke keer dat we de voorn midden in het moeras vastbonden en gingen slapen, was de aanblik van de sterrenhemel, de bries van de lucht en het geluid van de vogels… ik herinner het me nog goed. Het was iets magisch.”V\u00f3\u00f3r de droogte was de voornaamste taak van Mustafa bij zijn vader vissen. Dit was het diepste beeld dat verband hield met zijn kindertijd, toen ze bij zonsopgang wakker werden en naar de kalme wateren van het moeras gingen, tussen het riet en de zegge voor hun levensonderhoud visten en vol geruststelling terugkeerden. Maar dat leven ging verloren door het uitbreken van de droogte. De wateren uit zijn kindertijd veranderden in dor land, en de plek die hij kende was niets anders dan een droge woestijn.Vervolgens werd hij gedwongen te stoppen met vissen en te gaan werken in een van de nabijgelegen olievelden voor lage lonen van niet meer dan 20.000 Iraakse dinar per dag (ongeveer $ 15).Toen de bouw van de fabriek voltooid was, werd hij, net als veel jonge mannen, ontslagen en ging hij als arbeider in een elektriciteitscentrale werken. Hij vervolgt: “Mijn familie en ik wonen nog steeds in de moerassen aan de oevers van de rivieren, maar ons oorspronkelijke huis in het Hawizeh-moeras is slechts een herinnering geworden nadat het werd verslonden door de droogte.”Mustafa beschrijft dat het leven van zijn gezin altijd moeilijk is geweest: “Als iemand die afkomstig is uit een inheemse cultuur die voor haar levensstijl afhankelijk is van water, beschouw ik het niet als overdreven als ik zeg dat ik getuige ben geweest van de langzame dood van mijn volk wanneer hun water werd onthouden.”Hij verwijst naar de arrestaties, mishandelingen en zelfs de dood waarmee de mensen in zijn gebied te maken kregen tijdens hun strijd om te overleven. \u201cIk ben in mijn land opgegroeid als tweederangsburger, net als mijn vader, mijn familie en iedereen die ik ken\u201d, zegt hij.Hij gelooft dat de klimaatverandering een excuus is geworden voor de Iraakse regering om haar onvermogen om waterquota te verkrijgen te rechtvaardigen.\u201cWe hebben geen aandeel in de wateren van de Tigris en de Eufraat, noch van Turkije, dat water achter zijn dammen vasthoudt, noch van Iran, dat het naar de centrale regio\u2019s leidt, noch van onze regering, die ons aan droogte overlaat en ons land aan oliemaatschappijen geeft\u201d, zegt Mustafa.Na 2022 veranderde alles. Mustafa zegt: “Het moeras is omgeven door een veiligheidsbarri\u00e8re en we kunnen het alleen betreden met een speciale vergunning die elke zes maanden of een jaar wordt verlengd. Wij, de inheemse bevolking, zijn verplicht om onze persoonlijke identiteitsbewijzen te overhandigen bij het betreden, en we ontvangen een tas met de woorden (Marsh Fisherman) erop geschreven, en we moeten v\u00f3\u00f3r vier uur ‘s middags vertrekken.Het is vrouwen absoluut verboden het moeras te betreden onder het voorwendsel dat ze niet gefouilleerd kunnen worden, terwijl mannen op harde wijze worden gefouilleerd. Zelfs als je gras uit het moeras haalt, moet je het allemaal naar de veiligheidscontrole brengen voor inspectie, wat een uitputtend proces is. Deze procedures worden jaar na jaar ingewikkelder, alsof we leven onder een autoriteit die ons niet als burgers ziet, maar eerder als vreemdelingen op ons eigen land.\u201dVoor Mustafa is Al-Hur niet zomaar een plaats: \u201cVoor ons is Al-Hur niet alleen een plaats, maar eerder een geest en een identiteit. Daarom noemen we wat er vandaag de dag gebeurt een bezetting en overheersing van ons land, omdat ze ons er niet alleen van weerhouden om binnen te komen, maar ook de herinnering en het leven dat ons gevormd heeft, tegenhouden.\u201dV\u00f3\u00f3r de crisis had Mustafa een kudde van twintig buffels, met wie hij een leven lang vertrouwd was.Hij zegt: \u201cIk praatte met ze alsof het mensen waren, want wij waren met ons tienen en Omar.\u201dHij herinnert zich de eerste buffel die stierf: hij zat vast in de modder en kon er niet meer uit. Hij en zijn vader probeerden het op alle mogelijke manieren te redden, maar het stierf voor hun ogen: “Uiteindelijk stierf het en we huilden erom, omdat het morele niveau dat van een familielid was.”Nu hebben ze nog maar zo\u2019n tien buffelkoppen over, en tussen de doden en de verkopen is de rest verloren gegaan.“Elke eenheid die ging had een verhaal. E\u00e9n stierf van de dorst, een ander werd ziek en de anderen werden verkocht omdat er geen water of voer was. Elke verkoop was pijnlijk. Het voelt alsof we afscheid nemen van een van onze familieleden.”Het Hawizeh-moeras is een van de meest prominente en uitgestrekte moerassen in Zuid-Irak, aangezien het zijn water onttrekt aan de rivier de Tigris, en administratief wordt gedeeld door de gouvernementen Basra en Maysan, terwijl het in het oosten wordt begrensd door de Iraanse grens, en in het noorden door de gebieden Al-Shayb en Hor Al-Sanaf.De oppervlakte van het moeras bedraagt \u200b\u200bongeveer 1.377 vierkante kilometer, met een breedte tot 30 kilometer en een lengte van ongeveer 80 kilometer. Het wordt gekenmerkt door een grote diversiteit aan voedingsbronnen, hetzij door seizoensregens en stortvloeden, hetzij door de takken van de rivier de Tigris, naast een opmerkelijke diversiteit in de ecologische en biologische systemen die het tot een van de belangrijkste moerassen in Irak maken.
![](\"https:\/\/media.shafaq.com\/media\/arcella\/1763738150279.webp\")
<\/p>\n