![\"reanimeren,](\"https:\/\/img.metronieuws.nl\/images\/WzFbgwSNgGwdhIUxT0c3Ip5w-a8=\/375x211\/filters:quality(80):format(jpeg):background_color(fff)\/https%3A%2F%2Fwww.metronieuws.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2019%2F02%2Fmt_52da37de10b35a52fd19aee14693bd15.jpg\")
\n Een cursus reanimeren. <\/span>
\n Foto: ANP \/ REMKO DE WAAL<\/span>
\n <\/figcaption><\/figure>\n
Reanimeren; iedereen heeft wel een idee van hoe het eruitziet, maar hoe het \u00e9cht moet? Vaak denk je meteen aan wat je op tv of in films ziet. Omstanders rennen naar het slachtoffer toe, de grootste held voelt vervolgens aan de pols van het slachtoffer en begint te reanimeren. In films en series gaat het vaak zo, maar in de praktijk klopt dat meestal niet.<\/p>\n
De reanimatiemethode die daar wordt getoond is verouderd, en dat kan een groot probleem zijn. Mensen die zulke sc\u00e8nes nadoen, weten vaak niet hoe het \u00e9cht moet, waardoor ze in een echte noodsituatie mogelijk verkeerd handelen.<\/p>\n
Reanimeren in tv-series<\/h2>\n
In het echte leven kun je geconfronteerd worden met iemand die een hartaanval<\/a> krijgt. Dan is het belangrijk om meteen hulp te bieden \u00e9n op de juiste manier te reanimeren. Volgens onderzoekers van de University of Pittsburgh kunnen films en series waarin verouderde technieken worden getoond ertoe leiden dat mensen in zo\u2019n cruciaal moment de verkeerde handelingen uitvoeren. Zij bestudeerden hoe omstanders in tv-series reanimatie toepassen, schrijft wetenschappssite Scientas<\/em><\/a>.<\/p>\n Om het maar duidelijk te maken; al zo\u2019n vijftien jaar luidt de richtlijn dat reanimeren vooral draait om borstcompressies: stevig en ritmisch drukken op het midden van de borst. Dat is de snelste en eenvoudigste manier. Bovendien is het net zo effectief om zuurstof naar vitale organen te krijgen als methodes waarbij ook wordt beademd, zoals zorgverleners die toepassen.<\/p>\n Maar wat is dan precies verouderd aan dat beeld wat we kennen? \u201eTijdens mijn vrijwilligerswerk, waarin ik jongeren in Pittsburgh leer reanimeren, merk ik dat er veel verwarring is. We vragen studenten: wat is het eerste dat je doet? Zij antwoorden: controleren of er een pols is. Maar dat doen we tegenwoordig niet meer bij reanimatie door omstanders\u201d, legt onderzoeker Beth Hoffman van Pitt Public Health uit. <\/p>\n \u201eEn in onze enqu\u00eates v\u00f3\u00f3r de cursus zegt een groot deel van de studenten dat ze reanimatie op sociale media en televisie hebben gezien. Die twee observaties vormden de aanleiding voor dit onderzoek.\u201d<\/p>\n Handig om te weten: het huidige reanimeren bestaat dus uit slechts twee stappen: 112 bellen en beginnen met borstcompressies. <\/p>\n Onderzoekers analyseerden 169 afleveringen van Amerikaanse televisieseries waarin sinds 2008 reanimatie werd uitgebeeld. Ze ontdekten dat minder dan 30 procent van de afleveringen de stappen correct weergaf. Bijna de helft van de series toonde verouderde methodes, waaronder mond-op-mondbeademing en het controleren van de pols.<\/p>\n Ook was er meer dat niet overeenkwam met de werkelijkheid: op tv was 44 procent van de slachtoffers tussen de 21 en 40 jaar oud, terwijl de gemiddelde leeftijd van mensen die gereanimeerd worden in werkelijkheid 62 jaar is. Daarnaast vond in de bestudeerde series 80 procent van de reanimaties plaats in het openbaar en 20 procent thuis, maar dat is in het echt andersom. 80 procent van de hartstilstanden<\/a> gebeurt thuis.<\/p>\n Waarom is dat verkeerde beeld zo\u2019n probleem? Dat heeft meerdere redenen: \u201eDat kan bij het grote publiek tot een vertekend beeld leiden\u201d,\u00a0meent<\/a>\u00a0hoofdonderzoeker Ore Fawole. \u201eAls kijkers denken dat een hartstilstand alleen in het openbaar of bij jonge mensen voorkomt, zien ze een reanimatietraining mogelijk niet als relevant voor hun eigen leven. Maar de meeste hartstilstanden gebeuren thuis en de persoon die je redt is waarschijnlijk iemand van wie je houdt.\u201d<\/p>\n Het is volgens Fawole overigens niet allemaal onzin wat er op tv gebeurt: wie er gereanimeerd wordt, komt juist verrassend overeen met de echte wereld. De meeste slachtoffers van een hartstilstand zijn, net als in films en series, witte mannen. Vrouwen en personen van kleur hebben een kleinere kans om gereanimeerd te worden door een omstander.<\/p>\nLeren reanimeren<\/h2>\n
Misstanden bij reanimeren<\/h2>\n